می‌گویند همه‌ی انسان‌ها در نهایت تنها هستند و همه یکدیگر را تنها می‌گذارند . هیچکس برای هیچ بنی‌بشری ابدی نیست و همگی در صحنه‌ی آخر زندگی بی هیچ پناهی از آغوش زمین جدا میشویم . قبلاً , در گذشته‌ای نه‌چندان دور .. بسیار به این موضوع باور داشتم و ایمانی در من ایجاد کرده بود که وهم و خیالِ کوچک و نادانم تصور می‌کرد که تغییر ناپذیر است و این موضوع تنها حقیقت‌ ِ زندگی‌ام است . چندانی به این ترتیب باور داشتم که تنهایی بهانه‌ای به دست آورده بود و گریبان زندگی‌ام را گرفته بود و من , در چنان سایه‌ی تاریکی از تنهایی فرو رفته بودم که گویا جزؤی از آن هستم . بله , جزؤی از آن بودم تا قبل اینکه درخشندگیِ خورشید در پس پردهٔ تاریکیِ شب طلوع کند و آن را کنار بزند . جزؤی از آن بودم و دیدم دستی کودکانه و کوچک آن‌چنان لطیف مرا در آغوش خود می‌کشد که تمام تنم در داغی لمسش می‌سوخت ‌. جزؤی از آن بودم تا قبل از اینکه جزؤی از تو شوم . تو , تو .. جسم یخ زده‌ی من را در آغوش کشیدی و زمزمه‌هایت آنقدر اطمینان بخش بود که لحظه‌ای خیال کردم آن حقیقتی که تمام ایمانم بود , مانند برفی بر زمین ذهنم بارید و محو شد . انگار که پیش از آن هیچوقت وجود نداشته است .
لحظه‌ای خیال کردم و همین کافی بود که بوسه‌ای از تو در میان شلوغی بر گونه‌ی تب کرده‌ام بنشیند تا خیال را زندگی و حقیقت را پوچ بیابم .
حالا .. زمان زیادی گذشته‌است و من دیگر ایمان و باوری در زندگی ندارم . چرا که تمامی آنها با آمدن تو نابود شد .

حال تو حقیقت و ایمان هستی و من می‌توانم به راحتی قلم دست گرفته و صفحه‌ای را این چنین آغاز کنم : همهٔ انسان ها در نهایت تنها هستند جز؛ من و او ..