💠 #صبحگاه

جنگی که در راه است،
نخستينشان نیست.

پیش از این هم
جنگ هایی بوده اند.

وقتی‌ آخری به آخر رسید،
غالبانی بودند و مغلوبانی.

در میان مغلوبان
عادی مردمان از گرسنگی مردند.

در میان غالبان هم
عادی مردمان از گرسنگی مردند.


#برتولت_برشت


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش


🔴 بحران خاموش ترک درمان

بیمارانی که به خاطر هزینه‌های بالا، یا درمان را به تعویق می‌اندازند، یا قطع می‌کنند

✍ نیلوفر حامدی

حسین هنوز برگه MRI را از ترس هزینه بالا در کیفش نگه داشته است. آن‌طرف‌تر، مادری در پایان هر هفته حساب می‌کند که چند نوار تست قند خون برای فرزند مبتلا به دیابتش باقی مانده است؛ نوارهایی که به گفته متخصصان، قیمت آنها در ماه‌های اخیر چهار برابر شده است. در خانه‌ای دیگر، یک بازنشسته با دندانی شکسته غذا می‌خورد و درمانی را که می‌داند ضروری است، به زمانی نامعلوم موکول می‌کند. در این خانه‌ها، درمان، بیش از هر زمان دیگری، از یک حق و ضرورت به کالایی وابسته به توان مالی افراد تبدیل شده است.

🔹افزایش تعرفه‌های پزشکی و تشخیصی، رشد قیمت دارو و تجهیزات درمانی، سهم محدود بیمه‌ها در پوشش هزینه‌ها و کاهش قدرت خرید خانوارها، هم‌زمان فشار مضاعفی بر بیماران و ارائه‌دهندگان خدمات درمانی وارد کرده است. متخصصان حوزه سلامت هشدار می‌دهند که بسیاری از بیماران ناچار شده‌اند آزمایش‌ها، تصویربرداری‌ها، درمان‌های دندان‌پزشکی و حتی مراقبت از بیماری‌های مزمن خود را به تعویق بیندازند یا به‌طورکامل کنار بگذارند؛ پدیده‌ای که از نگاه کارشناسان، صرفا یک مسئله پزشکی نیست، بلکه نشانه شکل‌گیری آن چیزی است که برخی جامعه‌شناسان از آن با عنوان «بحران خاموش ترک درمان» یاد می‌کنند.

🔹«تینا» هر شب قبل از خواب، تعداد نوارهای قند خون باقی‌مانده را می‌شمارد. پسر ۹ ساله‌اش دیابت نوع یک دارد و باید روزی چندین بار قند خونش کنترل شود. تا یک سال پیش، خرید نوارها سخت بود اما شدنی؛ حالا هر بسته حدود ۷۰۰ هزار تومان قیمت دارد و کمتر از یک هفته دوام می‌آورد. سمیه بارها به این فکر کرده که سراغ نسخه ایرانی نوار قند برود، اما دلش طاقت نیاورده است. به جای آن، او و همسرش مدت‌هاست از خریدهای دیگرشان زده‌‌اند تا درمان فرزندشان ادامه پیدا کند.

🔹«اسدلله رجب»، رئیس انجمن دیابت ایران به «شرق» می‌گوید: «یک نوار قند خون که جزء ضروری‌ترین لوازم درمانی یک بیمار دیابتی است، در ماه‌های اخیر چهار برابر گران‌تر شده است. کودکی که دیابت نوع یک داشته باشد، باید در طول روز نزدیک به ۱۰ مرتبه قند خونش را تست کند. نسخه ایرانی این محصول الان بسته‌ای ۲۵۰ هزار تومان شده است و هر بسته، حدود یک هفته کفاف او را می‌دهد. یعنی فقط هزینه نوار قند خون ایرانی یک کودک با دیابت نوع یک، بیش از یک میلیون تومان و در طول ماه نزدیک به پنج میلیون تومان می‌شود».

🔹«فاطمه»، بازنشسته ۶۴ساله، بیش از یک سال است با یک دندان شکسته غذا می‌خورد. دندان‌پزشک گفته باید عصب‌کشی و روکش انجام شود. یک دندان دیگرش را هم کشیده و باید ایمپلنت کند، اما هزینه درمان از توان مالی او خارج است. حساب سرانگشتی که هشت ماه پیش برای این کارها انجام داده بود، بیشتر از ۱۵۰ میلیون می‌شد. بیمه‌اش هم سهم خاصی از این درمان را تقبل نمی‌کند. در نتیجه راه دیگری برای خودش پیدا کرده است. مثلا در این مدت به خوردن غذاهای نرم‌تر عادت کرده و از لبخندزدن در جمع پرهیز می‌کند.

🔹«علی‌اصغر سعیدی»، جامعه‌شناس و دانشیار و مدیر سابق گروه برنامه‌ریزی و رفاه اجتماعی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران توضیح می‌دهد که چگونه حذف برخی گروه‌های جامعه از دسترسی به بهداشت و درمان، بر بی‌اعتمادی عمومی و همبستگی اجتماعی نیز اثر منفی می‌گذارد: «یکی از کارکردهای مهم سیاست‌های بهداشتی در سیاست اجتماعی، ایجاد همبستگی اجتماعی است. اما وقتی بخشی از مردم تصور کنند که این امتیاز به آنها تعلق نمی‌گیرد، نسبت به نهادهای رسمی احساس بی‌اعتمادی پیدا می‌کنند. احساس تعلق اجتماعی‌شان کاهش پیدا می‌کند و در نتیجه، همبستگی اجتماعی هم در آن جامعه کمرنگ می‌شود. نمونه‌اش مسئله دندان‌پزشکی است».


🔺متن کامل گزارش👇

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1106820

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #نگاه

🔺ساختن انسان هدف است

✍سید هادی حمزوی/ کارشناس آموزش


بی‌تردید همه ما این روزها در شرایطی دشوار، مبهم و پر از فشارهای مختلف آموزشی، اجرایی و عاطفی قرار داریم؛ شرایطی که گاهی میان «اجرای دقیق ضوابط»، «حفظ شأن حرفه‌ای معلم» و «نگرانی برای آینده دانش‌آموزان» تعادل برقرار کردن را سخت می‌کند.

اما شاید در چنین روزهایی بیش از هر زمان دیگری لازم باشد به فلسفه اصلی معلمی و رسالت آموزش‌وپرورش بازگردیم.

ما تنها انتقال‌دهنده چند صفحه محتوا یا ثبت‌کننده چند نمره نیستیم؛
معلمی، هنرِ ساختن انسان است.
هنرِ دیدن توانایی‌ها، امید دادن، هدایت کردن و روشن نگه داشتن چراغ آینده در دل نوجوانانی که بسیاری از آنان، تمام امیدشان به همین مدرسه و همین کلاس و همین نگاه معلم است.

شاید بهترین معیار تصمیم‌گیری برای همه ما این باشد که: «اگر این دانش‌آموز، فرزند خودِ ما بود، انتظار داشتیم چگونه با او رفتار شود؟»

آیا دوست داشتیم بدون درک شرایط، صرفاً سخت‌گیری شود؟
یا برعکس، بدون توجه به یادگیری واقعی، فقط نمره‌ای ثبت گردد که آینده او را تهی کند؟
قطعاً هیچ‌کدام.

نه بی‌تفاوتی به یادگیری قابل دفاع است و نه نادیده گرفتن شرایط خاص دانش‌آموزان.
هنر واقعی معلمی دقیقاً در همین نقطه شکل می‌گیرد؛ جایی میان عدالت، انسانیت، قانون‌مداری و وجدان حرفه‌ای.

امروز بیش از هر زمان دیگری، آموزش‌وپرورش باید «مأمن امن» فرزندان این سرزمین باقی بماند؛ جایی که دانش‌آموز در کنار آموزش، مسئولیت‌پذیری، صداقت، تلاش، اخلاق و امید را نیز بیاموزد.
و این مهم، جز با نگاه پدرانه و مادرانه معلمان و هنرآموزان محقق نخواهد شد.

بدون تردید، رعایت آیین‌نامه‌ها، مستندسازی فرآیند ارزشیابی، نگهداری شواهد آموزشی و اجرای مسئولانه وظایف حرفه‌ای، ضرورتی انکارناپذیر است؛ اما در کنار آن، درک شرایط روحی، آموزشی و اجتماعی هنرجویان نیز بخشی از رسالت تربیتی ماست.

بیاییم در تصمیم‌هایمان نه صرفاً از زاویه «نمره»، بلکه از منظر «تربیت»، «آینده دانش‌آموز» و «وجدان حرفه‌ای» نگاه کنیم؛
چرا که شاید سال‌ها بعد، آنچه در ذهن دانش‌آموز باقی می‌ماند، نه عددِ کارنامه، بلکه نوع نگاه و رفتار معلمش باشد.

«معلمی تنها آموزش نیست؛
ساختن انسان است.»

شاید اگر بخواهیم صادقانه به موضوع ارزشیابی نگاه کنیم، باید بپذیریم که نمره‌ای که دانش‌آموز یا هنرجوی ما دریافت می‌کند، فقط معیاری برای سنجش او نیست؛ بلکه تا حد زیادی آیینه‌ای از عملکرد آموزشی، تربیتی و حرفه‌ای خود ما نیز هست. این نمره نشان می‌دهد که ما تا چه اندازه توانسته‌ایم «دانش» را منتقل کنیم، «مهارت» را آموزش دهیم و «نگرش» صحیح را در وجود هنرجویان شکل دهیم.

در آموزش‌های فنی‌وحرفه‌ای و کاردانش، هدف صرفاً عبور دادن هنرجو از یک درس یا ثبت یک عدد در کارنامه نیست؛ بلکه هدف اصلی، تربیت فردی توانمند، مسئولیت‌پذیر، دارای مهارت و برخوردار از اخلاق حرفه‌ای است.

اگر هنرجو احساس کند که تلاش، پیگیری، مسئولیت‌پذیری و یادگیری واقعی او دیده می‌شود، به تدریج خواهد آموخت که در زندگی نیز هر موفقیتی نتیجه کوشش و تعهد است، نه صرفاً دریافت یک نمره.

ما در حقیقت می‌خواهیم به فرزندانمان یاد بدهیم که: «برای تلاش، یادگیری، مسئولیت‌پذیری و رشد ، امتیاز و ارزش وجود دارد.»

در چنین شرایطی، هنر معلمی آن است که میان قانون، عدالت، حمایت تربیتی و وجدان حرفه‌ای تعادل برقرار کند؛
نه آن‌چنان سخت‌گیر باشیم که امید و انگیزه از بین برود، و نه آن‌چنان آسان بگیریم که مفهوم تلاش، یادگیری و شایستگی بی‌ارزش شود.

بیاییم دانش‌آموزان و هنرجویان را همان‌گونه ببینیم که دوست داریم روزی فرزندان خودمان دیده شوند؛
با درک، عدالت، احترام، فرصت جبران، و در عین حال با صداقت و مسئولیت‌پذیری.

چرا که آموزش‌وپرورش، صرفاً محل آزمون نیست؛ بلکه امن‌ترین بستر برای ساختن انسان، تربیت آینده و پرورش امید در نسل فرداست.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #خبر

🔺پتروشیمی سبلان به مدار تولید برگشت

پتروشیمی سبلان، از شرکت های زیرمجموعه هلدینگ انرژی سپهر به مدار تولید بازگشت.


پس از توقف ناشی از جنگ رمضان، مدیرعامل مؤسسه صندوق ذخیره فرهنگیان از بازگشت موفقیت‌آمیز مجتمع پتروشیمی سبلان، به مدار تولید خبر داد.

♦️علی صادقی مدیر عامل صندوق ذخیره فرهنگیان، با اعلام این خبر تأکید کرد: با تلاش شبانه‌روزی متخصصان و کارکنان این مجموعه، تمامی نواقص فنی و غیرفنی برطرف شده و مجتمع آماده بهره‌برداری کامل است. وی با اشاره به نقش‌آفرینی مؤثر هلدینگ انرژی سپهر و پتروفرهنگ در پیشبرد این پروژه افزود: این راه‌اندازی مجدد با بهره‌گیری از باکیفیت‌ترین تجهیزات ساخت داخل و به دست متخصصان توانمند ایرانی، در چارچوب رویکرد راهبردی هلدینگهای تخصصی برای اتکا به ظرفیت‌های داخلی به سرانجام رسیده است.

♦️مدیرعامل مؤسسه صندوق ذخیره فرهنگیان ادامه داد: در حال حاضر هیچ مانعی برای تولید در مجتمع پتروشیمی سبلان وجود ندارد.
در ابتدای هفته جاری، با حکم مهندس احمد دهقان مدیر عامل هلدینگ انرژی سپهر، رضا گنجی بعنوان سرپرست مدیرعاملی پتروشیمی سبلان منصوب شد. پس از تولید مجدد در پتروشیمی سبلان، مدیریت در سبلان باید به افتتاح و راه اندازی تولید در فاز ۲ سبلان همت بگمارد.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran