‌به حال آرزوهای محال خویش می‌گریَم..

بذار رد شیم آروم از این خاطرات وارونه.

ما به نرسیدنا ، نشدنا ، قسمت نبودنا و نخواستنا عادت کردیم.

در رفتن هیچ چاره ای نبود و در ماندن هیچ امیدی،ما باید از اول نمی امدیم.

‌یه مشت بغض شدیم افتادیم تو گلوی هم.

بیهوده بود تَعصُب وعده ای را کشیدن.