من نمیدانم برای چه متولد شده‌ام همه ی درها به روی من بسته است.

بیرون پوست‌کلفت و گستاخم؛ می‌رسم خونه، زودرنج و نازنازی می‌شم.

برخی منو شوخ و مهربون میخونن
برخی خشک و مغرور، هر دو رو باور کن،
اونا چیزی رو دیدن که لایقش بودن.

‏من همیشه خواستم نجات بدم. آدم‌ها و روابطم رو. ولی هیچکس من رو نجات نداد. نه من رو نه رابطه‌ش با من رو.

نه که ندونم چی حالمو خوب میکنه،نه
میدونم ولی کاری از دستم برنمیاد

ترس عجيبی كه من جديداً باهاش مواجه شدم ترس از اميدواريه.
مى ترسم به چیزی اميدوار بشم و نشه.
اون نشدن انقد تكرار شده كه لذت امیدواری در یک سرى موارد رو هم ازم گرفته.

قشنگ‌ترین برگشت؟
برگشتن به خودت،
بعد از تمامِ آدم‌هایی که گمت کردند.

آدمِ اشتباه، همه چی رو ميندازه گردنِ تو، آدمِ درست، اشتباهاتتم درست ميكنه....

امشب خودت رو ببخش؛ برای همه‌ی چیزایی که زیادی بهشون فکر کردی و هیچ‌وقت ارزشش رو نداشتن ..

هر چیزی که ارزشمند باشه، لازم نیست همیشه دیده بشه؛ بعضی قشنگی‌ها فقط برای خودت و دلتن.

در فرانکنشتاین، موجودِ ساخته‌شده از همان ابتدا فقط یک «هیولا» نیست؛ موجودی‌ست که سازنده‌اش از او روی برمی‌گرداند. داستان، سؤال ناراحت‌کننده‌ای پیش می‌کشد: اگر چیزی بسازیم و بعد مسئولیتش را نپذیریم، هیولا دقیقاً کدام‌یک از ماست؟

‏نصف بدی‌ هایی که به آدم میکنید کاملا غیرضروریه. یعنی هیچ سودی برای خودتون نداره نمیدونم چرا بازم میکنید.

من خیلی آدم "بهت نمیگم خودت باید شعور انجامشو داشته باشی، اگه بگم دیگه ارزشی برام نداره" ای هستم.

سکوت کردم ، ن اینکه حرفی نداشتم ، فقط دیگه گفتنش ارزشی نداشت...

من اتفاقا ادم موندن و ساختنم
ولی اگه رفتم؛
تونستی پیدام کن..

من از لحاظ روحی نیاز دارم برم. مهم نیست کجا. مهم نیست برای چی. فقط می‌خوام برم. برم و دور بشم. برم و نباشم.