#ایران_دوستی_در_خون_ایرانی_ست.

همه ی ایرانی ها چه بخواهند و چه نخواهند ، ایران را دوست دارند زیرا که ؛
با فره ایرانی زاییده می شوند.

سخنرانی زیبای دکتر ژاله آموزگار درباره ی بلندی جایگاه فرهنگ ایران و ایرانی.

@khashatra

#پارسیان_هندوستان.

پارسیان هندوستان پاک ترین و شریف ترین مردم و افتخاری برای ایران در هندوستان هستند.
@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز خورداد امشاسپند و دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

یک شنبه ۳۰ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۲۱ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ خورداد = هَئورتات ، رسایی و کمال.

جشن شب چله بر همه ی ایرانیان ، ایران دوست خجسته و همایون باد‌

@khashatra

#خورداد_امشاسپند

✅ خورداد پنجمین امشاسپند و پاس دارنده‌ ی آب ها و سرسبزی است.
آب در كنار سه آخشیج دیگر (خاک ، هوا ، آتش) در میان ایرانیان باستان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بوده است.
وجود ایزدان گوناگون موكل بر آن و نوشته‌های ایرانی و انیرانی همه گواه اهمیت این آخشیج است در میان ایرانیان باستان و زرتشتیان و در نظر ایرانیان ، زاستار (:طبیعت) جایگاه والایی دارد و عناصر آن شایسته ی گرامی داشت و دارای تقدس ویژه‌ای است.
آب ،‌ باد ، خاک و آتش در دین اشوزرتشت و در فرهنگ و سنت ایرانی چهار آخشیج سپند است كه برای هر یک از آن ها فرشته‌ ی ویژه‌ای تعیین شده و خویش کاری فرد زرتشتی است که محیط زیست را در حد توان پاک نگاه دارد.
آب نه تنها سپند است بلكه آشامیده شده و در امور جاری زندگی به مصرف می‌رسد. عنصری كه وحدت آن نماد یكتایی اهورامزدا و كثرت آن جلوه‌گاه تمام پدیده‌ های جهان هستی است ،‌ از چكه‌ ی باران تا اقیانوس پهناور و از آب آرام چاه تا سیل جاری در بستر رودها موجد و مولد زندگی است.

👈 خورداد امشاسپند ششمین روز ماه و سومین ماه سال در گاه شمار زرتشتی است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز خورداد در ماه خورداد را جشن خوردادگان می‌نامند.

یشت چهارم كه به‌ نام خورداد یشت خوانده می‌شود ، به طوری كه این فرشته در جهان مینوی نماد كمال اهورامزدا و در جهان جسمانی نگهبان آب است.
خورداد در اوستا «هـَئوروَتات» و در پهلوی «خُردات» یا «هُردات» به چم رسایی و کمال است که در گات ها یکی از فروزه‌های اهورا مزدا و در اوستای نو نام یکی از هفت امشاسپند و نماد رسایی اهورا مزدا است.
بخش هئوروه که صفت است به چم رسا ، همه ، درست و کامل.
بخش دوم تات که پسوند است برای اسم ، بنابراین هئوروتات به چم کمال و رسایی است.
خورداد نماینده رسایی و کمال اهورامزداست.

خورداد ، امشاسپند بانویی است که نگهداری از آب‌ها در این جهان ، خویش کاری اوست و کسان را در چیرگی بر تشنگی یاری می‌کند از این روی در آیین ، به هنگام نوشیدن آب از او به نیکی یاد می‌شود و در گیتی به نگهبانی آب گماشته شده است.
ایزدان تیر و باد و فروردین از همکاران خورداد هستند.

در گات ها ، از خورداد و اَمُرداد پیوسته در کنار یک دیگر یاد می‌شود و در اوستای نو نیز این دو امشاسپند ، پاس دارنده ی آب‌ ها و گیاهان‌اند که به یاری مردمان می‌آیند و تشنگی و گرسنگی را شکست می‌دهند.

در یسنا ، هات ۴۷ ، آمده‌است که اهورامزدا رسایی خورداد و جاودانگی اَمُرداد را به کسی خواهد بخشید که اندیشه و گفتار و کردارش برابر آیین راستی است.

در متن‌های کهن امشاسپند خورداد : چهارمین یشت از یشت های بیست و یک گانه‌ی اوستا ، ویژه ستایش و نیایش امشاسپند بانو خورداد است که در آن یشت از زبان اهورا مزدا یادآور می‌شود که «… یاری و رستگاری و رامش و بهروزی خورداد را برای مردمان اشون بیافریدم…» و سپس تاکید می‌شود هر آن کس که خورداد را بستاید همانند آن است که همه ی امشاسپندان را ستایش کرده‌ است.
در بندهش نیز درباره ی خورداد آمده‌است : «… ششم از مینویان ، خورداد است ؛ او از آفرینش گیتی ، آب را به خویش پذیرفت..» ، چنین گوید : هستی ، زایش و پرورش همه موجودات مادی جهان از آب است و زمین را نیز آبادانی از اوست…»

❇️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش :

خورداد ‌روز داد نباشد كه بامداد ،
از لهو و خرمی بستانی ز باده داد.

از باده جوی شادی و از باده باش خوش ،
بی‌ باده این جهان ، صنما بادگیر ، باد.

❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

جوی کن.

◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به (خورداد) جوی نوین کن روان ،
(اَمُرداد) بیخ نو اندر نشان.

🌺 گل سوسن نماد خورداد امشاسپند است.

@khashatra

#داستان_۱۲_برادر_و_ننه_سرما

✅ کمتر کسی از ما داستان دوازده برادر و ننه سرما و چله ی بزرگ و چله ی کوچیک رو برای بچه‌ها و نوه هایش تعریف می‌کنه.
تا پیش از سال ۱۳۵۷ خورشیدی این داستان ها در کتاب فارسی دوران ابتدایی وجود داشت.

✳️ متن زیر را بخوانید و به اشتراک بگذارید ، تا نسل امروز هم اینا رو یاد بگیرند.
#چله‌ی_بزرگ ...
#چله‌ی_کوچک ...
#چارچار ...
#سده ...
#اهمن‌وبهمن ...
#سیاه‌بهار ...
#سرماپیرزن ..
زمستان به دو بخش تقسیم میشه :
چله ی بزرگ(چله ی کلان)
چله ی کوچک (چله ی خرد)
✔️ چله ی بزرگ از : (روز نخست دی ماه تا دهم بهمن ماه خورشیدی و چهل روز کامل می‌باشد.)
✔️ چله ی کوچک از : (یازدهم بهمن ماه تا پایان بهمن ماه خورشیدی و ۲۰ روز کامل)
👌🏼 و به شوه ی این که ۲۰ روز کمتر است ؛ چله ی کوچک نامیده شده است.
غروب آخرین روز چله ی بزرگ (جشن سده) برگزار می شده و مردم دور هم جمع می شدند و از این جشن لذت می بردند و در نهایت با برپایی آتش و خواندن شعر و پای کوپی به دور آتش ، سده را جشن می گرفتند.
این دو برادر ؛ (چله ی بزرگ و چله ی کوچک) در هشت روزی که در کنار هم دیگر هستند آن ۸ روز را «چار چار» می نامند.
👌🏼به چهار روز آخر چله ی بزرگ و چهار روز نخست چله ی کوچک «چار چار» می گویند.
پس از چار چار نوبت به «اَهمن و بهمن» پسران پیرزن (ننه سرما) می رسد که خودی نشان دهند.
۱۰ روز نخست اسپند را (اَهمن )
۱۰ روز دوم اسپند را (بهمن)
می گویند و این ۲۰ روز ممکن است آن قدر بارندگی باشد که این دو برادر به دو چله سرکوفت بزنند.
👇با توجه به شعری که قدیمی های نازنین می خواندند :
(اهمن و بهمن ،
آرد كن سد من ،
روغن بیار ده من ،
هیزم بکن خرمن ،
عهده ی همه با من)
تا این جا ۲۰ روز از اسفند به نام اهمن و بهمن نام گذاری شده اند.
می ماند ۱۰ روز آخر اسفند ماه که :
۵ روز نخست (سیاه بهار) نام گرفته و شعری هم که قدیمی ها می خوانند :
سیاه بهار شب ببار و روز بکار ،
از این شعر هم مشخص می شود
در این ایام شب ها بارندگی فراوان بوده و روزها کشاورزان مشغول کشت و زراعت بوده اند ،
۵ روز آخر هم (سرما پیرزن کُش) نام گرفته است که در این روزها آسمان گاهی ابری گاهی آفتابی ، گاهی همراه با باد و اکثر اوقات از آسمان تگرگ می بارد ؛
که قدیمی های دل پاک ، بر این باور بودند که گردنبند پیرزن پاره شده و مُهره‌های آن به زمین می ريزد.
🤔حیف است بچه های ما این ها را نشنوند و این قصه ها از صفحه روزگار محو شود!
مهربانان با اشتراک گذاری این پست ها. نگهبان آئین های ملی و میهنی خویش باشیم.

✍ پژوهش و گردآوری : بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#جشن_شب_چله

✅ خرم روز و ارتباط با یلدا

شب چله از جشن‌های ایرانی ست که جنبه‌ی ملی و همگانی دارد.
با آغاز زمستان بلندترین شب سال را جشن می‌گیریم.
یلدا واژه‌ای سریانی است که با تولد و میلاد و ولادت هم ریشه است.
چله شب زایش آفتاب و خورشید و مهر است ، ایزد مهر.
ایرانیان ، آداب شب چله را که با تولد هم ارتباطی ندارد و هماهنگی با فصل سرد زمستان است به جای می‌آورند.
دی ، یکی از ماه های سپند و پر ارج است.
از این جهت که یکی از نام های خداوند ، دی می باشد.
سه روز در این ماه نیز چون ماه های دیگر نامزد به دی است ، یعنی نامی از نام های اورمزد.
به همین جهت است که ماه دی را ماه خداوند می نامیدند.

این واژه در اوستا ، دثُوش Dathush یا دَذوَ Dadhva و در فارسی جدید دی شده است ، صفت می باشد به معنی دادار ، آفریننده و پروردگار ، از مصدر ، دا Da به معنی دادن ، ساختن و آفریدن.

روز اول هر ماه اورمزد نام دارد که نام خداوند است.
روزهای هشتم و پانزدهم و بیست و سوم نیز «دی» نام دارد در هر ماهی.
اما جهت آن که این سه روز با هم اشتباه نشود ، در تلفظ ، در پس دی ، نام روز بعد را افزوده اند.
روز هشتم را می گویند دی به آذر و روز پانزدهم را دی به مهر و روز بیست و سوم را دی به دین.

چنان که در بخش نخستین گذشت ، کسانی چون نیبرگ Nyberg و کریستن سن برآنند که این تقسيم و نام گذاری ، دلالت بر آن دارد که در گاه شماری و تقویم اوستایی نیز هفته وجود داشته است ، یا به هر حال ماه را به چهار بخش تقسیم می کرده اند در مواضعی که نام خداوند یا صفت وی تکرار می شده ، اما به این نظر ایرادات و انتقادهای بسیاری شده و مورد قبول قرار نگرفته است.
۱
@khashatra

✅ به هر روی ، روز نخست از ماه دی ، به مناسبت برخورد نام و نعت خداوند جشن گرفته می شد آن را خرم روز می نامیدند و روزی بزرگ بود مشحون از آداب و مراسم دینی و غیر دینی.
پورریحان بیرونی و گَردیزی ۲۹ و دیگران روز نخست دی ماه را خرم روز نامیده اند.
اما خلف تبریزی خرم روز را روز هشتم از ماه دی دانسته و گفته به مناسبت برخورد نام روز و ماه ، خرم روز جشن بوده است۳۰.
زرتشتیان ، به ویژه پارسیان این روز را بسیار محترم شمرده و آن را دی دادار جشن می نامند ۳۱.

پورریحان می گوید دی ماه را خورماه نیز می گویند.
و هم او در کتاب قانون مسعودی گوید روز نخست دی ماه را خُرَه روز - خُورَه روز نامند ، چنان که گَردیزی نیز اشارت به نامزد بودن این روز به جشن خُرَه روز می کند.
بی گمان این اشاره است به جشن روز خورشید که انگیزه ای دیگر داشته است برای یک جشن بزرگ.
جشن پیروزی نیکی بر بدی. روشنی بر تاریکی و توفیق خورشید که از پنجه ی تاریکی رها شده و تولد می یابد.
آخرین شب آذر ماه ، بلند ترین شب سال و آخرین روز آذر در سالِ درستِ شمسی (= به اصطلاح دینکَرد سال ناقص شمسی که ۳۶۵ روز است ، سال هوشمردی (همان بنای گاه شماری شاهنشاهی و قدیمی میان زرتشتیان متأخر و سال در ست شمسی که ۳۶۵ روز و حدود ربع روز است سال وَ هیزَ کی خوانده شده) کوتاه ترین روز سال است ، در گفتار و بخش ویژه ی مهرگان ، ضمن بحث و پژوهش در مورد شب یَلدا که نخستین شب دی می باشد و روز نخست دی که خور روز یا روز خورشید است ، مطالبی گذشت.
واژه ی یَلدا به معنی تولد آمده و میان پیروان آیین مهر ، روز تولد خورشید شکست ناپذیر است ، چون از این روز به تدریج خورشید بیشتر در آسمان می پاید و شب ها کوتاه تر و روزها بلندتر می شود.
به همین جهت است که با توجه به مطالب بخش نخست ، ایرانیان سال را در دوره ای از ادوار تاریخی خود ، از آغاز زمستان و ماه دی ، یا روز خورشید و ماه خداوند آغاز می کردند ، و در واقع نوروزشان به اعتباری بود.
چنان که بارعام از سوی شاهان برگزار شده و دادخواهی می شد برابر با آن چه که از آداب مشهور نوروز و مهرگان بود :
--------------------------------
۲۹- آثارالباقیه، ص ۲۹۵. زين الاخبار، ص ۲۴۵.
۳۰- برهان قاطع، جلد دوم - ص ۷۳۸.
۳۱- فهرست جشن های زرتشتیان هندوستان را جیوانجی مُدی با اشاره به آداب و مراسم، در کتاب خود : مراسم و آداب دینی نقل کرده است :
Jivanji - modi: The Religious and Customs, P.458-463.
۲
@khashatra

✅ «دی ماه و آن را خورماه نیز می گویند.
نخستین روز آن خرم روز است و این روز و این ماه هر دو به نام خدای بزرگ که هرمزد است نامیده شده ، یعنی پادشاهی حکیم و صاحب رای آفریدگار.
و در این روز عادت ایرانیان چنین بود که پادشاه از تخت را به زیر می آمد و جامه ی سپید می پوشید و در بیابان بر فرش های سپید می نشست، و در بان ها و یساولان و قراولان را که هیبت ملک بدان هاست به کنار می راند و در امور دنيا فارغ البال نظر می نمود و هر کس که نیازمند می شد که با پادشاه سخن بگوید خواه که گدا باشد یا دارا و شریف باشد یا وضيع - بدون هیچ حاجب و درمانی به نزد پادشاه می رفت و بدون هیچ مانعی با او گفت و گو می کرد.
و در این روز پادشاه با دهقانان و برزیگران مجالست می کرد و در یک سفره با ایشان خوراک می خورد و می گفت :
من امروز مانند یکی از شما هستم و من با شما برادر می باشم زیرا قوام دنیا به کارهایی است که به دست شما می شود و قوام عمارت آن هم به پادشاه است،
و نه پادشاه را از رعیت گریزی است و نه رعیت را از پادشاه - و چون حقیقت امر چنین شد ، پس من که که پادشاه هستم با شما برزیگران برادر خواهم بود و مانند دو برادر مهربان خواهیم بود ، به ویژه که دو برادر مهربان هوشنگ و ویکرد چنین بودند».
خرم روز ، به اعتباری ، جشن خور روز بوده است و خرم از آن جهت که بسیار مبارک و سپند شمرده می شد. این عید و روز را نود روز نیز گفته اند به آن جهت که تا نوروز ، نود روز فاصله بوده است.
گَردیزی ذیل این روز آورده است : اندرین روز جشن خُرَه روز بود و این ماه دی به نزدیک مغان ماه خدای است و اول روز او را هم به نام او خوانند و این روز را سخت خجسته دارند و نود روز نیز گویندش ، که ازین روز تا نوروز ، نو دروز باشد ۳۲.
-------------------------------
تاریخ گردیزی، ص ۵۲۳ - ۵۲۲.

📚 بُن مایه :

نسک گاه شماری و جشن های ایران باستان.
نوشته و پژوهش : هاشم رضی.

✍ رونوشت بردیا بزرگ مهر
۳
@khashatra
پایان🔺🔺

#مراسم_شب_چله

✅ در ایران باستان و گذشته های پیش از زمان اشو زرتشت ، در میان مردمانی که زندگی خود را با کشاورزی و دام پروری می گذراندند ، مردم با تضادهای موجود در زاستار (= طبیعت) مانند سپیدی و سیاهی ، روشنایی و تاریکی ، روز و شب ، گرما و سرما و تضادهایی در خوی انسانی مانند خوبی و بدی ، دوستی و دشمنی و گذشت و کینه آشنا شده بودند و در باور خود ، آن چه را که برای زندگی مفید قرار می گرفت از جلوه های خدای خوب و آن چه را که بد و زیان آور بود ، از جلوه های خدای بد می پنداشتند.
به همین انگیزه آن ها روز و روشنایی را بیشتر دوست می داشتند چون هنگام کار و کوشش ، خوشی و بالندگی بود.
با فرا رسیدن شب ، آتش می افروختند تا جلوه های بدِ زندگی پدیدار نگردد.
در شب های دراز زمستان ، گِرد هم جمع می شدند و آتش می افروختند تا روشنایی را افزون سازند.
هنگامی که درازترین شبِ سال یعنی آخرین شب از ماهِ آذر فرا می رسید ، به انگیزه ی این که از فردای آن شب ، روشنایی بیشتر و روزها درازتر خواهد شد ، گرد هم آمده ، شادی می کردند.
در زمان گذشته ، ایرانیان میوه هایی را که تا آن زمان سالم مانده بود با آجیل و خوراکی های دیگر فراهم می کردند ، همه باهم تا پاسی از شب را با شادی و سرور می گذراندند و با این شیوه به پیش باز چله ی بزرگ می رفتند که از فردای آن روز شروع می شد.
۱
@khashatra

✅ چله ای که با آمدن آن ، سرمای واقعی زمستان فرا می رسید و تا جشن سده که چهل روزِ دیگر است ادامه داشت.
پس از آن چله ی کوچک آغاز می گشت ، یعنی سرمای زمستان کاهش می یافت.
چله ی کوچک از روزِ پس از جشن سده شروع می شد و تا روز بیستم اسپند ماه ادامه داشت و این هنگامی بود که سرمای زمستان به آرامی کاهش می یافت.
پس از چله ی کوچک شکفتنِ شکوفه ها آغاز می گردید و فرارسیدنِ بهار را نوید می دادند.
اکنون نیز زرتشتیان ، در شبِ چله که آخرین شب از ماه آذر است ، گرد هم می آیند ،
خویشان و آشنایان یکی از خانه ها را برای گرد هم آمدن انتخاب می کنند ، آن ها بیشتر خانه ی بزرگ ترها به ویژه پدر و مادر بزرگ ، یا محل مناسب دیگری را بر می گزینند.
هر خانواده میوه هایی مانند : خربزه ، سیب ، به ، انگور و به ویژه هندوانه و انار را که رنگ سرخ دارند تهیه می کنند و با خود به جشنِ شبِ چله می آورند.
رنگ سرخ رنگ رفتن و فراز آمدن روشنایی در غروب آفتاب و سپیده دمان است که در آیین مهر از جایگاه ویژه ای برخوردار است.
در بین میوه ها هندوانه از اهمیت بیشتری برخوردار است زیرا برخی باور دارند که اگر مقداری هندوانه در شب چله بخورند در سراسرِ چله ی بزرگ و کوچک ، یعنی زمستانی را که در پیش خواهند داشته سرما و بیماری بر آن ها اثر نخواهد گذاشت.
غیر از میوه ، گاهی آجیل ، شیرینی و شربت نیز در خوراکی های شب چله وجود دارد.
میهمانان شب چله ، تا پاسی از شب همه دور هم می نشینند.
گاهی مادر بزرگ‌  داستان های شیرین روزگاران گذشته را برای بچه ها تعریف می کند.
پدر بزرگ یا سال خورده دیگری بخش هایی از داستان های شاهنامه ی فردوسی را می خواند و از حماسه های افتخار آفرین ایرانیان ، سخن می گوید.
همه با شادی و سرور ، شبِ چله را پشت سر می گذارند.
با نیایشِ گاهِ اُشَهِن ، شب بزرگ سال را همراهی می کنند و گاهی آن را به سپیده دم می رسانند تا زایش نور را از پس تاریکی شبی سرد مشاهده کنند.

📚 بن مایه :

برگرفته از نسک نوروز تانوروز ،
آیین ها و مراسم سنتی زرتشتیان ایران.

پژوهش و نگارش روانشاد ؛
موبد دکتر کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۲
@khashatra
پایان🔺🔺

#آیین_چک_و_دوله

🍉 آیین «چک و دوله» در شب چله در میان زرتشتیان این آیین ، در گذشته بدین گونه بوده است که یک دختر و یک پسر نابالغ را در کنار هم می‌نشاندند و به هرکدام یک کوزه (دوله/ دولچه) می‌دادند.
در یکی فال‌های حافظ ، به صورت تک بیت قرارداشت و در دیگر قدری آب که از شب پیش بر زیر درخت سرو کهنسالی نهاده شده و هر کس مراد و آرزویی می‌داشته ، شیء‌ای که مالکیت آن را بر عهده ‌داشته در کوزه‌ی آب می‌انداخته‌است.
پسر و دختر هم زمان با هم دست در کوزه‌ی خود فرو برده و هر یک فال و یک شیء را بیرون می‌آوردند.
شیء را به باشندگان نشان داده و صاحب آن را شناسایی کرده و فال مربوط به او را تقدیمش می‌کردند.
این فال ، جواب آرزو یا درخواست قلبی آن فرد بوده است.‌
زرتشتیان این آیین را هم چنان در شب چله با همان قالب «چَک و دوله» برگزار می‌نمایند که به ماندگاری فرهنگ ایرانیان اشاره دارد.
@khashatra

#شب_چله_خجسته_و_همایون_باد

هموندان گرامی و ارجمند :
فرا رسیدن شب چله بر شما و همه ی ایرانیان خجسته و شاد باد.
از اهورامزدای پاک، شادی و خوش بختی در زندگی و درستی تن و روان و پایداری در دین و اشویی شما را خواستاریم.
تراداد های (سنت های* دیرین با لحظاتی شیرین در مردمانی نیک آئین به راستی ستودنی است...
سرتان سبز باد،
دل های تان از فروغ سرشار باد،
خرمی و آبادانی و پیشرفت بهره ی زندگانی تان باد.
ایدون باد.
ایدون ترج باد.

🌹🌙🌺✨🌹🌙🌺✨

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اَمُرداد امشاسپند و دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

دو شنبه ۱ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۲۲ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ اَمُرداد = بی مرگی و جاودانگی.

@khashatra

#امرداد_امشاسپند

✅ خویش کاری اَمُرداد امشاسپند در جهان استومند (:مادی) نگهبانی از گیاهان روی زمین و سرسبز و بارور نگاه داشتن آن ها ست و با توجه به این که وی نماد جاودانگی و بی‌مرگی و جوانی همیشگی است.

❇️ مسعود سعد سلمان گوید :
«روز اَمُرداد مژده داد بدان ،
که جهان شد به طبع باز جوان.»

در بندهش درباره‌ ی این امشاسپندبانو می‌خوانیم : «اَمُرداد بی‌مرگ سرور گیاهان بی‌شمار است زیرا او را به گیتی گیاه خویش است.
گیاهان را رویاند و رمه گوسفند را افزاید ؛ زیرا همه ی دام‌ها از او خورند و زیست کنند.
به فَرَشکَرت (:تازه کردن جهان) ، سوشیانت و نوسازی جهان نیز اَنوش از اَمُرداد آرایند.
اگر کسی گیاه را رامش و خرمی بخشد یا بیازارد ، آن گاه اَمُرداد از او آسوده یا آزرده می‌شود.
اَمُرداد امشاسپند همیشه با خورداد امشاسپند (نگهبان آب) همراه است.
در جهان خاکی ، نگهبانی گیاهان و رستنی‌ها به او سپرده شده است.

👈 اَمِرتات : جاودانگی ، ماندگار و بی‌ مرگی نام هفتمین روز ماه و پنجمین ماه سال در  گاه شمار زرتشتی است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز اَمُرداد در ماه اَمُرداد را جشن اَمُردادگان می‌نامند.

اَ، واگ (واژه‌) نفی هست، مِر : به چم مردن و مرگ ، تات.  پسوند  اَمُرداد به پارسی آمده است.
در  آفرینش نگهبان گیاهان و رستنی هست، دو گام امشاسپندان خورداد و اَمُرداد به هم پیوسته هستند.
آدمی بتواند این دو رده از زندگی را به وارستگی برساند و به رسایی برسد خود به‌ خود به بی‌ مرگی و جاودانگی هم خواهد رسید.
اهورامزدا خوشی خورداد و جاودانگی اَمُرداد را به کسی می‌بخشد که در دنیا اندیشه و گفتار و کردارش نیک باشد.
چه نیکوست در این روز به آینده اندیشیدن و برای آینده برنامه‌ریزی کردن.

در اوستا اَمَرتات و در فارسی اَمُرداد بنابراین اَمُرداد یعنی بی مرگی و آسیب ندیدنی یا جاودانی.
پس واژه ی “مرداد” در ادب مزدیسنا جایی ندارد.
 
✳️ در گات ها ، یسنا ۵۱ ، بند ٧  می‌خوانیم :

كس به هفت رده ، اهورامزدا ، روان ، نیک اندیشی ، بهترین راستی ، شهریاری مینوی ، آرمان سپند ، رسایی و بالندگی بی مرگی ، جاودانگی برسد و بر راه آیین راستی مى‌رود ، از بخشایش دو مینویی اهورامزدا به پاداش خواهد رسید خوشی خورداد و جاودانگی اَمُرداد را دارا مى شود.

❇️ «مسعود سعد سلمان» می‌سراید :

روز اَمُرداد مژده داد بداند ،
كه جهان شد به طبع باز خواند.
 

◀️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش ؛

روز اَمُرداد مژده داد بدان ،
كه جهان شد به طبع باز جوان.

عدل بارید بر جهان یک سر ،
دولت و ملک شهریار جهان.


❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

دار و درخت بنشان.


◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به (خورداد) جوی نوین کن روان ، اَمُرداد بیخ نو اندر نشان.

🌺 گل چمبک نماد اَمُرداد امشاسپند است.

@khashatra

#خوش_بختی_از_دیدگاه_اشوزرتشت

✅ یک جمله از اشوزرتشت هست که می گوید :
خوش بخت کسی ست که در پی خوش بختی دیگران باشد.
اکنون پرسش من این ست که ممکن است کسی خوش بختی را ، در کارهای ناپسند ببیند ، مثلا : دزدی کردن ، دروغ گفتن ،
مسخره کردن ، مال کسی را خوردن و ... ،
ما باید برای این که خوش بخت شویم به او در این کارها کمک کنیم؟

پاسخ :

❇️ به این بند به ژرفی بنگرید :
خواهان خوش بختی دیگران باشد ، نه هر بدکاری را یاری رساند.
مرتو (:انسان) از دیدگاه اشوزرتشت نماد خردمندی ، دانایی و راستی ست.
در این بینش کارهایی شایسته است که به سود همه باشد و سبب بالندگی ، سازندگی و پیش رفت هازمان مرتوگانی.
اینک باید بیندیشیم که هرج و مرج ، نابسامانی ، جنگ و گریز ، کشتار دیگران ، دروغ و دزدی از رفتارهای هنجارگونه مرتوگان است ،
و یا ناهنجاری برای روان آفرینش فراهم می کند.
بی گمان از دیر باز مرتویِ خردمند و آگاه ، شایست ها را در برابر ناشایست ها ،
شناخته و اگر از خرد بهره داشته باشد ، هنجار راستی را پذیرا خواهد بود.

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز دی به آذر و دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

سه شنبه ۲ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۲۳ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ دی به آذر = آفریدگار.

✔️ روز آرامش و نیایش همگانی زرتشتیان.

✔️ دومین جشن دیگلن خجسته باد.

@khashatra

#دی_به_آذر

✅ دی به آذر ، روز هشتم از هر ماه در گاه شماری زرتشتیان است.
دی یکی از نام‌های اهورامزداست.

«دی» (اوستایی:«دَثوش») به چم (:معنی) پروردگار ، دادار ، آفریننده و جهاندار زیبایی‌ها است.
در گاه‌ شماری زرتشتی ، روز نخست هر ماه اورمزد روز نامیده می‌شود ، سه روز دیگر به نام اهورامزدای بی‌همتاست که به واژه‌ی دی آمده و از آن سخن گفته شده است.

👈 در هر ماه سه روز با نام «دی» شناخته می‌شود.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز دی در ماه دی را جشن دیگان می‌نامند.
روزهای هشتم ، پانزدهم و بیست و سوم ماه زرتشتی به نام «دی» است مانند دی به آذر ، روز هشتم هر ماه ، دی به مهر ، روز پانزدهم از هرماه ، دی به دین ، روز بیست و سوم از هر ماه.
برای باز شناختن هر یک از این سه روز ، نام روز پس از آن به واژه‌ی دی پیوند داده شده است برای نمونه فردای روز دی به آذر روز آذر است.

❇️ روزهای دی در هر ماه روزهای نیایش همگانی ، به آتشکده رفتن ، آسایش و دست از كار كشیدن زرتشتیان است.
 
❇️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش ؛

روز دی است خیز و بیار ای نگار مِی ،
ای ترک ، مِی‌ بیار كه تركی گرفت دی.

مِی ده برطل و جام كه در بزم خسروی ،
بنشست شاه شاد ملک ارسلان به مِی.

اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

سر شوی و موی و ناخن پیرای ،

🌺 گل بادرنگ بویه نماد دی به آذر است.

@khashatra

#جشن_دیگان.

✅ واژه ی دی به چم آفریدن و آفریدگار می باشد.
در ماه دی، غیر از نخستین روز ماه که اورمزد نامیده می شود و نام خداوند است ، سه روز دیگر به نام های دی به آذر ، دی به مهر و دی به دین نیز وجود دارد. بنابراین جشن دیگان برابر است با یکی از این روزها در ماه دی ، که روز دوم ، نهم و هفدهم در گاه‌شماری خورشیدی است.
در فرهنگ ایران باستان ، نخستین جشن دیگان ، در ماه دی یعنی روز اورمزد از ماه دی ، خرم روز نیز نام داشته است.
این روز پس از شب چله پیش می آید که بزرگ ترین شب سال است.
در زمان گذشته پادشاه کشور و سردار شهر ، دیدار همگانی با مردم داشته اند.
اکنون نیز مزدیسنان به باور ترادادی (:سنتی) خود در برخی از شهرها و روستاها ، یکی از روزهای دی در ماه دی و یا همه آن را جشن می گیرند.
همانند جشن های ماهیانه ب دیگر ، کوشش می‌کنند تا در مکانی همگانی مانند ؛ تالار آدریان و آتشکده گردهم آیند و جشن دیگان را با سرور و شادمانی برگزار کنند.
یکی از سرود هایی که در این جشن برای ستایش جایگاهِ اهورامزدا خوانده می شود اورمزد یشت است که در خورده اوستا جای گرفته است.
برگردان بخشی از آن چنین است:


او را که هم راهبر هستی و هم راهبر زندگی است.
به من بنما و همان گونه که خود خواستاری
پیروی از دین والا و اندیشه ی نیک را به او برسان.
درود به فر کیانی.
درود به ایران ویچ.
درود به خوش بختی مزدا داده.
درود به رود دائیتی و درود به اردویسور  آناهیتا.
درود به همه ی آفرینش راستین.

📚 بن مایه :

برگرفته از : نسک یادگار دیرین
آیین ها، مراسم و باورهای مذهبی ترادادی(:سنتی) زرتشتیان ایران
پژوهش و نگارش روان شاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز آذر ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

چهار شنبه ۳ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۲۴ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ آذر = آتر ، آدر ، آگر ، آتش.

✔️ روز دیدار پیر مراد شهر یزد.

@khashatra

#آذر_ایزد

✅ ایزد آذر از بزرگ ترین ایزدان دین زرتشتی ست و نگهبان آتش است.
آذر از آفریده‌های بزرگ اهورامزدا ست.
زرتشتیان ، در تاریخ خود «آتش» را به مانند پرچم سپندینه می‌دانند و آذر نماد پایداری و استواری در دین زرتشتی است.
در فرهنگ ایران ، آتش یکی از پدیده‌های طبیعی با ارزش است چون گرمای زندگی را در کالبد دیگر پدیده‌های هستی جاری می‌سازد.

👈 «آذر» در اوستا «آترَ»، نهمین روز از هر ماه سی‌ روزه و نهمین ماه در سال نمای زرتشتی به این نام است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز آذر در ماه آذر را جشن آذرگان می‌نامند.

❇️ ایزد آذر فروزه‌ی اهورامزداست از این رو گاه او را در شمار امشاسپندان آورده‌اند.
آذر به چم آتش و گرما و نیروی داخلی برای جنبش و حرکت است.
ایزد آذر از بزرگ ترین ایزدان دین زرتشتی و یكی از آخشیج‌های چهارگانه ی طبیعت است كه ایرانیان همواره آن‌را پاس می‌داشته‌اند.
چه نیکوست در این روز آتش نیایش خواندن و نیایش به درگاه اهورامزدا.

در فرهنگ ایران ، آتش یکی از پدیده‌های طبیعی با ارزش است چون گرمای زندگی را در کالبد دیگر پدیده‌های هستی جاری می‌سازد و با نور خود که نشانی از آذر اهورایی است جان و دل یاران اهورامزدا را روشنایی می‌بخشد پس سوی پرستش اهورامزدا است.
هر زرتشتی برای نیایش باید رو به سوی روشنایی و پشت بر تاریکی کند.
آتش پرستاران در آتشکده از آن پرستاری می‌کنند. جشن آذرگان از جشن‌های ویژه آتش در فرهنگ ایران است.

❇️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتا ب بندهش :

ای خرامنده سرو تابان ماه ،
روز آذر می چو آذر خواه.

شادمان كن مرا به مِی كه جهان ،
شادمان شد به فر دولت شاه.

🌺 گل آفتاب گردان نماد آذر ایزد است.

@khashatra

#دین_بهی_در_درجه_نخست_چه_دینی_ست

✅ دینی ست انسان ساز و آرامش جو و آرام ساز كه این آرامش را برای همبودگاه جهانی پایه ریزی می كند.
این دین به دنبال به دست آوردن قدرت سیاسی یا دولتی نبوده و از پایه ، دین را از سیاست ، دولت جدا می داند.
و بنابراین تنها پذیرای كسانی است كه برای پاک سازی خود و از روی باوری راستین و از روی خواستی پاک دلانه به دین بهی روی می آورند و نه كسانی كه تنها به دنبال خواست ها و هدف های سیاسی یا گروهی خود و یا هر انگیزه‌ی دیگری از این دست می‌باشند.

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra