The devil couldn’t reach me, but he whispered to my thoughts instead.

کاش باقی پاییز هم به‌اندازه‌ی دو هفته‌ای که گذشت، پر از اتفاقات کوچیک اما حال خوب کن باشه و همین‌قدر پر از ذوق باشم.

این مدت بین survive کردن داخل دانشگاه، Shameless می‌بینم، آهنگ گوش میدم، Alchemised می‌خونم و بوک‌مارک‌های مختلف درست می‌کنم، هر روز صبح منتظر به لباس‌های زمستونیم خیره میشم، داخل اتوبوس و مترو آهنگ گوش میدم، Hazbin Hotel می‌بینم و سعی می‌کنم تا اومدن Stranger Things زنده بمونم، کتاب صوتی و پادکست گوش می‌کنم، از چهارشنبه‌ها که با فوق‌العاده‌ترین استاد دنیا کلاس دارم لذت می‌برم، آهنگ گوش میدم، گیم‌های مختلف رو با آدم‌های مختلف امتحان می‌کنم و به کتاب‌های نخونده‌ام قول میدم که انتظار قراره تموم بشه، طراحی می‌کنم، کلی بافت‌های نرم و بامزه رو امتحان می‌کنم، قهوه می‌خورم، آهنگ گوش میدم، از سرمای نیمه شب‌ها همراه با یه لبخند و پتوی نرم دور خودم نهایت استفاده رو می‌کنم و منتظرم... منتظر سرما، منتظر فیلم‌ها و گیم‌ها، منتظر بهتر شدن اوضاع ‌و منتظر تموم شدن منتظر موندن‌ها. خلاصه که آره، درسته کمتر از خودم می‌نویسم و کمتر گوشه‌ای از خودم رو این‌جا یادگاری می‌ذارم، اما بیرون از گوشی، میشه گفت که خوبم، میشه گفت که دوباره درحال لذت بردن از دلخوشی‌های کوچیک، دووم آوردن و منتظر موندنم. آره، کلی کار برای انجام دادن دارم، پس حالم خوبه.

تقریباً کور شدیم- اما نصفه شبی پچ‌پچ کردن داخل هدفون و دونفره بازی کردن واقعاً خوش گذشت.

این‌که بابابزرگ باید می‌رفت تا دوباره این‌طوری کنار هم جمع بشیم و این‌که بعدش قراره غریبه‌تر از قبل بشیم، در کنار غم رفتن بابابزرگ داره نصفم می‌کنه‌.