چند روز پیش بالاخره وقت کردم و Project Hail Mary رو دیدم و فهمیدم چرا مدام با Interstellar مقایسه‌ می‌کردنش؛ با نرگس این‌قدر گریه کردیم که اون آخرها کاملاً صفحه رو تار می‌دیدیم.

"Rocky watch crew die, could not fix."
"Grace say Grace will die, Rocky fix."

"Rocky Grace save stars.″

"186.3 years."
"You've been together a long time."
"It's not enough."

"AMAZE. AMAZE. AMAZE!" ″Happy. Happy. Happy.″ "Thank. Thank. Thank.″

Words, I think, are such unpredictable creatures.
No gun, no sword, no army or king will ever be more powerful than a sentence. Swords may cut and kill, but words will stab and stay, burying themselves in our bones to become corpses we carry into the future, all the time digging and failing to rip their skeletons from our flesh.
#Book

کاش می‌شد به سادگی برداشتن یک کتاب از قفسه، زندگی عوض کرد.

هربار که یه مجموعه‌ی فیلم یا کتاب جدید رو برای فرار از واقعیت شروع می‌کنم، انگار یه چاقو جدید دست کائنات میدم تا داخل قلبم فرو کنن؛ چون با این‌کارم فقط یه اسم جدید به لیست ″دنیاهایی که نمی‌تونم داخلشون زندگی کنم!″ و غم‌های تموم ناشدنی واقعیت، به‌خاطر این‌که درنهایت اون مجموعه تموم میشه و من رو با لگد از زندگی‌هاشون بیرون می‌کنن، اضافه می‌کنم.

حالا میرم ادامه‌ی Interview with the Vampire رو ببینم و گریه کنم.

"You glow in the chemical light
And the green in your eyes makes you look more alive than you did before
The kids are alright, we're living our lives"