#persiangulf
خلیج همیشه فارس، نگین درخشان تاریخ ایران
از سپیده‌دم تاریخ، آن‌گاه که نخستین تمدن‌ها در سرزمین‌های کهن بین‌النهرین و فلات ایران شکل گرفتند، خلیجی نیلگون، آرام و باشکوه در جنوب سرزمین ایران گسترده بود. آب‌هایی که با خورشید برمی‌خاستند و با ماه به خواب می‌رفتند، در آغوش کوه و کویر، نامی به دوش می‌کشیدند: خلیج فارس.
نخستین بار نام "پارس" و "پرس" در الواح سنگی امپراتوری هخامنشی و اسناد یونانیان باستان به چشم آمد. هرودوت، استرابو و بطلمیوس، همه‌گی از "پِرسیکون کُلدپوس" یاد کردند؛ یعنی "خلیج پارس". در عصر داریوش بزرگ، کشتی‌های ایرانی بر پهنه‌ی آن فرمانروایی می‌کردند و بندرهای شکوه‌مند چون بندر گوگانا، هرمز، و سیراف، قلب بازرگانی جهان بودند.
خلیج فارس، نه‌تنها گذرگاه کشتی‌ها، که محل تلاقی فرهنگ‌ها، دین‌ها، و تمدن‌ها بود. از آن‌جا زرتشتیان، مسیحیان، مسلمانان، و حتی یهودیان در طول قرون، هم‌زیستی کرده‌اند. بازرگانان چینی و هندی، دریانوردان عرب و یونانی، همه این دریا را با نام حقیقی‌اش می‌شناختند: خلیج فارس.
قرن‌ها گذشت. استعمارگران آمدند و رفتند. پرتغالی‌ها، هلندی‌ها، انگلیسی‌ها... همه طمع این گوهر را داشتند. اما مردم دلیر جنوب، از تنگستان تا قشم، با ناخن و دل ایستادند. رادمردانی چون رئیس علی دلواری، ناخدا عباس، و دلیران بوشهر و بندرعباس، نگذاشتند پرچم بیگانه بر خاک ایران بر زمین بنشیند.
در سده‌های اخیر، برخی کوشیدند نام این میراث جاویدان را تحریف کنند. نامی دروغین و بی‌ریشه را به جای آن نشاندند. اما تاریخ گواه است، اسناد ملل متحد، نقشه‌های جهان، نوشته‌های جغرافی‌دانان، همه می‌گویند:
این‌جا خلیج فارس است. بوده، هست، و خواهد بود.
خلیجی که نه تنها یک پهنه‌ی آبی، که روح تاریخ ایران است. در نبض موج‌هایش، صدای رستم و کوروش می‌آید، در غرش طوفان‌هایش، خشم آریو برزن، و در آرامش صبحگاهی‌اش، امید فردای ایران.
و این نام تا همیشه خواهد درخشید، چون نگینی بر سینه‌ی جنوب: خلیج فارس.

🔺کتیبه‌ای فوق‌العاده مهم اما کمتر شناخته شده از کوروش بزرگ

🔹متن کتیبه: "کوروش، پادشاه جهان ، پادشاه انسان، پسر کمبوجیه. خدایان بزرگ همه زمین‌ها را به دست من تحویل دادند و من، این سرزمین‌ را در آرامش و صلح قرار دادم"
🔹قدمت: بیش از ۲۵۰۰ سال
سال کشف: ۱۹۲۳ میلادی
محل کشف: شهر باستانی اور، عراق کنونی
محل نگهداری: موزه‌ی بریتانیا

بازسازی چهره

سورنا سردار اشکانی

ملقب به خدای جنگ

دوستان در حال ساخت pdf برای این گاه شمار هستیم

من نمیفهمم این بی سواد چرا باید در مورد فردوسی صحبت کنه کی هست که فردوسی بزرگ نقد کنه

در روزگار هجوم تازیان به ایران، سرداری دلاور به نام هرمزان فرمانروای خوزستان بود. او مردی بود که هرگز تن به تسلیم نداد و تا واپسین دم شمشیر زد. اما بخت یار او نبود و سرانجام به اسارت افتاد و نزد خلیفه برده شد.

هرمزان که هنوز وقار و شکوه در چشمانش برق می‌زد، ظرفی آب طلب کرد. جام را در دست گرفت، اما به آن لب نزد. خلیفه با شگفتی پرسید:
ـ چرا نمی‌نوشی؟

هرمزان آرام گفت:
ـ بیم دارم همین دم که جرعه‌ای بنوشم، فرمان مرگم را دهی.

خلیفه که به سخنش خندید، سوگند یاد کرد:
ـ به جانم، تا این آب را ننوشی، دست بر تو نخواهم زد.

سردار ایرانی نگاهی عمیق به جام انداخت، سپس ناگاه آب را بر زمین ریخت. خلیفه مبهوت ماند، چرا که با این پیمان دیگر نمی‌توانست فرمان قتل دهد. و بدین تدبیر، هرمزان جان خویش را از تیغ دشمن خرید.

می‌گویند خلیفه آهی کشید و گفت:
ـ بخت از ایرانیان برگشته است، وگرنه با چنین خرد و زیرکی، هرگز نمی‌شد بر این ملت چیره شد.

از همان روز، آب نه تنها نماد پاکی، که یادآور نجات و بازگشت شد. و این‌چنین شد که ایرانیان هنگام بدرقه‌ی مسافر، پشت سرش آب می‌ریزند؛ به امید آنکه همچون هرمزان، از خطر در امان بماند و سلامت بازگردد.


اکنون فهمیدید چرا پشت سر مسافر آب می‌ریزیم ؟