در رفتن هیچ چاره ای نبود و در ماندن هیچ امیدی،ما باید از اول نمی امدیم.

‌یه مشت بغض شدیم افتادیم تو گلوی هم.

بیهوده بود تَعصُب وعده ای را کشیدن.

انسان‌هایی را به خاک سپردیم که بسیار بیش‌‌تر از ما، لایقِ زندگی کردن بودند .