Yarim kechasi nimaga bu hayol keldi bilmiman lekin yozmasam boʻlmasdi:
"Qilgan aybingni vijdoningdan soʻra" deyishibdi, javobini qarang "agar javob kelmasa aybing yoʻq yoki vijdoning"..))
Ana endi shu savol girdobiga tong otadi hayrli tun hammaga
"Qilgan aybingni vijdoningdan soʻra" deyishibdi, javobini qarang "agar javob kelmasa aybing yoʻq yoki vijdoning"..))
Ana endi shu savol girdobiga tong otadi hayrli tun hammaga
👍2
Pulingizni pulga sotib olish mumkin bo‘lgan narsalarga sarflang.
Vaqtingizni esa pulga sotib olib bo‘lmaydigan narsalarga bag‘ishlang.
— Haruki Murakami
Vaqtingizni esa pulga sotib olib bo‘lmaydigan narsalarga bag‘ishlang.
— Haruki Murakami
🔥1👏1🤩1
Taslim bo‘lma
Ba’zan hayot seni shunday bir joyga olib keladiki, ortga qarasang — qancha yo‘l bosib o‘tganingni ko‘rasan, oldinga qarasang esa manzil juda uzoqdek tuyuladi. Eng yomoni, aynan shunday paytlarda atrofingdagi odamlarning ovozi ham balandroq eshitila boshlaydi.
«Ko‘rdingmi, aytgan edik-ku...»
«Bundan hech narsa chiqmaydi.»
«Boshqa yo‘l tanlaganingda yaxshi bo‘lardi.»
«Bizning gapimizga quloq solmaganding...»
Va bir payt kelib, sen o‘z hayotingni emas, boshqalarning sen haqingdagi fikrlarini yashay boshlaysan.
Agar taslim bo‘lsang, qarindoshlaring haq bo‘lib chiqadi. Sen esa, balki, eng ko‘p shundan qo‘rqarsan. Chunki sen ularning noto‘g‘ri ekanini isbotlash uchun emas, o‘zingga bergan va’dangni buzmaslik uchun kurashyapsan.
Shuning uchun yiqilsang ham, yana tur.
Ming marta boshidan boshlashingga to‘g‘ri kelsa ham — boshlayver.
Bir narsani unutma: qayta boshlash — mag‘lubiyatning belgisi emas. Ba’zan bu insonning o‘zini qutqarish usulidir.
Tasavvur qil.
Yo‘lga chiqqan bir yo‘lchi marshrutda adashib qoldi. U xaritaga qaradi va noto‘g‘ri yo‘ldan kelganini tushundi. Endi nima qiladi?
Yo‘l chetiga o‘tirib olib:
«Men adashdim. Demak, endi manzilga yetolmayman», — deydimi?
Yo‘q.
U ortga qaytadi.
Yo‘lini qayta tuzadi.
Qayerda xato qilganini ko‘radi.
Boshqa yo‘l tanlaydi.
Va yana yuradi.
Hayot ham shunday.
Bugun tanlagan yo‘ling xato bo‘lishi mumkin. Bugun qilgan rejang ishlamasligi mumkin. Ishongan insoning seni yarim yo‘lda qoldirishi mumkin. Biror eshik yopilishi, puling tugashi, imkoniyating yo‘qolishi, o‘zingga bo‘lgan ishonching so‘nishi mumkin.
Lekin bularning hech biri «hammasi tugadi» degani emas.
Ba’zan hayot sendan faqat bir narsani kutadi:
yo‘lingni o‘zgartir, lekin manzilingdan voz kechma.
Bugun qo‘lingdan kelmagandir.
Ertaga hammasi o‘xshamasligi mumkin.
Yana yiqilishing ham mumkin.
Mayli.
Bir oz to‘xta.
Nafasingni rostla.
Ko‘nglingdagi og‘irlikni Allohga topshir.
«Hammasi hayrlikka bo‘lsin», de.
Keyin yana tur.
Chunki sening bir kunlik muvaffaqiyatsizliging butun umringning hukmi emas.
Bugun yiqilganing — yiqiluvchi inson ekaningni anglatmaydi.
Bugun uddalay olmaganing — hech qachon uddalay olmasligingni anglatmaydi.
Bugun ortda qolganing — manzilga yetolmaysan degani emas.
Ba’zan insonning eng katta xatosi — bir necha marta muvaffaqiyatsizlikka uchragach, o‘zini muvaffaqiyatsiz inson deb hisoblay boshlashidir.
Aslida esa sen xato qilgan bo‘lishing mumkin, ammo xatoning o‘zi sen emassan.
Sen undan kattaroqsan.
Sen yana tanlay olasan.
Yana o‘rganasan.
Yana harakat qilasan.
Yana boshlaysan.
Hech kim sening ichingdagi kurashni to‘liq bilmaydi.
Ular sening tunlaringni bilmaydi.
Yostiqqa bosh qo‘yib, hech kimga bildirmay ko‘z yosh to‘kkan paytlaringni bilmaydi.
Ichingda minglab savollar bilan jim yurganingni bilmaydi.
«Bo‘ldi, endi qo‘limdan kelmaydi», deb o‘ylab, ertalab yana o‘rningdan turganingni bilmaydi.
Ular faqat natijani ko‘radi.
Shuning uchun bugun seni tushunmagan odamlarning gaplari bilan o‘zing haqingda hukm chiqarma.
Kimdir seni sust deb o‘ylashi mumkin.
Kimdir seni adashgan deb aytishi mumkin.
Kimdir tanlovlaringni tushunmasligi mumkin.
Mayli.
Har bir inson sening yo‘lingni sen kabi ko‘ra olmaydi.
Chunki bu yo‘l seniki.
Undagi og‘riq ham seniki.
Undagi sabr ham seniki.
Undagi kurash ham seniki.
Va bir kun kelib, bugun hech kim tushunmagan harakatingning ma’nosini natijang tushuntirib berishi mumkin.
Shuning uchun boshqalarga isbotlash uchun emas, o‘zingni yo‘qotib qo‘ymaslik uchun davom et.
Hayotda ba’zan hammasini boshidan boshlashga to‘g‘ri keladi.
Eski rejalardan.
Eski odatlardan.
Eski xatolardan.
Hatto ba’zan o‘zing haqingdagi eski tasavvurlardan ham.
Bundan qo‘rqma.
Chunki qayta boshlash — noldan boshlash degani emas.
Sen avvalgi yo‘ldan tajribangni olib kelasan.
Yiqilishlaring seni o‘rgatadi.
Yo‘qotishlaring seni ulg‘aytiradi.
Kutishlaring sabrni o‘rgatadi.
Xatolaring esa qaysi yo‘ldan yurmaslik kerakligini ko‘rsatadi.
Demak, sen aslida boshidan boshlamayapsan.
Sen tajriba bilan davom etyapsan.
Ming marta boshlashga to‘g‘ri kelsa — ming marta boshla.
Kerak bo‘lsa, ming birinchi marta ham.
Faqat taslim bo‘lma.
Chunki ba’zan inson eng katta imkoniyatidan aynan bir qadam oldin voz kechadi.
Balki sen ham hozir shunday nuqtadirsan.
Balki sen charchagan joy — yo‘lning oxiri emasdir.
Balki bu shunchaki bir burilishdir.
Balki yopilgan eshik seni boshqa bir eshikka olib borayotgandir.
Balki bugun tushunmayotgan narsangning hikmati ertaga ayon bo‘lar.
Shuning uchun bugungi og‘riqqa qarab butun ertangi kuningga hukm chiqarma.
Hali oldinda aytilmagan so‘zlaring bor.
Hali erishilmagan orzularing bor.
Hali ko‘rilmagan joylaring bor.
Hali uchratmagan insonlaring bor.
Hali o‘zingning qanday inson bo‘lishingni ham to‘liq bilmaysan.
Demak, hikoya tugamagan.
Shunday ekan, qalamni qo‘yib yuborma.
Hayot seniki.
Bir marta yashaysan.
Toki tirik ekansan, yana tanlash imkoning bor.
Yana boshlash imkoning bor.
Yana o‘zingni yig‘ish imkoning bor.
Yana yo‘lga chiqish imkoning bor.
Bugun hech narsa qolmagandek tuyulsa ham, ertangi kun uchun ozgina umidingni saqla.
Chunki ba’zan insonning qo‘lida qolgan eng kichik umid ham uni eng katta manzilga olib boradigan birinchi qadam bo‘ladi.
Shuning uchun tur.
Changlaringni qoq.
Yo‘lingni qayta tuz.
Xaritangni yangila.
Va yur.
Sekin bo‘lsa ham yur.
Adashsang — yana yo‘l top.
Yiqilsang — yana tur.
Charchasang — biroz dam ol.
Lekin yo‘lni tashlab ketma.
Taslim bo‘lma.
Chunki balki sen hozir hammasi tugagan joyda emas, aynan hayotingning eng chiroyli sahifasi boshlanishidan oldingi joydasan.
Va balki seni kutayotgan kunlar bor.
Faqat ularga yetib borish uchun yana bir marta...
boshlashing kerakdir.
Ba’zan hayot seni shunday bir joyga olib keladiki, ortga qarasang — qancha yo‘l bosib o‘tganingni ko‘rasan, oldinga qarasang esa manzil juda uzoqdek tuyuladi. Eng yomoni, aynan shunday paytlarda atrofingdagi odamlarning ovozi ham balandroq eshitila boshlaydi.
«Ko‘rdingmi, aytgan edik-ku...»
«Bundan hech narsa chiqmaydi.»
«Boshqa yo‘l tanlaganingda yaxshi bo‘lardi.»
«Bizning gapimizga quloq solmaganding...»
Va bir payt kelib, sen o‘z hayotingni emas, boshqalarning sen haqingdagi fikrlarini yashay boshlaysan.
Agar taslim bo‘lsang, qarindoshlaring haq bo‘lib chiqadi. Sen esa, balki, eng ko‘p shundan qo‘rqarsan. Chunki sen ularning noto‘g‘ri ekanini isbotlash uchun emas, o‘zingga bergan va’dangni buzmaslik uchun kurashyapsan.
Shuning uchun yiqilsang ham, yana tur.
Ming marta boshidan boshlashingga to‘g‘ri kelsa ham — boshlayver.
Bir narsani unutma: qayta boshlash — mag‘lubiyatning belgisi emas. Ba’zan bu insonning o‘zini qutqarish usulidir.
Tasavvur qil.
Yo‘lga chiqqan bir yo‘lchi marshrutda adashib qoldi. U xaritaga qaradi va noto‘g‘ri yo‘ldan kelganini tushundi. Endi nima qiladi?
Yo‘l chetiga o‘tirib olib:
«Men adashdim. Demak, endi manzilga yetolmayman», — deydimi?
Yo‘q.
U ortga qaytadi.
Yo‘lini qayta tuzadi.
Qayerda xato qilganini ko‘radi.
Boshqa yo‘l tanlaydi.
Va yana yuradi.
Hayot ham shunday.
Bugun tanlagan yo‘ling xato bo‘lishi mumkin. Bugun qilgan rejang ishlamasligi mumkin. Ishongan insoning seni yarim yo‘lda qoldirishi mumkin. Biror eshik yopilishi, puling tugashi, imkoniyating yo‘qolishi, o‘zingga bo‘lgan ishonching so‘nishi mumkin.
Lekin bularning hech biri «hammasi tugadi» degani emas.
Ba’zan hayot sendan faqat bir narsani kutadi:
yo‘lingni o‘zgartir, lekin manzilingdan voz kechma.
Bugun qo‘lingdan kelmagandir.
Ertaga hammasi o‘xshamasligi mumkin.
Yana yiqilishing ham mumkin.
Mayli.
Bir oz to‘xta.
Nafasingni rostla.
Ko‘nglingdagi og‘irlikni Allohga topshir.
«Hammasi hayrlikka bo‘lsin», de.
Keyin yana tur.
Chunki sening bir kunlik muvaffaqiyatsizliging butun umringning hukmi emas.
Bugun yiqilganing — yiqiluvchi inson ekaningni anglatmaydi.
Bugun uddalay olmaganing — hech qachon uddalay olmasligingni anglatmaydi.
Bugun ortda qolganing — manzilga yetolmaysan degani emas.
Ba’zan insonning eng katta xatosi — bir necha marta muvaffaqiyatsizlikka uchragach, o‘zini muvaffaqiyatsiz inson deb hisoblay boshlashidir.
Aslida esa sen xato qilgan bo‘lishing mumkin, ammo xatoning o‘zi sen emassan.
Sen undan kattaroqsan.
Sen yana tanlay olasan.
Yana o‘rganasan.
Yana harakat qilasan.
Yana boshlaysan.
Hech kim sening ichingdagi kurashni to‘liq bilmaydi.
Ular sening tunlaringni bilmaydi.
Yostiqqa bosh qo‘yib, hech kimga bildirmay ko‘z yosh to‘kkan paytlaringni bilmaydi.
Ichingda minglab savollar bilan jim yurganingni bilmaydi.
«Bo‘ldi, endi qo‘limdan kelmaydi», deb o‘ylab, ertalab yana o‘rningdan turganingni bilmaydi.
Ular faqat natijani ko‘radi.
Shuning uchun bugun seni tushunmagan odamlarning gaplari bilan o‘zing haqingda hukm chiqarma.
Kimdir seni sust deb o‘ylashi mumkin.
Kimdir seni adashgan deb aytishi mumkin.
Kimdir tanlovlaringni tushunmasligi mumkin.
Mayli.
Har bir inson sening yo‘lingni sen kabi ko‘ra olmaydi.
Chunki bu yo‘l seniki.
Undagi og‘riq ham seniki.
Undagi sabr ham seniki.
Undagi kurash ham seniki.
Va bir kun kelib, bugun hech kim tushunmagan harakatingning ma’nosini natijang tushuntirib berishi mumkin.
Shuning uchun boshqalarga isbotlash uchun emas, o‘zingni yo‘qotib qo‘ymaslik uchun davom et.
Hayotda ba’zan hammasini boshidan boshlashga to‘g‘ri keladi.
Eski rejalardan.
Eski odatlardan.
Eski xatolardan.
Hatto ba’zan o‘zing haqingdagi eski tasavvurlardan ham.
Bundan qo‘rqma.
Chunki qayta boshlash — noldan boshlash degani emas.
Sen avvalgi yo‘ldan tajribangni olib kelasan.
Yiqilishlaring seni o‘rgatadi.
Yo‘qotishlaring seni ulg‘aytiradi.
Kutishlaring sabrni o‘rgatadi.
Xatolaring esa qaysi yo‘ldan yurmaslik kerakligini ko‘rsatadi.
Demak, sen aslida boshidan boshlamayapsan.
Sen tajriba bilan davom etyapsan.
Ming marta boshlashga to‘g‘ri kelsa — ming marta boshla.
Kerak bo‘lsa, ming birinchi marta ham.
Faqat taslim bo‘lma.
Chunki ba’zan inson eng katta imkoniyatidan aynan bir qadam oldin voz kechadi.
Balki sen ham hozir shunday nuqtadirsan.
Balki sen charchagan joy — yo‘lning oxiri emasdir.
Balki bu shunchaki bir burilishdir.
Balki yopilgan eshik seni boshqa bir eshikka olib borayotgandir.
Balki bugun tushunmayotgan narsangning hikmati ertaga ayon bo‘lar.
Shuning uchun bugungi og‘riqqa qarab butun ertangi kuningga hukm chiqarma.
Hali oldinda aytilmagan so‘zlaring bor.
Hali erishilmagan orzularing bor.
Hali ko‘rilmagan joylaring bor.
Hali uchratmagan insonlaring bor.
Hali o‘zingning qanday inson bo‘lishingni ham to‘liq bilmaysan.
Demak, hikoya tugamagan.
Shunday ekan, qalamni qo‘yib yuborma.
Hayot seniki.
Bir marta yashaysan.
Toki tirik ekansan, yana tanlash imkoning bor.
Yana boshlash imkoning bor.
Yana o‘zingni yig‘ish imkoning bor.
Yana yo‘lga chiqish imkoning bor.
Bugun hech narsa qolmagandek tuyulsa ham, ertangi kun uchun ozgina umidingni saqla.
Chunki ba’zan insonning qo‘lida qolgan eng kichik umid ham uni eng katta manzilga olib boradigan birinchi qadam bo‘ladi.
Shuning uchun tur.
Changlaringni qoq.
Yo‘lingni qayta tuz.
Xaritangni yangila.
Va yur.
Sekin bo‘lsa ham yur.
Adashsang — yana yo‘l top.
Yiqilsang — yana tur.
Charchasang — biroz dam ol.
Lekin yo‘lni tashlab ketma.
Taslim bo‘lma.
Chunki balki sen hozir hammasi tugagan joyda emas, aynan hayotingning eng chiroyli sahifasi boshlanishidan oldingi joydasan.
Va balki seni kutayotgan kunlar bor.
Faqat ularga yetib borish uchun yana bir marta...
boshlashing kerakdir.
👏4🔥1🕊1
Ba’zan inson qalbida shunday bo‘ronlar qo‘zg‘aladiki, uni so‘z bilan ifodalashga urinish — o‘sha dardning qadrini tushirishdek tuyuladi. Dunyo shovqini, odamlarning yuzaki tasallilari ko‘pincha yurakdagi yarani tuzatmaydi, aksincha, uni yanada qashshog‘lashtiradi.
Bunday lahzalarda eng to‘g‘ri yo‘l — qalb eshiklarini tashqi dunyoga yopib, sukunat bag‘riga singib ketishdir.
Tungi ko‘chalar...
Shahar uyquda, ammo sening ichingdagi olam bedor.
Qulog‘ingga naushnikni taqib, koinot egasining kalomi — oyati karimalar og‘ushiga kirasan.
Har bir harf, har bir ohang yuragingga malham bo‘lib quyiladi.
Bu shunchaki tinglash emas, bu — ruhning o‘z Egasiga qaytishi, zang bosgan ko‘ngilning ilohiy nurlar bilan sayqal topishi.
Oyatlar ma’nosi qoningda aylanar ekan, dunyoviy tashvishlar, odamlarning behuda gina-qudratlari o‘z qiymatini yo‘qotadi.
Sen qadam bosayotgan har bir qadam — o‘tmishdagi xatolardan, kelajakdagi xavotirlardan xalos bo‘lish sari tashlangan qadamdir.
Atrofda sukut, ammo ichingda — cheksiz bir savollar.
Qalbning eng tubida, hech kim yetib bora olmaydigan xilvatda Robbing bilan yuzma-yuz qolish — dunyodagi eng oliy shifo.
Hissiyotlaringni qog‘ozga yoki tilga emas, balki toat va tafakkurga aylantirgan oningda, sen haqiqiy ozodlikni his qilasan.
Odamlar tushunmagan joyda, sukut senga eng go‘zal javobni beradi.
Tun sahargacha cho‘zilar ekan, qalbingdagi tug‘yonlar ham asta-sekin sokinlikka, nurga va haqiqiy xotirjamlikka aylanadi.
Qalbni ezayotgan eng og‘ir g‘amlar ham ilohiy kalomning shifosi oldida bosh egadi.
Bunday lahzalarda eng to‘g‘ri yo‘l — qalb eshiklarini tashqi dunyoga yopib, sukunat bag‘riga singib ketishdir.
Tungi ko‘chalar...
Shahar uyquda, ammo sening ichingdagi olam bedor.
Qulog‘ingga naushnikni taqib, koinot egasining kalomi — oyati karimalar og‘ushiga kirasan.
Har bir harf, har bir ohang yuragingga malham bo‘lib quyiladi.
Bu shunchaki tinglash emas, bu — ruhning o‘z Egasiga qaytishi, zang bosgan ko‘ngilning ilohiy nurlar bilan sayqal topishi.
Oyatlar ma’nosi qoningda aylanar ekan, dunyoviy tashvishlar, odamlarning behuda gina-qudratlari o‘z qiymatini yo‘qotadi.
Sen qadam bosayotgan har bir qadam — o‘tmishdagi xatolardan, kelajakdagi xavotirlardan xalos bo‘lish sari tashlangan qadamdir.
Atrofda sukut, ammo ichingda — cheksiz bir savollar.
Qalbning eng tubida, hech kim yetib bora olmaydigan xilvatda Robbing bilan yuzma-yuz qolish — dunyodagi eng oliy shifo.
Hissiyotlaringni qog‘ozga yoki tilga emas, balki toat va tafakkurga aylantirgan oningda, sen haqiqiy ozodlikni his qilasan.
Odamlar tushunmagan joyda, sukut senga eng go‘zal javobni beradi.
Tun sahargacha cho‘zilar ekan, qalbingdagi tug‘yonlar ham asta-sekin sokinlikka, nurga va haqiqiy xotirjamlikka aylanadi.
Qalbni ezayotgan eng og‘ir g‘amlar ham ilohiy kalomning shifosi oldida bosh egadi.
Bugun tunda uxlolmadim. Nimagadir onamni eslashga harakat qildim. Ko‘zlarimni yumdim-u, «oyi...» dedim ichimda. Keyin kutdim. Balki ovozlari kelar... Balki yuzlari ko‘z oldimga kelar... Balki biror narsani eslarman. Hech narsa kelmadi. Hech narsa... Shunda qo‘rqib ketdim. Men onamni eslolmayapman. Oradan to‘rt yil o‘tibdi. To‘rt yil... To‘rt yildirki, «Oyim chaqiryaptilar, uyga tezroq boray», degan gapni ishlatmapman. To‘rt yildirki, uyga kiraman, chiroqlarni yoqaman, lekin xonalar baribir yorishmaydi. Nega yorishmaydi, bilasizmi? Chunki onam yo‘q. Men buni bilaman. Lekin baribir ba’zan eshikdan kirganimda, ichimdan bir bola «oyi?» deb yuborgisi keladi. Keyin eslayman. Yo‘q... onam yo‘q. Bugun esa boshqa narsadan qo‘rqdim. Onamning iforini eslolmayapman. Oyi, iforingiz qanday edi? Rostdan ham eslolmayapman. Hamma onaning o‘ziga xos ifori bo‘ladi-ku... Siz ham bilasiz-a? Onangiz yoningizga kelganda, quchog‘iga kirganingizda, kiyimlaridan keladigan o‘sha tanish hid bo‘ladi-ku. Men ham bilardim. Men ham uni juda yaxshi bilardim. Faqat o‘sha paytda uning qadriga yetmagan ekanman. Chunki men uchun u oddiy edi. Onam bor edi. Onam yonimda edi. Men istasam hidlardim. Istasam quchoqlardim. Istasam boshimni tizzalariga qo‘yardim. Men bularning hammasi bir kun tugashini bilmasdim. Bugun esa o‘sha iforni xotiramdan izladim. Topolmadim. «Qanday edi, oyi?» dedim. «Qanday hid kelardi sizdan?» Eslolmadim. Keyin taftingizni eslashga harakat qildim. Meni bag‘ringizga bosganingizda qanday bo‘lardi? Quchoqlaganingizda men nimani his qilardim? Nega eslolmayapman, oyi? Men axir u quchog‘ingizda ulg‘ayganman-ku. Qo‘llaringiz qanday edi, oyi? Yuzimni silaganingizda qo‘lingizning tafti qanday edi? Barmoqlaringiz qanday edi? Kaftingiz issiqmidi? Men boshimni tizzangizga qo‘yganimda nimalar bo‘lardi? Siz sochlarimni silardingizmi? Men ko‘zlarimni yumib yotarmidim? Nega bularning hech birini aniq eslolmayapman? Nega xotiram menga yordam bermayapti? Men sizni unutib qo‘yayotgandekman, oyi... Shundan qo‘rqyapman. Juda qo‘rqyapman. Sizdan bir narsani ko‘p so‘rardim: «Oyi, meni yaxshi ko‘rasizmi?» derdim. Siz esa kulib: «Seni shunchalik yaxshi ko‘rganimizdan o‘zimizni ko‘zimiz tegib qolmasin deb ham qo‘rqamiz, bolam», derdingiz. Men o‘sha gapni eslayman. Lekin ovozingizni eslolmayman. Qanday aytgandingiz, oyi? Kulib aytgandingizmi? Yuzimga qarab aytgandingizmi? Meni quchoqlab aytgandingizmi? Eslolmayman. Onamning mehri qanday bo‘ladi, o‘zi? Ona mehri qanday bo‘ladi? Men bir paytlar bilardim. Men uni har kuni his qilardim. Lekin odam baxtning ichida yurganida baxt ekanini bilmas ekan. Onamning mehri men uchun havodek edi. Nafas olardim, lekin sanamasdim. Bugun esa nafasim yetmayapti. Onam kafanlanganlarida yuzlarini bir parcha mato bilan artib olgandim. Men o‘sha matoni saqlab qo‘ygandim. Chunki unda sizning iforingiz qolgan edi, oyi. O‘sha paytda men uni yuzimga tutib, to‘yib-to‘yib hidlardim. Bir oy o‘tdi — hid bor edi. Yana vaqt o‘tdi — yana hidladim. Go‘yo sizni yana bir lahzaga topgandek bo‘lardim. O‘sha matoni bag‘rimga bosib yotgan kechalarim bo‘lgan. «Onam shu yerda», deb o‘ylardim. Keyin vaqt o‘tdi. Yana vaqt o‘tdi. Bugun esa o‘sha matodan ham ifor qolmagan. Oyi, sizning iforingiz ham ketib qolibdi. Men sizni yana bir marta hidlamoqchi edim-ku... Nega vaqt bunchalik shafqatsiz? Nega odam vafot etgandan keyin ham uni yo‘qotish davom etaveradi? Avval tafti ketarkan. Keyin ifori. Keyin ovozi xiralasharkan. Keyin yuzidagi ayrim chiziqlarni unutarkan ekansan. Keyin kulganida ko‘zlari qanday bo‘lishini. Keyin qo‘llarini. Keyin quchog‘ini. Keyin birga o‘tgan kunlarning mayda-chuydasini. Va oxirida... oxirida xotirangda u insonning oppoq kafandagi siymosi qolarkan xolos. Men onamni endi ko‘pincha kafanda ko‘raman. O‘sha kunni unutolmayman. Lekin men sizni kafanda ko‘rishni xohlamayman, oyi. Men sizni tirik holingizda eslamoqchiman. Menga qarab turganingizni eslamoqchiman. «Bolam» deganingizni eslamoqchiman. Meni koyiganingizni ham eslamoqchiman. Jahlingiz chiqqanini ham. Kulganingizni ham. Oshxonadagi ovozingizni. Uyda yurishingizni. Eshik ochilganida siz ekaningizni ovozingizdan bilganimni. Men hammasini eslamoqchiman. Lekin xotiram sekin-sekin jim bo‘lib boryapti. Va men bundan qo‘rqyapman. Chunki bir kun kelib, sizni faqat suratdan taniydigan bo‘lib qolishdan qo‘rqaman. Bir kun kelib, «Onam qanday kulardilar?» degan savolga javob topolmay qolishdan qo‘rqaman. «Onamning qo‘llari qanday edi?» desam, bilmay qolishdan qo‘rqaman. «Onam meni qanday quchoqlardilar?» desam, faqat bo‘shliqni his qilishdan qo‘rqaman. Eng qo‘rqinchlisi esa — bir kun kelib sizni eslashga harakat qilganimda xayolimga faqat oppoq kafan kelishidan qo‘rqaman. Oyi... men sizni kafanda emas, bag‘ringizda eslamoqchiman. Lekin vaqt menga quloq solmayapti. Bugun tunda shularni o‘ylab yotib, birdan boshqa odamlar esimga tushdi. Onasi tirik odamlar... Qiziq, ular juda baxtli ekanlarini bilisharmikan? Ertalab uyg‘onib, «Oyi, assalomu alaykum», deya olishadi. Telefon qilishadi. «Oyi, qayerdasiz?» deyishadi. Telefonning narigi tomonidan esa: «Ha, bolam, nima bo‘ldi?» degan ovoz keladi. Sizlar bu ovozga o‘rganib qolgansizlar-a? Balki ba’zan telefonni ko‘tarmay qo‘yasizlar. «Keyin gaplashaman», deysizlar. Balki onangiz chaqirganida «hozir vaqtim yo‘q» deysizlar. Balki u kishining gaplari sizga oddiy tuyular. Men esa bugun bir narsaga jonim achidi. Siz hali ham «oyi» deya olasiz. Men esa aytsam ham javob kelmaydi. Siz hali «Oyi, meni yaxshi ko‘rasizmi?» deb so‘rashingiz mumkin. Men esa o‘sha savolni ichimda beraman. Siz hali onangizni quchoqlashingiz mumkin. Men esa quchoqlash uchun faqat xotiramni izlayman. Siz hali onangizning iforini bilasiz. Men esa bugun to‘rt yil oldingi bir hidni xotiramdan topolmadim. Siz hali onangizning qo‘llarini ushlay olasiz. Men esa qo‘llarining qandayligini eslolmayapman. Siz hali onangizning boshini silay olasiz. Men esa onamning boshini oxirgi marta qachon silaganimni o‘ylab o‘tiribman. Siz qanday baxtlisiz... Rostdan ham qanday baxtlisiz. Balki buni hozir tushunmassiz. Men ham tushunmaganman. Onam bor paytida men ham shunday edim. «Keyin», derdim. «Keyin boraman». «Keyin gaplashaman». «Keyin quchoqlayman». «Keyin aytaman.» Men bilmasdim... «Keyin» degan so‘zning ba’zi insonlar uchun umuman kelmasligini. Oyi, agar yana bir marta ko‘rish imkonim bo‘lganida edi... Men sizdan hech narsa so‘ramasdim. Hech narsa. Faqat yoningizga borardim. Jim turardim. Keyin boshimni tizzangizga qo‘yardim. Qo‘lingizni qo‘limga olardim. Uzoq ushlab turardim. Balki «Oyi, meni yaxshi ko‘rasizmi?» deb yana so‘rardim. Siz yana o‘sha gapni aytardingiz: «Seni shunchalik yaxshi ko‘rganimizdan, o‘zimizni ko‘zimiz tegib qolmasin deb qo‘rqamiz, bolam...» Men esa bu safar kulmasdim. Sizning qo‘lingizni mahkam ushlab, «Oyi, men ham sizni juda yaxshi ko‘raman», derdim. Keyin quchog‘ingizga kirib, uzoq chiqmasdim. Juda uzoq... Chunki endi bilaman: ba’zi quchoqlarni inson keyin butun umr sog‘inib yasharkan. Bugun tunda onamni eslolmadim. Iforini eslolmadim. Taftini eslolmadim. Qo‘llarini eslolmadim. Quchoqlarini eslolmadim. Lekin bir narsani unutmagan ekanman. Men hali ham «oyi» deganimda ichim achiydi. Demak, men u kishini unutmaganman. Balki xotiram ayrim narsalarni yo‘qotgandir. Lekin qalbim hali ham u kishini qidiryapti. Hali ham. Har safar uyga kirganimda. Har safar chiroqni yoqqanimda. Har safar kimdir «onam» deganida. Har safar biror ona bolasini quchganini ko‘rganimda. Ichimda bir bola uyg‘onadi. O‘sha bola hali ham onasini kutadi. Balki u bola ulg‘aygandir. Balki soqoli chiqqandir. Balki hayot uni ko‘p narsaga o‘rgatgandir. Lekin onasi haqida gap ketganda u yana o‘sha bolaga aylanadi. Yana onasining bag‘riga qaytgisi keladi. Yana «oyi» deb chaqirgisi keladi. Yana «meni yaxshi ko‘rasizmi?» deb so‘ragisi keladi. Va javob kutadi... Ammo bu safar hech kim javob bermaydi. Oyi... Agar meni eshitayotgan bo‘lsangiz, kechiring. Men sizni unutib qo‘yishdan qo‘rqyapman. Men sizning iforingizni eslolmay qolganim uchun o‘zimdan xafa bo‘lyapman. Men sizning taftingizni eslolmay qolganim uchun ichim achiyapti. Lekin men sizni unutishni istamayman. Hech qachon.
Agar xotiram meni tashlab ketsa ham, iltimos, Allohdan so‘rang, qalbim sizni unutmasin. Men sizni bu dunyoda yana quchoqlay olmasam ham, oxiratda yana «oyi» deb yoningizga yugurib borishni xohlayman. Faqat shu niyat qolgan menga. Bugun tunda uxlolmadim. Onamni eslashga harakat qildim. Eslolmadim. Va shu narsaning o‘zi meni yig‘latdi. Chunki ba’zan inson yaqinini bir marta emas, yillar davomida yo‘qotar ekan. Avval o‘lim bilan. Keyin vaqt bilan. Keyin xotiralar bilan. Men esa onamni yana bir marta yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqyapman. Bu safar xotiram ichida. Oyi... Men sizni sog‘indim. Iforingizni eslolmayapman, lekin sog‘indim. Qo‘llaringizni eslolmayapman, lekin sog‘indim. Quchog‘ingizni eslolmayapman, lekin sog‘indim. Ovozingizni aniq eslolmayapman, lekin «bolam» deganingizni yana bir marta eshitgim kelyapti. Juda kelyapti. Men shunchaki bir marta... yana bir marta... «Oyi...» deb chaqirsam-u, narigi xonadan o‘sha tanish ovoz kelsa edi: «Ha, bolam?..»
Khalimov | Blog
Agar xotiram meni tashlab ketsa ham, iltimos, Allohdan so‘rang, qalbim sizni unutmasin. Men sizni bu dunyoda yana quchoqlay olmasam ham, oxiratda yana «oyi» deb yoningizga yugurib borishni xohlayman. Faqat shu niyat qolgan menga. Bugun tunda uxlolmadim. Onamni…
Hozir daftarlarim orasidan tugallanmagan hikoyamni bir qismini topib oldim bu hikoya real hayotimga aloqasi yoʻq lekin sizlar bilan boʻlishgim keldi bir oʻqib baho beringlarchi agar yoqsa davom ettiraman
❤🔥5🔥4🤩4🎉3👍2💯2
Derazani ochsam shirin taomni hidi, Instagram kirsam ovqatlar, telegramga kirsam kursdoshlar qarindoshlar qilgan ovqatini maqtagan, Youtubeda faqat foodblogerlar chiqyapti, men bechora bitta tuxumni eplab pishirib yeya olmadim. Bugun yeganlarim: lug‘atdagi so‘zlar, kanspektlar va ozgina sabr.)) 🫠
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Bunaqa oʻqish senga nega kerak?
Kim uchun oʻqiyapsan..
Kimlarni qurbon qilib oʻqiyapsan...?
Oʻqib olim boʻlding ham deylik, seni olim boʻlishingga umrini, sogʻligʻini, hayotini baxshida qilgan insonlar uchun nima qib berolasan?
Kim uchun oʻqiyapsan..
Kimlarni qurbon qilib oʻqiyapsan...?
Oʻqib olim boʻlding ham deylik, seni olim boʻlishingga umrini, sogʻligʻini, hayotini baxshida qilgan insonlar uchun nima qib berolasan?
🤣5👍1🔥1
Hukumat odamlari boshqaradi, nafslarni emas!
Shayton yoʻldan urdi deb uni ayblamang, u ham bunday jirkanchilikdan hazar qiladi.
Bogʻchada voqeani hamma eshitdi menimcha uni odam deb atashni oʻzi hatoyu hayvon desak, hayvonlar ham bizdan emas deb hafa boʻlishdi.
Shayton yoʻldan urdi deb uni ayblamang, u ham bunday jirkanchilikdan hazar qiladi.
Bogʻchada voqeani hamma eshitdi menimcha uni odam deb atashni oʻzi hatoyu hayvon desak, hayvonlar ham bizdan emas deb hafa boʻlishdi.
👍4
Bilaman kanalda oʻqituvchilar yoʻq shuning uchun tabriklash shart emas.))
Boʻlsa bayramlaringiz muborak boʻlsin😊.
Tezroq kel soliham, ovqat qilishga erinib taylolxotga non botirib yeyapman...💙))
Forwarded from Khalimov | Blog (•••AZIZBEK℠••• | 뉴골든)
Bulut ekan shamolga oshiq,
Jonu dildan uni sevarkan.
Bulut borsa shamol yoniga,
Shamol uni quvib solarkan.
Yuraklari to‘lib armonga,
Oshiq bo‘lib ortga qaytarkan.
Oshiq bulut yig‘lasa yum-yum,
Shu sababdan yomg‘ir yog‘arkan...
Shamol esa bilmas ekan hech,
Kimdir uni kutib yasharkin.
Bir lahzalik erkalab o‘tsa,
Bulut uni umr sanarkan.
Ba'zan ular uchrashar go‘yo,
Osmon bag‘ri quchib olganday.
Ammo shamol yana yo‘l olar,
Bulut esa qolur termulib.
Sevgi ba'zan shunday bo‘larkan,
Biri yonsa, biri sezmaskan.
Bulut ko‘kka dardin yozarkan,
Odamlar esa: "Yomg‘ir..." derkan. ☁️🌧️
Jonu dildan uni sevarkan.
Bulut borsa shamol yoniga,
Shamol uni quvib solarkan.
Yuraklari to‘lib armonga,
Oshiq bo‘lib ortga qaytarkan.
Oshiq bulut yig‘lasa yum-yum,
Shu sababdan yomg‘ir yog‘arkan...
Shamol esa bilmas ekan hech,
Kimdir uni kutib yasharkin.
Bir lahzalik erkalab o‘tsa,
Bulut uni umr sanarkan.
Ba'zan ular uchrashar go‘yo,
Osmon bag‘ri quchib olganday.
Ammo shamol yana yo‘l olar,
Bulut esa qolur termulib.
Sevgi ba'zan shunday bo‘larkan,
Biri yonsa, biri sezmaskan.
Bulut ko‘kka dardin yozarkan,
Odamlar esa: "Yomg‘ir..." derkan. ☁️🌧️
🔥2
Vanihoyat uddaladim 🥺
Galereyadan uning suratlarini oʻchira oldim
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍5
Noldan biznesingni ko'tarasan, o'zing xohlagandek qizga uylanasan, hayoting juda zo'r senda hammasi o'xshadi, lekin to'satdan uyg'onib ketasan va barcha qilgan harakatlaring zoya ketganini hayot seni ustingdan shu yo'l bilan kulayotganini tushunasan...))
🤣3