یه زمانی شخصیت اصلی جنایت و مکافات رو مسخره میکردم با دوستم

الان زندگیم شده دقیقا مثل خودش کپی خودش فقط قبل از اینکه سراغ تصمیمش بره

امروز یه شرکتی زنگ زد برای مصاحبه
من یکم وقت خریدم که قبل از مصاحبه برم از ویکی تجربه و سایت تجربه ها نظرات آدما رو درباره این شرکت بخونم و تجربیات دیگران رو

واقعا خیلی جالب بود خلاقیت ها و ابتکارات شرکت


- ممنوع بودن رفت و آمد به بیرون در ساعات اداری
- فروش نهار و صبحانه با قیمت دو برابر بیرون و کیفیت داغون و کثیف بودن
- گرفتن سفته سنگین تحت عنوان بدهی و یا خرید محصول از کارمندان و تهدید به اجرا گذاشتن آن
- امضا گرفتن جهت اضافه کاری اجباری جهت علاقه و عشق به شرکت روزی ۳ ساعت
- عدم پرداخت حقوق به موقع و یا عدم پرداخت کل حقوق


درکل خیلی فان بود تجربه ها هرچند هم چیزای بد هم خوب زیاد گفته شده بود
اما اینا توی اکثریتشون مشترک بود سر همین اینا رو به عنوان تجربه واقعی و درست تر انتخاب کردم

دیوار‌هایش را قرمز میکنیم
Source

@meme_ol_ski

متن اصلی به زبان آلمانی



**Es geht durch die Welt ein Geflüster,
Arbeiter, hörst du es nicht?
Das sind die Stimmen der Kriegsminister,
Arbeiter, hörst du sie nicht?
Es flüstern die Kohle‑ und Stahlproduzenten,
Es flüstert die chemische Kriegsproduktion,
Es flüstert von allen Kontinenten:
Mobilmachung gegen die Sowjetunion!**

Refrain:
**Arbeiter, Bauern, nehmt die Gewehre,
nehmt die Gewehre zur Hand!
Zerschlagt die faschistischen Räuberheere,
setzt eure Herzen in Brand!
Pflanzt eure roten Banner der Arbeit
auf jeden Acker, auf jede Fabrik!
Dann steigt aus den Trümmern der alten Gesellschaft
die sozialistische Weltrepublik!**

**Arbeiter, horch, sie ziehn ins Feld
und schreien „Für Nation und Rasse!“
Das ist der Krieg der Herrscher der Welt
gegen die Arbeiterklasse.
Denn der Angriff gegen die Sowjetunion
ist der Stoß ins Herz der Revolution!
Und der Krieg der jetzt durch die Länder geht
ist der Krieg gegen dich, Prolet!**

(Refrain wiederholt)

راهپیمایی پنهان

زمزمه‌ای در جهان پیچیده،
کارگر، آیا آن را نمی‌شنوی؟
این صدای وزرای جنگ است،
کارگر، نمی‌شنوی‌شان؟

تولیدکنندگان زغال‌سنگ و فولاد در گوش هم زمزمه می‌کنند،
صنعت جنگ‌افزارهای شیمیایی آرام نجوا می‌کند،
و از سراسر قاره‌ها به گوش می‌رسد:
بسیج علیه اتحاد جماهیر شوروی!

ترانه‌خوانی (کُر):
ای کارگران، دهقانان، تفنگ‌ها را بردارید،
سلاح‌ها را به دست بگیرید!
ارتش‌های راهزن فاشیستی را درهم بشکنید،
دل‌هایتان را شعله‌ور کنید!
پرچم‌های سرخ کار را
بر هر مزرعه و کارخانه برافرازید!
آن‌گاه از ویرانه‌های جامعه‌ی کهنه
جمهوری جهانی سوسیالیستی سر بر خواهد آورد!

کارگر، گوش کن، آن‌ها به میدان جنگ می‌روند
و فریاد می‌زنند: «برای ملت و نژاد!»
این جنگ فرمانروایان جهان است
بر ضد طبقه‌ی کارگر.
چراکه حمله به اتحاد شوروی
ضربه‌ای‌ست به قلب انقلاب!
و جنگی که اکنون از کشورها عبور می‌کند،
جنگی است علیه تو، ای پرولتاریا!

(تکرار کُر)

الان که دقیق‌تر نگاه می‌کنم، می‌بینم کمونیسم به‌طور کامل در اروپا پیروز نشد، ولی یه جورایی موفق بود. نتونست اروپای غربی رو کمونیست و متحد کنه، ولی تونست بخش زیادی از اون رو عملاً سوسیالیستی کنه.

الان کشورهای مثل آلمان، هلند، لهستان، و اسکاندیناوی‌ها، شاید روی کاغذ لیبرال و سرمایه‌داری باشن، ولی قوانین و سیاست‌های اجتماعی‌شون شدیداً سوسیالیستی‌ان. حمایت‌های اجتماعی، بیمه‌های همگانی، مالیات‌های سنگین روی ثروتمندان، و توزیع گسترده خدمات عمومی.

ایران هم شاید می‌خواست یه سیستم سوسیالیستی پیاده کنه؛ نشونه‌ش همین توهم خدمات مجانی مثل آب، برق، گاز، خونه و ماشین بود. ولی خب... خراب کرد. به‌هم‌ریخت، چون نه ساختار درست داشت، نه مدیریت، نه شفافیت.

درسته که کمونیسم از نظر اقتصادی و زیست‌محیطی بعضی جاها فاجعه‌بار بود، ولی یک چیز داشت که نباید نادیده گرفت: جلوی برده‌داری مدرن رو می‌گرفت. جلوی پارگی طبقاتی فاجعه‌بار رو می‌گرفت. جلوی این‌که یکی محتاج نون شب باشه و هم‌زمان یه مادر .... با لامبورگینی طلایی وسط تهران گاز بده و حتی یه ریال مالیات نده.

توی کمونیسم، لااقل همه باید جواب پس می‌دادن. ولی مثلا توی سرمایه‌داری فاسد مافیایی ما، فقیری که با کمک بقیه نون میخره دولت از اون مالیاتش رو سنگین و به موقع میگیره ولی ثروتمند بدون پرداخت مالیات خاصی با وقاحت به بقیه میگه: "برو گم شو، شهر رو زشت نکن با این ماشین قراضه‌ت."

به قول یکی از رفقام، چین بهترین مدلو زده: اقتصادش رو سرمایه‌داری کرده تا رشد کنه، ولی از نظر اجتماعی و فرهنگی کامل سوسیالیست مونده.
یعنی آزادی بیان و اینترنت و رسانه؟

نه، ولی حمایت اجتماعی، خدمات، مسکن، درمان، آموزش؟ تا دلت بخواد.

آره سانسور و فیلترینگ و فشار هست. ولی وقتی یه کشور ۱.۴۸ میلیارد نفر جمعیت داره، با کلی قوم و مذهب و زبان و اختلاف، نمی‌تونه بی‌در و پیکر باشه. باید یه جوری جمع و جور بشه بلاخره اینم فقط با کنترل شدید و سال‌ها مهندسی اجتماعی و فرهنگی ممکنه. چین اینو فهمید چون تاریخ چین همیشه همین بوده یعنی اتحاد همه اقوام و استان ها و روی کار آوردن یک حکومت اقتدارگرا و قدرتمند ولی بقیه اینو نمی‌فهمند و فکر میکنن مدل حکومتی خودشون که برای یک کشور تقریبا یک دست هست بهترینه .

ولی چین فقط سرکوب نمی‌کنه، یه‌سری کارای درست هم کرده که غربیا حتی به خوابشم نمی‌بینن:


---

🔹 درمان همگانی:
۹۵٪ جمعیتش بیمه درمانی دارن. تو روستا هم بری، یه حداقل خدماتو داری. نه مثل ایران که باید کلیه‌تو بفروشی تا عملت کنن. ( به جمعیت یکم فکر کنید)

🔹 حمایت از خانواده:
الان که جمعیت داره کم میشه، داره برای بچه‌دار شدن پول میده. بعضی جاها برای بچه دوم و سوم، تا ۱۵۰۰ دلار کمک می‌کنه. مرخصی زایمان تا ۵ ماه. مسکن ارزون برای خانواده‌هایی که چندتا بچه دارن.

🔹 مسکن دولتی و ارزون:
اجاره‌رو دولت تنظیم می‌کنه. واحدهای دولتی داره که مخصوص کارگر، دانشجو، زوج‌های جوونه. وام خرید مسکن با سود پایین میدن. مثل اینجا نیست که یه آدم مجرد تا ۴۵ سالگی اجاره‌نشینه.

🔹 آموزش:
۹ سال آموزش اجباری و مجانیه. دانشگاه گرونه؟ نه مثل آمریکا. واسه فقیرها وام بدون بهره یا کمک‌هزینه داره.

🔹 حمل‌ونقل و انرژی:
مترو و اتوبوس تو خیلی از شهرها ارزونه. برق و گاز و آب برای فقرا یارانه داره. تو بحران کرونا غذا و پول پخش می‌کردن، نه توییت.


---

چین فقط با فشار حکومت نکرده. با خدمات واقعی، با سیاست‌های درست، با کنترل قیمت، با ساختن زیرساخت، با جدی گرفتن خانواده و کارگر و آموزش، تونسته سیستمش رو بچرخونه.

اینه فرقش با کشورهای دیگه:
آزادی نمی‌دن، ولی تو رو ول نمی‌کنن. شکم‌تو سیر می‌کنن، سقف بالا سرت هست، دکتر مجانی داری، مدرسه مجانی داری.

پس فقط به سانسورش نگاه نکن. اونم هست، اما اون طرف معادله هم هست.
این کشورو نه با شعار، نه با فیلترشکن، بلکه با ساختن کشیده بالا.

بازم عمیق تر نگاه کنید اون استان هایی که یکدست و باسواد و کنترل شده شدن قوانین سختگیرانه کم کم داره برداشته میشه ، مثل دسترسی به اینترنت آزاد حتی


حکومت چین شاید سخت‌گیر و دیکتاتوری باشه، قبول. ولی واقعیت اینه که تونست کشورو از اون فاجعه‌ی کامل دوران مائو – قحطی بزرگ، انقلاب فرهنگی، و فلاکت اقتصادی بعد از جنگ جهانی و استعمار – جمع کنه و برسونه به جایی که امروز یه رقیب جدی و ترسناک واسه آمریکاست، مخصوصاً از نظر اقتصادی.

تا قبل از ۱۹۷۸، چین یه جهنم فقر و عقب‌موندگی بود. ولی حزب کمونیست، مخصوصاً بعد از دنگ شیائوپینگ، مسیرو عوض کرد. درهای اقتصاد رو باز کرد، بازم نه آزاد، بلکه کنترل‌شده. رشد تولید ناخالص داخلی چین از اون موقع تا الان، بعضی سال‌ها بیش از ۱۰٪ بوده. کشوری که روزی مردمش نون خشک نداشتن، الان کارخانه‌ی دنیا شده.

مردمش؟ شاید آزادی سیاسی نداشته باشن، ولی از نظر معیشتی، زیرساخت، خدمات اجتماعی، امنیت شغلی و امید به آینده، اکثراً راضی‌ان. چون توی واقعیت، خیلیا آزادی توییتر نمی‌خوان، یه زندگی پایدار، درمان، مدرسه خوب و مسکن می‌خوان. چین اونارو داده.

حالا هر کی خوشش بیاد یا نیاد، حقیقت اینه:
یه دیکتاتوری هوشمند، اگه نخواد بچاپه و به‌جاش بسازه، می‌تونه از خاکستر قحطی، یه ابرقدرت بسازه. چین الان دقیقاً همینه.

تلویزیون های اسنوا بخاطر یه آپدیت از کار افتادن و رفتن روی یه حالت Ui ساده؛ به این وضعیت می‌گن Rescue Mode یا حالت نجات توی اکثر سیستم های لینوکسی هم این حالت وجود داره وقتی سیستم نمی تونه سیستم عامل اصلی رو کامل لود کنه که چند مرحله طول می‌کشه می‌‌اد و فقط runlevel های ابتدایی رو لود می‌کنه مثلا قید ظاهر گرافیکی یا حتی سرویس های غیرحیاتی زده می‌شه که سیستم قابل بازرسی بشه. یا حتی ممکنه وارد یه محیط محدود و حداقلی دیگه برای تعمیر بشه.

معمولا یه راه fallback برای آپدیت های ناموفق گذاشته می‌شه که اگه مشکلی خورد برش گردونن به اون حالت قبلی؛ البته معمولا! وگرنه باید دستی اونو درستش کرد.


@Linuxor

این برای تلویزیون های دوو هم هست

مدتی نیستم. نیاز دارم کمی استراحت کنم و افکارم و زندگی‌ام رو سر و سامان بدم.
نگران نباشید.
امیدوارم شما هم در این دوره از زندگیتون موفق و پیروز باشید.

ویکی‌پدیای فارسی از نظر تعداد کاربر فعال، رتبه‌ی هفتم رو بین تمام ویکی‌پدیاها داره! 🔥

👥 کاربر فعال یعنی کسی که توی ۳۰ روز گذشته حداقل یک ویرایش انجام داده باشه.
این آمار خیلی جالبه چون یکی از معیارهای مهم برای سنجش قدرت و کیفیت اجتماع زبانی در اینترنت محسوب میشه.

📚 یعنی جامعه‌ی فارسی‌زبان توی تولید و ویرایش دانش آنلاین، جزو پرجنب‌وجوش‌ترین‌هاست!

#هوش_مصنوعی
📣👨‍💻 @AlgorithmDesign_DataStructuer

الگوریتم زنی توی زبان سی یه حس عجیب و جالب دیگه ای داره

همون قدر که خیلی کارا و چیزا توش آسون تره ، همون قدر هم نوشتن یه کد الگوریتم توش سخت تره 😂😂😂😂😂



ولی خدایی سرعتش مثل سرعت نور میمونه و مصرف حافظه ش شدید کمتر

#fun
☕️Telegram | Website | Discord

رمزنگاری بعد از اسمبلی یکی از سخت ترین دوره هایی که دیدم ولی یکسری چیزای جالب برای اطلاعات عمومی بهتون می‌خوام اینجا بگم که توی این دوره فهمیدم

تعریف امنیت کامل (Perfect Secrecy) از نگاه شنون و ریاضیدان‌ها:

رمزنگاری زمانی کاملاً امن است که شرایط زیر برقرار باشد (با فرض قدرت سخت‌افزاری مهاجم واقع‌بینانه):

1. طول کلید با طول پیام برابر باشد.


2. کلید کاملاً تصادفی (Random) باشد.


3. کلید فقط یک بار مصرف شود.


4. کلید محرمانه باشد و به صورت امن منتقل شود.



سپس پیام با کلید XOR می‌شود. این روش را One-Time Pad (OTP) یا نظریه امنیت اطلاعات شنون می‌نامند. اگر این چهار شرط برقرار باشد، امنیت کامل و مطلق داریم و هیچ مشکل امنیتی وجود ندارد.

چرا OTP عملی نیست؟

تولید یک کلید کاملاً تصادفی به اندازه پیام، هزینه سخت‌افزاری بالایی دارد.

انتقال کلید برای هر پیام و باطل کردن آن بعد از استفاده، بسیار دشوار یا حتی غیرممکن است، به‌خصوص بدون احتمال شنود.


راه‌حل عملی: Stream Cipher
به جای OTP، از ماشین شبه‌تصادفی یا Pseudo-Random Generator (PRG) استفاده می‌کنیم:

یک کلید کوتاه (مثلاً ۱۲۸ بیت) تولید می‌کنیم.

PRG کلید را تا اندازه پیام گسترش می‌دهد و سپس XOR می‌کنیم.


امنیت این روش وابسته به این است که مهاجم نتواند ساختار کلید یا PRG را کشف کند. بله، این همان رمزنگاری متقارن است.

امنیت در PRG زمانی برقراره که مهاجم نتونه با استفاده از کلید ها و دنباله های قبلی ، دنباله و کلید فعلی رو حدس بزنه

به همین خاطر هرگز از توابع ()glibc random برای رمزنگاری و کارای امنیتی استفاده نکنید به هیچ وجع چون یک تابع خطی قابل حدس با چند دنبال قبلی هست


به جای اون از تابع های امنیتی مثل CSPRNG استفاده کرد مثل
در لینوکس
/dev/urandom

در ویندوز
CryptoGenRandom