گاهی احساساتی بودن بیش‌از اندازه‌ام رو بی‌نهایت دوست دارم چون باعث میشه که از داستان‌های غمگین نهایت لذت رو ببرم و گاهی، اون‌قدر غیرقابل تحمل و خارج از کنترل میشه که دلم می‌خواد قلبم رو از سینه‌ام بکشم بیرون.

دوباره من، قهوه، شب بیداری، کمردرد، ژوژمان و پلی‌لیست غمگین. مثل من و پنج انگشتم.

مادربزرگش دیروز رفت درحالی که نمی‌دونست نوه‌اش از دی‌ماه دیگه به خونه پیش همسر و دختر چهار ساله‌اش برنگشته؛ چون بهش نگفته بودن تا از غم رفتنش زودتر چشم‌هاش رو نبنده و دنبالش بره.
و حالا من واقعاً نمی‌فهمم چطور این همه آدم می‌تونن این‌طور کور بشن و فراموش کنن.

چند روز پیش بالاخره وقت کردم و Project Hail Mary رو دیدم و فهمیدم چرا مدام با Interstellar مقایسه‌ می‌کردنش؛ با نرگس این‌قدر گریه کردیم که اون آخرها کاملاً صفحه رو تار می‌دیدیم.

"Rocky watch crew die, could not fix."
"Grace say Grace will die, Rocky fix."

"Rocky Grace save stars.″

"186.3 years."
"You've been together a long time."
"It's not enough."

"AMAZE. AMAZE. AMAZE!" ″Happy. Happy. Happy.″ "Thank. Thank. Thank.″

Words, I think, are such unpredictable creatures.
No gun, no sword, no army or king will ever be more powerful than a sentence. Swords may cut and kill, but words will stab and stay, burying themselves in our bones to become corpses we carry into the future, all the time digging and failing to rip their skeletons from our flesh.
#Book