#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اورمزد و بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

پنج شنبه ۲۵ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۵ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ اورمزد = هرمزد ، خداوند.

@khashatra

#اورمزد

✅ امروز اورمزدست ای يار مِی گسار ،
برخيز و تازگی کن و آن جام باده آر.
ای اورمزد روی بده روز اورمزد ،
آن مِی که شادمان کُندم اورمزدوار.

🔻اورمزد
((یکتا پروردگار بزرگ ایرانیان باستان و مزدیسنان،
و آفریدگار زمین و آسمان و آفریدگان.
امشاسپندان و ایزدان نیز آفریده ی اویند.
او عین قدرت و دانش پر از خیر و راستی و سپندی و نیکی ست.

👈 اورمزد ، هورمزد ، هرمزد = مخفف اهورامزدا ، خدای یگانه ، نام ستاره ی مشتری ، نام فرشته‌ای ، نام روز نخست از هر ماه مزدیسنی.

👈 اهورامَزدا ؛
(به اوستایی مزدا اهوره «مَزدا اَهورَه»)
نیز با نام‌های : اهورا ، اورمَزد ، هورمَزد ، اورمُزد ، هورمُز و هُرمُز) ، نامِ آفریدگارِ نِکویی‌ها و دادار و پروردگارِ همه ی هستی در مَزدَیَسنا است.
اهورامزدا آفریننده ی جهان است. مزدیسنان اهورامزدا را می‌پرستند.
اهورامزدا آفریدگار و داور همه چیزهای مادی و مینوی و نیز آفریننده ی روشنی و تاریکی و برقرار کننده ی نظم هستی (اشا) است.
او با اندیشیدن همه چیز را هستی بخشیده ‌است.
پس در واقع او از عدم می‌آفریند و با خود تنهاست.

✔️ برای اهورا مزدا ؛
در هرمزد یشت ، در حدود شست صفتِ نیک آورده شده و همه ی چیز های خوب به وی منتسب شده‌است.
هم چنین او در مزدیسنا دارای شش صفتِ برجسته زیر است :

◀️ ۱ - سپنتامینو به چم سپند ترین روان.

◀️ ۲ - خشثره ویرنه به گویش امروزی شهریور ، به چم شهریار و پادشاهی که باید برگزیده شود.

◀️ ۳ - سپنته آرمیتی ست به چم پارسایی سپند و پاک.

◀️ ۴ - هورتات بگویش امروزی خورداد به چم جامعیت و رسایی.

◀️ ۵ - اَمرتات جاودانگی و بی مرگی ، او اَشَه. به چم راستی و درستی و دات ایزدی و پاکی ست.

◀️ ۶ - وهومَنَه است به چم خوب منش ، منش نیک ، این صفات در مزدیسنا به نامِ امشاسپندان خوانده می‌شوند.
و پایه‌های کمال در دین مزدیسنی برای رسیدن به روشنایی بی پایان است.
از این هفت امشاسپندان است که هفت شهر عشق و هفت آسمان و هفت خوان اسفندیار و هفت خوان رستم و هفت سین و هفت کشور و … اقتباس شده است.

🌺 گیاه مورت نماد روز اورمزد (خداوند) می باشد.

@khashatra

#نیایش

#اورمزد_یشت

با آوای دل نشین روان شاد ؛

موبد مهربان فیروزگری.

@khashatra

#امروز

نَبُر

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز وهومن امشاسپند و بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

آدینه ۲۶ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۶ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ وهومنه = منش نیک.

✔️ نَبُر = پرهیز از خوراک های گوشتی
و پرهیز از کشتار حیوانات سودمند.

✔️ جشن بهمنگان بر همه ایرانیان ایران دوست خجسته باد.

@khashatra

#چهار_روز_نبر


✅ روزهای نبر در کیش زرتشت چهار روز در هر ماه است.
به عبارت دیگر ، زرتشتیان ۴۸ روز در سال نبر یا (پرهیز از خوردن گوشت و کشتار حیوانات سودمند) را می‌گیرند اما نه پشت سرهم.
زرتشتیان برای زیاده روی نکردن در خوردن گوشت جانوران ، روزهای #دوم و #دوازدهم و #چهاردهم و #بیست_و_یکم هر ماه زرتشتی از خوردن گوشت پرهیز می کنند.

این چهار روز متعلق به چهار امشاسپندِ و ایزدان  #وهمن #ماه #گوش و #رام می‌باشد.
در نزد زرتشتیان برای هر سی روز ماه اسم خاصی وجود دارد.
یکی از این روزها «وهومن» است که بعدها به نام بهمن تغییر ریخت داده و به چم‌ منش نیک است.
روز «ماه» ، روز «گئوش» یا گوش و روز «رام» نیز به همراه روز «وهومن» روزهایی هستند که گوشت خوردن درآن نکوهیده شده و به آن نبر(Nabor) می گویند.

"نبُر" فعلی جزو سنت زرتشتیان می‌باشد.
به چمار نبریدن و منظور از آن نکشتنِ حیوانات و سر آن ها را نبریدن بوده است.
در قدیم ، برخی از زرتشتیان در کلِ ماه بهمن نیز لب به گوشت نمی زدند.
نیک است بدانید که نمادِ بهمن ، سپیدی و پاکی است از همین رو موبدان زرتشتی سپید می پوشند چرا که ؛
منش نیک به چم سپیدی ست.
هم چنین برای اطلاعاتِ عمومی می‌ گویم که وهومن نزدِ مزدیسنان بزرگی زیادی دارد.
چرا که با وهومن است که یک مزدیسن هوخت/Hovakht و هورشت/Hovarasht را می فهمد و رعایت می کند.
به چم این که با اندیشه ی نیک به کردار نیک و گفتار نیک نیز می رسد و منطقی می شود.
زرتشتیان باید در سه بخش #مینویِ #شنوایی ، #اندیشه و #احساس همیشه کوشا باشند.
به آن چم که با این سه حس ،
از نیکی و "امر نیک" دور نشوند.
و “اندیشه و احساس و شنوایی” باید همیشه سرشار از نیکی باشد.

@khashatra‌

#جشن_بهمنگان_فرخنده_باد

✅ فرا رسیدن جشن بهمنگان بر همه ی وهمنشان و نیک اندیشان خجسته و پر از خیر و نیکی باد.
پاکان گیتی، دستیابی به ویژگی های وهومن امشاسپند را برای همه‌ ی شما و خودمان آرزو می کنیم.
اهورامزدا بخشش نیک اندیشی را به همه ی ما ارزانی بدارد و یاریگر ما برای بازتاب آن در گفتار و کردار ما باشد. ایدون باد.

@khashatra

#جشن_بهمنگان

✅ همسوی تراداد جشن‌های ماهیانه ، در بهمن روز از بهمن ماه جشنی به نام بهمنگان  برگزار می‌شده است.

بهمن از واژه ی اوستایی وهومن به چم اندیشه ی نیک می‌باشد ، وهومن یکی از امشاسپندان نزدیک به اهورامزدا می‌باشد.
اشوزرتشت برای دریافت پیام‌های اهورایی از وهومن یاری می‌گیرد. پاسبانی چهارپایان سودمند در جهان گیتیک به این امشاسپند واگذار می‌شود.
از این رو زرتشتیان در جشن بهمنگان یا بهمنجه که در روز بهمن از ماه بهمن است از کشتار جانوران سودمند و خوردن گوشت آنان خودداری می‌نمایند و برخی از زرتشتیان پرهیز از خوردن و کشتار را در همه ی روزهای بهمن انجام می‌دهند.

«بهمن» برترین امشاسپند دین زرتشتی است.
این واژه با «اندیشه ی نیک» ، «منش نیک» و «خرد سپندینه» برابر نهاده شده‌است.
به راستی «بهمن» چه را می‌رساند و آیا می‌توانیم به سادگی برای آن برابرهایی را بنهیم؟
آیا برای «بهمن» می‌توان برابری یافت و به زبان و نوشته آورد؟
در گات ها آمده ‌است که اشوزرتشت به یاری مهین «بهمن» به پیام‌آوری برگزیده شد.
چگونگی برگزیده شدن اشوزرتشت به پیام‌آوری ، با همراهی بهمن امشاسپند ، از شگفتی‌های این کتاب ورجاوند ست.
بهمن در جهان مینوی نماد منش نیک اهورامزدا ست. و با خواست اوست که بهمن به اشوزرتشت رو می‌آورد و او را با گفتار و خواست اهورایی پیوند می‌دهد و اشوزرتشت می‌تواند با دلداده اش به گفتگو بنشیند.
بهمن به اشوزرتشت راه می‌نمایاند تا نخست به داد و هنجار هستی - «اشا» - پی برد و این همراهی تا بدان گاه می‌رسد که اشوزرتشت سرچشمه یکتای هستی را می‌یابد و آن چنان به او دل می‌بندد و برای مردم سخنانی می‌سراید که تا آن زمان کسی نسروده ‌است.
در اوستا بهشت ، خانه ی بهمن خوانده شده‌است...و نیکوکاران در سرای بهمن (:بهشت) به پاداش ایزدی می‌رسند.
در نوشته‌های پهلوی چون دینکرد وبندهش بهمن نخستین آفریده دادار است.
اگر بخواهیم آموزش های اشوزرتشت را به درستی دریابیم ، نخست باید بهمن را بشناسیم.
آیا بهمن همان خرد سپندینه‌است
آیا همان منش پاک است؟
آیا اندیشه ی نیک است؟
آیا به منشی ست؟
آیا او را نجوییم؟
چرا که هرچه بیشتر بجوییم ، کمتر خواهیم یافتش؟
به سرای دل برویم یا به ژرفای اندیشه ، کجا در پی او باشیم؟
بار دیگر راه اشوزرتشت را پی گیریم ، تا شاید راز «بهمن» را دریابیم: او نخست می‌پرسد و می‌جوید. همه جا و همه چیز را می‌کاود تا راز آفرینش و پدیدار شدن هستی را دریابد.
کوششی خستگی ناپذیری دارد از برای جستن «چرایی بودن» و گشایش «رمز هستی» و «چگونه بودن» و چگونه «به بودن» و «به زیستن».
پس گام نخست اندیشیدن است و پرسیدن و جستجو کردن. نور و تابش اهورا داده در اندیشه اش می‌درخشد ، چرا که خواست او «دانستن» است.
۱
@khashatra

✅ اندیشیدن با درخشیدن تابش خرد و با بینش همراه می‌شوند ، و او را به جهان ناشناخته‌ها می‌برند و گام به گام هر آن چه را که می‌خواهد بداند ، درمی یابد.
هنوز دیو تاریکی و بی دانشی شکست نخورده‌است.
کشمکش و نبرد برای به دست آوردن دانایی و آگاهی نمی‌تواند او را به زانو درآورد.
او درخودش ، اراده و اندیشه و بینش اهورا داده را می‌بالاند و می‌پروراند تا بدان جایی که سرچشمه و بن هنجار ودداد چیره بر گیتی را پیدا می‌کند و «اشا» می‌نامدش.
او در می‌یابد که بر هستی با این بزرگی و بهنجاری دادی چیره‌است و این داد آن چنان نیرومند و هوشمند است که همه هستی را در دست توانمند خود دارد و هیچ اراده‌ای نمی‌تواند از این توانایی سرپیچی کند و تا جهان هست ، اشا هم هست.
تا ایندجا ، کشمکش با نادانی به پیروزی انجامیده و پیام آور توانسته به گشایش رمز یکی از رازهای بزرگ جهان هستی دست پیدا کند.
به این پیدایش بسنده نمی‌کند. بازهم جستجو می‌کند ، تا این که این اشتهای سیری ناپذیر دانستن ، این بار آتشی را در دلش می‌افروزد : «شادی یافتن» ، با «دوست داشتن و مهرورزیدن به یافته‌ها» به هم می‌آمیزند و همراه هم می‌شوند و فروزه‌های این تازگی و سرزندگی برای اشوزرتشت به مانند راهی نو خود می‌نمایاند.
این آتش درونی اندیشیدن را راهنماست و پرتوی تابناک این شادی به سان خورشیدی که تازه از پس ابرهای تیره و تار سر بر آورده ، جایگاه اندیشه را گرمی می‌بخشد. و از این زمان است که دلدادگی و فرزانگی پیام آور آغاز می‌شود.
به هر چه دست می‌یابد مهرش در دل جای می‌گیرد و به همه هستی با خرد ووبینش و مهر وددوستی نگاه می‌کند.
به هر جا چشم می‌اندازد رخ یار می بیند و دلداده می‌شود به هر آن چه که می‌بیند درخود می‌کاود که این چه دگرگونی‌ست.
«در اندرون من خسته دل ندانم کیست ک
که من خموشم و او در فغان و در غوغاست».
یک تازگی در درونش روییده ، هم‌ دلی و هم‌ اندیشی را در نهاد خویش می‌یابد که به تازگی با او هم خانه شده ، هر چند که تا کنون با هم بوده‌اند و درکنار هم ، ولی تا به این اندازه به هم نزدیک نشده بودند.
او را «بهمن» می‌نامد و از این پس با نور او به کند و کاو راه می‌رود.
تا دور دست‌ ها را می‌تواند ببیند. در خلوت ، آن جایی که هیچ سخنی به گوش نمی‌رسدو، آغاز گفتار اوست. بهمن او را به جایی می‌برد سرشار از نور ودسرور ، به راز وونیاز با اهورامزدا.
برای نخستین بار است که شادی با شکوه و بسیار بزرگی را در خود می‌بیند و این شادی ووآتش درونی آن چنان گرمی بهواو می‌بخشد که به سخن می‌آید ، و همه ی ناگفتنی‌ های زمان خود را می‌گوید و به خرسندی و شادی بی پایان وکسرانجام به جاودانگی دست می‌یابد.
بهمن را دوست می‌داریم و بر می‌گزینیم ووباور داریم که :
سپیدی از آن بهمن امشاسپند است. گل یاس سپید ، نماد اوست.
به همه ی جانداران مهر می‌ورزد. و آرزو کنیم که شادی جشن بهمنگان دل های مان را به هم پیوند زند.

🍃🌸 جشن باستانی بهمنگان(بهمنجه) را به همه ی هم میهنان شادباش می‌گویمم و امیدوارم که دراین جشن زیبا به همراهی اندیشه ی نیک ، این خرد سپندینه اندکی از اندوه این روزهای مان کاسته شود.
(میترا آذرمهر)

📚 بُن مایه :

برگرفته از درگاه (:کانال) زرتشت و مزدیسنان.
گزینش و نگرش روان شاد : موبدكورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۲
@khashatra
(پایان🔺🔺)

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اردی بهشت امشاسپند و بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

شنبه ۲۷ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۷ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ اردی بهشت = بهترین راستی و پاکی

@khashatra

#اردی_بهشت_امشاسپند.

✅ اَردی بهشت به چم «بهترین پاکی و راستی» و یکی از اَمشاسپندان دین زرتشتی است که در جهان مینوی نماد پاکی ، اَشویی و نشان اَشا (قانون دگرگون‌ناپذیر جهان) است.

اَردی بهشت یا اَرته‌وَهیشتَه یا اَشه‌وَهیشتَه در استوره‌های زرتشتی و ایرانی دومین اَمشاسپند است.
او زیباترین نماد از نظام جهانی قانون ایزدی و نظم اخلاقی در هر دو جهان است.
این امشاسپند نه تنها نظم را در جهان برقرار می‌سازد ، بلکه نگاهبان نظم دنیای مینوی و دوزخ نیز هست.
نماینده ی جهانی او آتش است.
اَمشاسپند اردی بهشت ، از نظر اهمیت و ارج دومین اَمشاسپند پس از اَمشاسپند وُهومَن است.
این موجود در اصل همان آرتا یا ریتای هندی است ، که در زمان‌های بعد اَشاواهیشست نام گرفت که به چم اَشای برتر یا بهترین اَشَهَ یا برترین اَرتَه (راستی) است.
این اَمشاسپند پاسدار و نگهبان آتش و یا عناصری که در عین حال بازگو کننده‌ ی طبیعت آتش هستند ، می‌باشد.
او ضامنِ پایداری نظم جهان است ، چه نظم اخلاقی و چه نظم فیزیکی (نظم مادی).

👈 اَردی بهشت یا «اَشا‌وَهیشتا»، نام سومین روز ماه و دومین ماه سال در گاه شمار زرتشتی است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز اردی بهشت در ماه اردی بهشت را جشن اردی بهشت گان می‌نامند.

واژه ی اَشَهَ در اوستا و به ویژه در گاهان بسیار به کار رفته‌ است.
«اَشا» یا هنجار هستی در زندگی انسان‌ها به گونه‌ ی توانمندی در نظم دادن به زندگی ، خانواده ، هازمان (:جامعه)، زیست‌بوم ، طبیعت و … نمودار می‌شود.
از همین‌ رو بر انسان شایسته است تا پیوسته این توانایی را در خود پرورش داده تا بتواند با «‌اَشا‌» هماهنگ شود و راستی را در خود بپروراند.

اَشو زرتشت در گاهان تنها راه رسیدن به بارگاه خدایی را راه اَشَهَ می‌داند.
در یسن ۴۴ بند ۱۱ می‌گوید : «تا توش و توان دارم می‌کوشم مردم را به سوی اَشَهَ رهنمون باشم.»
یکی از سپندترین دعاهای زرتشتی دعای [اشم وهو] است که در آن اَشَهَ و راستی ستایش می‌شود که یک ذکر ۱۲ واژه‌ای است که سه بار در آن نام اَشَهَ برده شده است.
دعایی که برای تمرکز ذهن بر روی اَشَهَ استوار است از این قرار است : اَشَهَ نیک، اَشَهَ نیک‌ترین است. مطابق آرزوست، مطابق آرزو خواهد بود ، اَشَهَ از آن اَشَهَ‌وَهیشتَه است.

در آموزه‌های آیین اَشوزرتشت پاکی برون نیز به اندازه‌ ی پاکی درون اهمیت دارد.
پاکی برون به چم پاک نگه داشتن تن و محیط زندگی از همه‌ ی ناپاکی‌ها است و به همین شوند ، سِدره و کُشتی ، لباس آیینی و نشانه‌ زرتشتیان ، به رنگ سپید است تا هرگونه ناپاکی را نمایان کند.

🌺 گل مرزنگوش نماد اردی بهشت امشاسپند است.

@khashatra

#نیایش

#اردی_بهشت_یشت

با آوای زیبای روان شاد ؛

موبد مهربان فیروزگری

@khashatra

#نیایش

#اردی_بهشت_یشت

با نوای تار روان شاد ؛

موبد کورش نیکنام.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز شهریور امشاسپند و بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

یک شنبه ۲۸ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۸ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ شهریور = شهریاری اهورایی.

@khashatra

#شهریور_امشاسپند

✅ خَشَتَرَه وَیریَه ، یا شهریور به چم «شهریاری و نیرومندی اهورایی» ، نام سومین امشاسپند است.
این امشاسپند نشان از پیروزی دارد ، زیرا خویش کاری (:وظیفه‌ی) اصلی او پاسداری و نگهبانی از توپال ها (:فلزات) بر روی زمین است.
خشَترا در اوستا نام سومین فروزه ی اهورامزدا از گروه امشاسپندان و نماد توانمندی و فَر و شکوه پادشاهی اهورامزدا ست.

در اوستا «خشَثرَ وَیریَه» و در پهلوی «شَهرِوَر» و در فارسی «شَهریوَر» یا «شَهریَر» است.
بخش نخست این واژه به چم (:معنای) شهریاری و شهر است (مراد از شهر ، همانا کشور است ، چنان‌که سرزمین ایران را ، ایران شهر می‌نامیدند).
بخش دوم این واژه ، یعنی «ویریه» ، فروزه (: صفت) و به چم مورد پسند است.
بر این اساس ، خشتره‌ویریه ، به چمار (: معنای) آرمان‌شهر یا شهریاری آرمانی یا توانایی مینُوی آرمانی است.
در اساتیر زرتشتی و ایرانی این امشاسپند نماد شهریاری و فّر و فرمان‌ روایی اهورامزدا و نگاهبان فلزها و پاسدار فَر و پیروزی شهریاران دادگر و یاور بینوایان و دستگیر مستمندان است.

شهریاری اهورایی از قانون اشا (:هنجار هستی) بر می خیزد و همه ی جهان را در بر می گیرد.
در این روز نیکوست به خواستگاری رفتن و زن خواستن.

در بندهش که از نامه های کهن ایرانی است از دیوی بنام سئورو یاد شده که دیو آشوب و تباهی است و از دشمنان و هماوردان خشَتریور می باشد.
از سوی دیگر ایزدانی مانند : ایزد خور ، ایزد مهر و ایزد آسمان از یاران و همکاران او هستند.

👈 چهارمین امشاسپند و روز چهارم هر ماه و ماه ششم سال در گاه شمار زرتشتی شهریور نامیده می‌شود.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می‌پرداختند.
فرارسیدن روز شهریور در ماه شهریور را جشن شهریورگان می‌نامند.

❇️ مسعود سعد سلمان می‌سراید :

ای تنت را ز نیکویی زیور ،
شهره روزی ست روز شهریور.

◀️ چکامه ای از «مسعود سعد سلمان»

شهریور است و گیتی از عدل شهریار
شاد است ،
خیز و مایه ی شادی به من بیآر.

باده شناس ، مایه ی شادی و خرمی ،
بی باده هیچ جان نشد از مایه ی شاد خوار.

◀️ سروده‌‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش :

این تنت را ز نیكویی زیور ،
شهره روزی است روز شهریور.

تا به اقبال شهریار جهان ،
بگذرانیم جان به لهو و بطر.


❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

خوش باش.

◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به (شهریور) اندر شوی شادخوار ،
کنی در (سپندارمز) کشت و کار.

🌺 گل شااسپرغم نماد شهریور امشاسپند است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز سپندارمزد امشاسپند و بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

دوشنبه ۲۹ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۹ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ سپندارمزد = فروتنی پاک و سپند.

@khashatra

#سپندارمزد_امشاسپند.

✅ سپند آرامئیتی یا همان اسپند به چم (: معنی) بی‌نقصی و تندرستی کامل است.
وی نگاهبان و پاسدار ایزد بانوی زمین سرسبز و در عین حال نشان باروری و زایش و فرمان برداری ، پرهیزگاری و نیایش است.

این واژه که در اوستا «سْپِنْتَه آرمَئیتی» (Spenta-Ârmaiti) است و نام چهارمین امشاسپند شناخته می‌شود ، از دو بخش «سپنته» (Spenta) یا «سپند» به چم (:معنی) پاک و مقدس و «آرمئیتی» (Ârmaiti) به چم فروتنی و بردباری تشکیل شده است و این دو با هم به چم فروتنیِ پاک و سپند است.
این واژه در پهلوی «سپندارمت» (SpandÂrmat) و در پارسی «سپندارمذ» و «اسفندارمذ» و «اسفند» شده است.

سپنته آرمیتی یکی از ایزد بانوان و امشاسپندان زرتشتی است که در زبان اوستایی ، سپنته آرمیتی یا سپنت اَرمَیتی یا سپند آرامئیتی خوانده می‌شود ، در زبان پهلوی بدان سپندارمذ یا سپندارمت گویند و در پارسی ، سپندارمد نیز خوانده شده‌است.

👈 در فرهنگ پهلوی سپندرمت یا همان سپندارمذ ، نام یکی از امشاسپندان و در عین حال نام پنجمین روز ماه و دوازدهمین ماه سال در گاه شمار زرتشتی است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز سپندارمزد در ماه اسفند را جشن سپندارمزدگان یا اسفندگان و روز عشاق ایرانی می‌نامند.

وی را همان الهه ی بسیار قدیمی اسفند دانسته‌اند و گفته‌اند که او را دو امشاسپند دیگر یعنی هورواتات (:خرداد) و امرتات (:اَمُرداد) همراهی می‌کنند و این سه گروهی از امشاسپندان را می‌سازند که قرینه‌ی سه امشاسپند نخستین ، یعنی وهمن (:وهومن یا همان بهمن) ، اشه وهیشته (:اردی بهشت) و خشتره وییریه (:شهریور) محسوب می‌شوند.

این فروزه در انسان به گونه‌ ی فروتنی و مهر و خدمت به دیگران ، نمایان می‌شود.
سپندارمزد در جهان خاکی ، نگاه دارنده‌ی زمین و زنان است.
زمینی که بی‌هیچ چشم داشتی هرچه دارد در اختیار جانداران می‌گذارد و زنانی چون مادر که هم چون زمین ، مهربان و فروتنند ، مهر می‌ورزند بدون این که چشم‌ به راه پاسخی مهرانگیز باشند.

زن و زمین همسانی‌های بسیاری دارند.
زن و زمین هر دو نماد باروری و زایش هستند ، زندگی از زن و زمین است که جریان دارد.

❇️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش :

سپندارمز‌ روز خیز ای نگار ،
سپند آر ما را و جام می آر.

می ‌آر از پی آن که بی می‌‌نشد ،
دلی شادمان و تنی شاد‌خوار.

سپند آر پی آن که چشم بدان ،
بگرداند ایزد ازین روزگار.


❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

ورز زمین کن.


◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به (شهریور) اندر شوی شادخوار ،
کنی در (سپندارمز) کشت و کار‌.

🌺 گل بیدمشک نماد سپندارمزد امشاسپند است.

@khashatra

#زادروز_استاد_هما_ارژنگی

روز سپندارمزد امشاسپند و بهمن ماه‍ برابر با ۲۹ دی ماه زادروز بانو #هما_ارژنگی
ندای میهن‌دوستی در شعر پارسی

بانوهما ارژنگی، شاعره، نویسنده و هنرمند ایرانی، چهره‌ ی برجسته ادبیات امروز ایران است.
او با سروده‌های پرشور و میهن‌دوستانه ی خویش جایگاه ویژه‌ای در دل مخاطبان ایرانی دارد

❇️ زندگی و فعالیت‌های هنری

بانو هما ارژنگی ۲۹ دی ۱۳۲۲ در تهران در خانواده‌ای هنرمند دیده به جهان گشود. پدرش، زنده‌یاد #استاد_رسام_ارژنگی از نوادگان #میرک نقاش نامدار روزگار صفویان بود.
استاد هما که دانش‌آموخته رشته زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه تهران ست، از کودکی به هنر و ادبیات دل بست و در طول زندگی خود، کار‌های هنری بسیار از جمله شعر، نویسندگی، نقاشی و موسیقی را تجربه کرده است.

❇️ ویژگی‌های شعر استاد هما ارژنگی ؛

میهن‌دوستی، شعرهای استاد هما ارژنگی سرشار از عشق به ایران و فرهنگ ایرانی ست.
او در اشعار خود به تاریخ، فرهنگ و تمدن ایران پرداخته و به ارزش‌های ملی و میهنی تأکید کرده است.
زبان ساده و روان، شعرهای استاد برای عموم مردم قابل فهم است.
شعرهای استاد سرشار از احساسات عمیق و انسانی ست و به خوبی توانسته است احساسات مخاطب را درگیر کند.
مضامین شعرهای هما ارژنگی بسیار متنوع است و شامل عشق، وطن، طبیعت، تاریخ، فرهنگ و انسان‌دوستی ست.

❇️ آثار مهم هما ارژنگی ؛

نخستین کتاب او، پس از مرگ تلخ برادر هنرمندش، با عنوان "زندگی بیست و دو ساله فرهاد ارژنگی" در سال ۱۳۴۰ به‌چاپ رسید.
هما ارژنگی آثار متعددی از جمله مجموعه شعر، داستان و مقالات ادبی منتشر کرده است. برخی از آثار مشهور او عبارتند از:
•  آسمان ایران
•  سروده‌های کوچه باغ
•  آوازه‌خوان پارسی

❇️ جایگاه بانو هما ارژنگی در ادبیات ایران.

بانو هما ارژنگی با شعرهای پرشور و میهن‌دوستانه ی خود، به ادبیات ایران روح تازه‌ای بخشیده، او با استفاده از زبان ساده و روان، به ترویج فرهنگ و ادبیات پارسی در میان نسل جوان کمک کرده است. هم چنین، او با پرداختن به موضوعات اجتماعی و سیاسی، به آگاهی‌بخشی و ایجاد تغییر در جامعه کمک کرده است.

❇️ میراث ماندگار بانو هما ارژنگی

بانو هما ارژنگی با آثار ماندگار خود، میراثی ارزشمند برای ادبیات ایران به جا گذاشته است.
شعرهای او ه مچنان در دل مردم ایران زنده است و نسل‌های جدید نیز از خواندن آن‌ها لذت می‌برند.

زندگی پربارش سرشار از شادی بی پایان و دراز باد.

پیوست:
چامه «منم بانوی ایرانی» سروده هما ارژنگی با آوای شاعر.
@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز خورداد امشاسپند و بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

سه شنبه ۳۰ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۲۰ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ خورداد = هئورتات ، رسایی و کمال.

@khashatra

#خورداد_امشاسپند

✅ خورداد پنجمین امشاسپند و پاس دارنده‌ ی آب ها و سرسبزی است.
آب در كنار سه آخشیج دیگر (خاک ، هوا ، آتش) در میان ایرانیان باستان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بوده است.
وجود ایزدان گوناگون موكل بر آن و نوشته‌های ایرانی و انیرانی همه گواه اهمیت این آخشیج است در میان ایرانیان باستان و زرتشتیان و در نظر ایرانیان ، زاستار (:طبیعت) جایگاه والایی دارد و عناصر آن شایسته ی گرامی داشت و دارای تقدس ویژه‌ای است.
آب ،‌ باد ، خاک و آتش در دین اشوزرتشت و در فرهنگ و سنت ایرانی چهار آخشیج سپند است كه برای هر یک از آن ها فرشته‌ ی ویژه‌ای تعیین شده و خویش کاری فرد زرتشتی است که محیط زیست را در حد توان پاک نگاه دارد.
آب نه تنها سپند است بلكه آشامیده شده و در امور جاری زندگی به مصرف می‌رسد. عنصری كه وحدت آن نماد یكتایی اهورامزدا و كثرت آن جلوه‌گاه تمام پدیده‌ های جهان هستی است ،‌ از چكه‌ ی باران تا اقیانوس پهناور و از آب آرام چاه تا سیل جاری در بستر رودها موجد و مولد زندگی است.

👈 خورداد امشاسپند ششمین روز ماه و سومین ماه سال در گاه شمار زرتشتی است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز خورداد در ماه خورداد را جشن خوردادگان می‌نامند.

یشت چهارم كه به‌ نام خورداد یشت خوانده می‌شود ، به طوری كه این فرشته در جهان مینوی نماد كمال اهورامزدا و در جهان جسمانی نگهبان آب است.
خورداد در اوستا «هـَئوروَتات» و در پهلوی «خُردات» یا «هُردات» به چم رسایی و کمال است که در گات ها یکی از فروزه‌های اهورا مزدا و در اوستای نو نام یکی از هفت امشاسپند و نماد رسایی اهورا مزدا است.
بخش هئوروه که صفت است به چم رسا ، همه ، درست و کامل.
بخش دوم تات که پسوند است برای اسم ، بنابراین هئوروتات به چم کمال و رسایی است.
خورداد نماینده رسایی و کمال اهورامزداست.

خورداد ، امشاسپند بانویی است که نگهداری از آب‌ها در این جهان ، خویش کاری اوست و کسان را در چیرگی بر تشنگی یاری می‌کند از این روی در آیین ، به هنگام نوشیدن آب از او به نیکی یاد می‌شود و در گیتی به نگهبانی آب گماشته شده است.
ایزدان تیر و باد و فروردین از همکاران خورداد هستند.

در گات ها ، از خورداد و اَمُرداد پیوسته در کنار یک دیگر یاد می‌شود و در اوستای نو نیز این دو امشاسپند ، پاس دارنده ی آب‌ ها و گیاهان‌اند که به یاری مردمان می‌آیند و تشنگی و گرسنگی را شکست می‌دهند.

در یسنا ، هات ۴۷ ، آمده‌است که اهورامزدا رسایی خورداد و جاودانگی اَمُرداد را به کسی خواهد بخشید که اندیشه و گفتار و کردارش برابر آیین راستی است.

در متن‌های کهن امشاسپند خورداد : چهارمین یشت از یشت های بیست و یک گانه‌ی اوستا ، ویژه ستایش و نیایش امشاسپند بانو خورداد است که در آن یشت از زبان اهورا مزدا یادآور می‌شود که «… یاری و رستگاری و رامش و بهروزی خورداد را برای مردمان اشون بیافریدم…» و سپس تاکید می‌شود هر آن کس که خورداد را بستاید همانند آن است که همه ی امشاسپندان را ستایش کرده‌ است.
در بندهش نیز درباره ی خورداد آمده‌است : «… ششم از مینویان ، خورداد است ؛ او از آفرینش گیتی ، آب را به خویش پذیرفت..» ، چنین گوید : هستی ، زایش و پرورش همه موجودات مادی جهان از آب است و زمین را نیز آبادانی از اوست…»

❇️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش :

خورداد ‌روز داد نباشد كه بامداد ،
از لهو و خرمی بستانی ز باده داد.

از باده جوی شادی و از باده باش خوش ،
بی‌ باده این جهان ، صنما بادگیر ، باد.

❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

جوی کن.

◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به (خورداد) جوی نوین کن روان ،
(اَمُرداد) بیخ نو اندر نشان.

🌺 گل سوسن نماد خورداد امشاسپند است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اَمُرداد امشاسپند و بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

چهار شنبه ۱ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۲۱ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ اَمُرداد = بی مرگی و جاودانگی.

@khashatra

#امرداد_امشاسپند

✅ خویش کاری اَمُرداد امشاسپند در جهان استومند (:مادی) نگهبانی از گیاهان روی زمین و سرسبز و بارور نگاه داشتن آن ها ست و با توجه به این که وی نماد جاودانگی و بی‌مرگی و جوانی همیشگی است.

❇️ مسعود سعد سلمان گوید :
«روز اَمُرداد مژده داد بدان ،
که جهان شد به طبع باز جوان.»

در بندهش درباره‌ ی این امشاسپندبانو می‌خوانیم : «اَمُرداد بی‌مرگ سرور گیاهان بی‌شمار است زیرا او را به گیتی گیاه خویش است.
گیاهان را رویاند و رمه گوسفند را افزاید ؛ زیرا همه ی دام‌ها از او خورند و زیست کنند.
به فَرَشکَرت (:تازه کردن جهان) ، سوشیانت و نوسازی جهان نیز اَنوش از اَمُرداد آرایند.
اگر کسی گیاه را رامش و خرمی بخشد یا بیازارد ، آن گاه اَمُرداد از او آسوده یا آزرده می‌شود.
اَمُرداد امشاسپند همیشه با خورداد امشاسپند (نگهبان آب) همراه است.
در جهان خاکی ، نگهبانی گیاهان و رستنی‌ها به او سپرده شده است.

👈 اَمِرتات : جاودانگی ، ماندگار و بی‌ مرگی نام هفتمین روز ماه و پنجمین ماه سال در  گاه شمار زرتشتی است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز اَمُرداد در ماه اَمُرداد را جشن اَمُردادگان می‌نامند.

اَ، واگ (واژه‌) نفی هست، مِر : به چم مردن و مرگ ، تات.  پسوند  اَمُرداد به پارسی آمده است.
در  آفرینش نگهبان گیاهان و رستنی هست، دو گام امشاسپندان خورداد و اَمُرداد به هم پیوسته هستند.
آدمی بتواند این دو رده از زندگی را به وارستگی برساند و به رسایی برسد خود به‌ خود به بی‌ مرگی و جاودانگی هم خواهد رسید.
اهورامزدا خوشی خورداد و جاودانگی اَمُرداد را به کسی می‌بخشد که در دنیا اندیشه و گفتار و کردارش نیک باشد.
چه نیکوست در این روز به آینده اندیشیدن و برای آینده برنامه‌ریزی کردن.

در اوستا اَمَرتات و در فارسی اَمُرداد بنابراین اَمُرداد یعنی بی مرگی و آسیب ندیدنی یا جاودانی.
پس واژه ی “مرداد” در ادب مزدیسنا جایی ندارد.
 
✳️ در گات ها ، یسنا ۵۱ ، بند ٧  می‌خوانیم :

كس به هفت رده ، اهورامزدا ، روان ، نیک اندیشی ، بهترین راستی ، شهریاری مینوی ، آرمان سپند ، رسایی و بالندگی بی مرگی ، جاودانگی برسد و بر راه آیین راستی مى‌رود ، از بخشایش دو مینویی اهورامزدا به پاداش خواهد رسید خوشی خورداد و جاودانگی اَمُرداد را دارا مى شود.

❇️ «مسعود سعد سلمان» می‌سراید :

روز اَمُرداد مژده داد بداند ،
كه جهان شد به طبع باز خواند.
 

◀️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش ؛

روز اَمُرداد مژده داد بدان ،
كه جهان شد به طبع باز جوان.

عدل بارید بر جهان یک سر ،
دولت و ملک شهریار جهان.


❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

دار و درخت بنشان.


◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به (خورداد) جوی نوین کن روان ، اَمُرداد بیخ نو اندر نشان.

🌺 گل چمبک نماد اَمُرداد امشاسپند است.

@khashatra