Iran Novin Party | حزب ایران نوین

اعتراضات مردمی در حکمرانی جمهوری اسلامی | عبدالرضا احمدی

@IranFarashgard

اعتراضات مردمى در حکمرانى جمهوری اسلامی ایران رو به افزایش است و یکی از اصلى‌ترین دلیل آن را مى‌توان «حکمرانى بد» دانست. فساد، عدم شفافیت و پاسخ‌گویى در نهادهاى حکومتى، عدم دخالت مردم در تصمیم‌گیری کلان کشور و نبود آزادی‌های اجتماعى را می‌توان تنها بخشی از نتایج «حکمرانان نالایق و حکمرانی بد در جمهورى اسلامى» دانست.

انقلابیونی که هدف مبارزات خود را با «ابراز انزجار از دموکراسی و دستاوردهای آن و مخالف با هر نوع ارتباط با غرب می‌دانستند»، توانستند با اتحاد با گروه‌های چپ اتحادی را شکل دهند که نتیجه اش تأسیس اولین جمهوری در سرزمینی شد که تا قبل از آن تنها حکمرانی پادشاهی را تجربه کرده بود.

تسخیر سفارتخانه، نقض حقوق بشر گسترده و محدود کردن آزادیهای فردی و اجتماعی و ترورهای گسترده در سالهای اولیه شکل گیری این جمهوری از جمله اقداماتی بود که نشان می‌داد مسیر توسعه و منافع ملی‌گرایی که با دوران پهلوی در ایران آغاز شده بود با مانعی جدی مواجه شده است و حکمرانان شیعه فقاهتی به قول ظریف، وزیر امور خارجه دولت روحانی، انتخاب کرده بودند تا جور دیگر زندگی کنند.

به عنوان نمونه قانون اساسی به جای آنکه عاملی برای افزایش قدرت تصمیم گیری شهروندان شود خود علتی برای قانونی شدن شکل گیری نهادهایی شده که خود را موظف به پاسخگویی به مردم نمی‌دانند. منفعت ملی که در شکل معمول خود باید به عنوان منفعت یک کل به نام ایران و یک جز به عنوان شهروند ایرانی تعریف شود در حکمرانی فعلی به منفعت یک ساختار قدرت بدل شده است، ساختاری که ورای اشخاص آن خواه اصلاحطلب (میانه‌رو) و خواه اصولگرا اهدافی معین برای خود تعریف کرده اند. اهدافی که با آمدن ورفتن افراد وحتی تعویض رهبران عوض نمی شوند. از همین روست که بطور نمونه نگاهی به عملکرد دولت اصلاحطلب و میانه رو حسن روحانی نشان می دهد بودجه نهاد بنیادگرای سپاه که تنها وظیفه اش بنا بر گفته مسئولانش حمایت از نیروهای بنیادگرا اسلامی در جهان است در سال ۹۷ نسبت به سال نخست ریاست جمهوریش ۱۳۰درصد افزایش داشته است.

از سوی دیگر از آنجا که منافع این ساختار هیچ مرز مشترکی را با منافع شهروندان برای خود به رسمیت نمی شناسد و مردم را نه «شهروند» که «امت اسلام» می داند، بطور نمونه در رسیدگی به محیط زیست و مقابله با گسترش خشکسالی بعد از چهار دهه نه تنها هیچ اقدام مثبتی انجام نداده بلکه به عکس با اشاعه دشمنی با کشوری همچون اسرائیل به عنوان تنها کشور با فناوری پیشرفته آبی در جهان موجبات نابودی تمدن ایرانی را فراهم نموده است.

اما پرسش این خواهد بود که چگونه سیستمى که تمام تلاشش بسته ماندن است را مى توان در جهت تغییر به یک سیستم آزاد قرار داد؛ سیستمى که به قول وزیر امور خارجه اش تلاشش در جهت انکار ساز و کارهاى جهان مدرن است چگونه مى تواند در مسیر آشتى با جهان قرار گیرد؟

شاید صادقانه و کوتاه ترین جواب این است: هیچگونه!

در واقع تنها آنجایی مى توان جهانى نو خلق کرد که نخست خواهان تغییر بود. تنها چنین خواست و طلبی است که راه را بر نوزایى و فرَشگَرد مى گشاید.

اما نباید فراموش کرد که انقلابیون ۵٧، گروه هاى بنیادگرایی که غالباً شاخه نظامى داشتند و براى رسیدن به مطلوب خود از ترور و عملیات مسلحانه ابایی نداشتند، هم خواهان تغییر شرایط بودند. پس چگونه می توان خواهان تغییر و نوزایى بود و اطمینان داشت که این تغییری است که به رهایى و آزادى مى انجامد؟

اینجاست که اصول حکمرانى خوب راهگشا خواهد بود و میتواند محک و هدفى باشد که با آن و با شجاعت از تغییر نوشت و طرحی نو در راستای منافع ملی، صلح، تحقق امنیت داخلی و منطقه ای و ایجاد دموکراسی را طرح نمود.

یادداشت کامل را از اینجا بخوانید.

Farashgard Media

@IranFarashgard

👍1

145K viewsedited 17:14