درباره خاستگاه نام «کامبوجیه» آشفته‌رایی‌ست: برخی آن را ایلامی دانسته‌ و گروهی آن را به مردمان کامبوجَه در هوتر باختری(شمال غربی) هند پیوند می‌دهند. در زبان‌های دیگر نیز نام او بدین‌گونه آمده: ایلامی «کانبوزیا»، اکدی «کامبوزیا»، آرامی «کانبوزیا».

در استوانهٔ کوروش بزرگ آمده که مَردوک، خدای بزرگ بابل، نه تنها او بلکه فرزندش کمبوجیه را نیز خجستگی داده. پس از گشودن میان‌رودان (۵۳۹ ق.م)، کوروش کمبوجیه را شاه بابل کرد. در سال ۵۳۸ او در آیین جشن سال نو، در پرستشگاه اساگیلا، نماد شهریاری را از دست مَردوک گرفت. گفته‌اند او در جامهٔ ایلامی و با جنگ‌افزار به پرستشگاه درآمد و از پوشیدن جامهٔ آیینی سرباز زد. برخی این کار را نشانهٔ دشمنی او با آیین بیگانه دانسته‌اند؛ هرچند این برداشت استوار نیست.

کمبوجیه تنها نُه ماه شاه بابل بود و سپس کوروش او را از این جایگاه به انگیزه های نادانسته برداشت. شاهی او تنها بر بابل و بخش هوترین(شمالی) کشور بود، در حالی‌که میان‌بخش و دشتر(جنوب) در دست خود کوروش و کاردارانش می‌ماند.

بر پایه نوشتارهای بابلی، در سال ۵۳۸/۷ پ.م، هر دو – کورش و کامبوجیه – فَرنامِ «شاه بابل، شاه سرزمین‌ها» را داشتند، که نشان می‌دهد او سال‌ها پیش از مرگ کورش هم‌فرمانروا شده بود. بردیا نیز در آسیای میانه فرمانداری می‌نمود.
در دبیزه(سند)های گلی سال‌های ۵۳۶ و ۵۳۴ ق.م، دبیر و کارپردازی از او با نام «شاهبان(ولیعهد)» یاد کرده است.
در دبیزه‌هایی دیگر که وابسته به واپسین سال پادشاهی کوروش اند-تابستان و پاییز 530 ق.م- دو نوشته از نپور و بورسیپا گزارش شده‌اند که کمبوجیه همجنان همراه پدر فرنام «شاه بابل، شاه سرزمین‌ها» را داشته.
کمبوجیه در کارزار ماساگت‌ها نیز همراه شد، ولی چون ریگوند(وارث) تاج و تخت بود، به پارس بازگردانده شد. او پیکر پدر را به پاسارگاد برد تا در آرامگاه آماده‌شده به خاک سپارد. هرچند درباره مرگ کوروش گمانه‌زنی فراوان‌ست ولی برخی مرگ او در کارزار با ماساگت‌ها راست میدانند.

او آسان بر تخت شاهی نشست. او پس از فرمانروایی نگاه به گسترش مرزها دوخت و برآن شد کار نافرجام پدر را که پیوند دادن بابل با سرزمین های فرای فرات بود را به سرانجام رساند
این کار ناگزیر برخورد با مصر را می‌طلبید. پیش از رهسپاری به مصر وی از سر رشک و بدبینی برادر کوچک خود بردیا را کشت که یک وقت شورش و آشوبی در کشور رخ ندهد.

در ۵۲۵ پ.م، با سپاهی سامان‌دیده و پشتیبانی ناوگانی از فینیقیان و آسیای کوچک، به مصر تاخت. در بهار همان سال سپاه او پیروز شد.
در نبرد پِلوزیوم، سپاه مصر شکست خورد و ممفیس نیز چندی پس از شهربندی فروافتاد. چندی نگذشت که همه مصر ازآن ایرانیان گشت. لیبی و یونانیان کورِن و بارقه نیز بی‌درنگ سر فرود آوردند. او تا نوبه نیز تاخت و دژهایی چون الفنتین را نگاه داشت. کارزارهای او در آمون و نوبه، بنا بر گزارش هرودوت، با شکست و نابودی روبه‌رو شد، ولی یافته‌های باستان‌شناسی این داوری را نمی‌پذیرند.

کمبوجیه برپایه رسم فرعونی خود را «شاه مصر بالا و پایین» و « فرزند رع، هوروس و اوزیریس» می‌خواند.
او در چواندازی ها خویش را فرزند کوروش از شاه‌دختی مصری، دختر فرعون آپریس، می‌نمایاند تا فرمانروایی‌اش قانونی به چشم آید. در آیین‌های دینی در شهر سائیس، در پرستشگاه نیت، سر بر خاک نهاد و برای خدایان مصر پیشکش آورد.

نویسندگان یونانی او را شاهی خونریز، پرستشگاه‌برانداز و گستاخ به خدایان و آرامگاه‌ها خواند اند ولی هیچ نوشتهٔ هم‌زمان مصری این را پشتیبانی نمی‌کند. گزارش رسمی گورسپاری گاو آپیس نشان می‌دهد که یکی از آن گاوان در اوت ۵۲۵ مرد و به فرمان کمبوجیه در تابوتی از سنگ خارا نهاده شد. گاو پسین چهار سال پس از مرگ کمبوجیه درگذشت. از این رو داستان کشتن آپیس از سوی او دروغین است.

او درآمد بی‌اندازهٔ ایزدکده های مصری را کاست و تنها سه ایزدکده بزرگ را به همان اندازهٔ پیشین رها کرد. همین کار پریستاران(کاهنان) مصری را به دشمنی و پراکندن داستان‌های ناراست درباره‌اش برانگیخت.

با این همه، کمبوجیه سال فرمانروایی خویش را نه از زمان گشودن مصر، که از ۵۳۰ ق.م یعنی از هنگام شاهی بر پارس، می‌شمرد.

@IranGrad
@Persian_History_Archive

همچون زمان کورش، دستگاه خراج‌گیری او سامان‌یافته نبود و بیشتر پیشکش‌ها یا خراج گرفته می‌شد. همه ساتراپ‌ها و دیوانیان بلندپایه از خاندان‌های پارسی بودند. داریوش، پسر هیشتاسپ، در همین روزگار نیزه‌دار او بود.

هرودوت او را دیوانه، تندخو و خودکامه خواند و پارسیان نیز «خویشتن‌کامه» نامیدند، ولی این بیشتر بازتاب آوازه‌گری مصریان بود که از دست وی ناخشنود بودند

گزارش‌های یونانی، بویژه هرودوت، از پیوند او با دو خواهرش آتوسا و رکسانا و همچنین با فایدیمه، دختر اوتانِس، سخن گفته اند
ولی در این بازگفت ها جای شک و پُرگُمانی فراوانی هست و نمی توانی بسادگی‌شان پذیرفت.
چرا که خود هرودوت برمی‌گوید که زناشویی با محارم در نزد پارسیان زشت و زننده‌بود و پیش از او کسی بدین کار دست نیازیده بود، پس به‌سرشت خود کمبویجه هم بهانه ایی برای انجام کار نداشته و از دیگر سویی کهن‌نگاری بنام کتزیاس گزارشی اورده که این اغرام(اتهام) را از کمبوجیه می زداید. وی می نویسد که:

""کمبوجیه با رکسانا که از بزرگ زادگان پارسی بوده زناشویی کرده و هیچ گوشزدی به زناشویی با محارم کمبوجیه با خواهران خود نداشته است!!!!""

هرچند در این راستا هم خانم ماریا بروسیوسدر نسک(کتاب) زنان هخامنشی خود می گوید که زناشویی کمبوجیه با محارم بخشی از آوازه‌گری مصریان در دشمنی با کمبوجیه بوده و پاک این گفتارها نادرست و پرسش برانگیزند.

همچنین آقای لولید لوین جونز می‌نویسد که در برج وباروی تخت جمشید دبیزه‌ایی(سندی) ارزشمند و پُراَرج یافت شده که‌ این درآخت(موضوع) را رد کرده:

""در نوشته‌ای از سالِ بیستم و نوزدهمِ پادشاهی داریوش، گواهی روشن یافته‌ایم بر آیینی رسمی: هر ماهه گوشت و نیازینه‌ها پیشکش می‌شد به روانِ شاهِ درگذشته، کمبوجیه‌ی دوم، و نیز به بانوی بزرگ‌زاده‌ای،بنام اوپاندوش[شاید یونانی فائیدیمه] ؛ دختری از اوتانِ نامبردار، بیوه‌ی کمبوجیه و بردیا، و سپس همسرِ داریوشِ بزرگ. ""
خب بنابر این دبیزه رسمی که خط ناهودگی(بطلان) بر زناشویی با محارم کمبوجیه می‌کشد آشکار می شود او تنها یک همسر داشته که شهبانوی کشور به‌شمار می رفته.

در بهار ۵۲۲ ق.م گئوماتا در ایران شورش کرد (۱۱ مارس ۵۲۲). هرودوت می‌گوید: کمبوجیه شتابان مصر را فرونهاد و آریاند را به شهربانی آنجا گماشت. در راه بازگشت، به هنگام سوار شدن بر اسب با خنجری زهرآلود که داشت ناخواسته زخمی بر رانش نشست و سه هفته بعد در آگباتانا سوریه درگذشت.
پیکر او سپس به ایران اورده شد و در شهر نیریز استان پارسی چنان که از دروشت(کتیبه)های تخت‌جمشید میدانیم به خاک سپردند و این چنین بود که داستان این شاهنشاه بی آن که فرزندی بجا بنهد پس از ۸ سال شهریاری پایان یافت.

-دانشنامه ایرانیکا، درآیه کمبوجیه دوم

۲- وتار(مقاله) کمبوجیه دوم، نوشتار ویکیپدیایی انگلیسی

۳-نسک زنان هخامنشی خانم ماریابرسیوس
۴-نسک شاه و دربار ایران باستان، لوید لولین جونز،ص ۲۷۸

@IranGrad
@Persian_History_Archive

در سال ۵۴۷ پیش از میلاد، سپاهیان لیدی به کاپادوکیه، که از سرزمین‌های پیشین ماد بود، درآمدند. بدین‌سان، کرزوس نخست دست به یورش زد و جنگ با پارسیان را آغاز کرد.
کوروش سپاه خویش را به پتریا در کاپادوکیه برد و هم‌زمان فرستادگانی نزد شهرهای یونانی‌نشین آسیای کوچک فرستاد و آنان را فراخواند که از کرزوس جدا شوند و به فرمان او درآیند.
کوروش همچنین نزد کرزوس پیام فرستاد و پیشنهاد کرد که اگر بی‌جنگ فرمانبردار شود، می‌تواند بسان فرمانداری دست نشانده شهربان سرزمین خویش باشد و از مرگ و میر جلوگیرد.
ولی کرزوس این پیشنهاد را نپذیرفت و یونانیان نیز از پیوستن به کوروش سر باز زدند.
کرزوس با بادساری پاسخ داد که پارسیان که زمانی فرمانبردار مادها بوده‌اند، اکنون نیز شایستهٔ آنند که فرمانبردار شاه لیدی باشند.
سپس دو سپاه در پتریا به هم رسیدند. نبردی سخت درگرفت، ولی هیچ‌یک پیروزی روشن به دست نیاورد.
کرزوس چون زمستان را نزدیک دید، به سارد بازگشت تا در بهار سپاه تازه گرد آورد و بار دیگر به جنگ برخیزد. ولی کوروش واروی گمان او، درنگ نکرد و در دل زمستان به دنبال سپاه لیدی رفت.

کوروش سپاه لیدی را در هنگامی غافلگیر کرد که سربازان آن آمادهٔ پراکنده شدن بودند و گمان نمی‌بردند که پارسیان در زمستان به آنان یورش برند.
کرزوس شتابان سپاه خود را برای نبرد آراست. جنگی سخت درگرفت و سرانجام سپاه لیدی شکست خورد و کرزوس ناچار شد به دژ استوار سارد پناه برد.
بر پایهٔ گزارش هرودوت، هارپاگوس مادی به کوروش پیشنهاد کرد که شترهای باربر را به پیشاپیش سپاه ببرد؛ زیرا اسبان لیدی از دیدن شتران رم می‌کردند. چنین نیز شد و اسبان لیدی پریشان شدند؛ ولی جنگجویان لیدی همچنان پایداری کردند و سرانجام به درون دژ سارد گریختند.
کرزوس می‌پنداشت که پَربست(محاصره) سارد به درازا خواهد کشید. از این‌رو فرستادگانی نزد اسپارت، مصر و بابل فرستاد و یاری خواست؛ ولی هنگامی که اسپارت خواست بجنبد دیر شد.
سارد به دست کوروش افتاده بود.
پربست تنها دو هفته به درازا کشید و کرزوس نیز به دست پارسیان گرفتار شد.

@IranGrad
@Persian_history_archive

پس از گشودن سارد، گنجهای افسانه‌ای کرزوس به دست کوروش افتاد و گفته‌اند که کوروش فرمود آنها را به پارس ببرند.
ولی گشودن سارد پایان کار کوروش در آسیای کوچک نبود. شهرهای یونانی‌نشین و دولت‌شهرهای وابسته و نیمه‌وابسته آن سامان آماده نبودند به آسانی فرمان‌پذیر پارسیان شوند.
از میان آنان، میلتوس پیش از سرنگونی سارد فرمانبردار گشته بود؛ ولی دیگر شهرها پس از سرنگونی سارد فرستادگانی نزد کوروش فرستادند و خواستار همان شرایطی شدند که کوروش پیش از جنگ به آنان گفته بود.
کوروش این بار پیشنهاد آنان را ردکرد.
بنابر گزارش دیودور، کوروش با داستانی دربارهٔ نی و ماهی به آنان فهماند که چون هنگام نیاز به یاری او نشتافته‌اند، اکنون دیگر جایگاه پیشین را ندارند و باید پاک فرمانبر او گردند.
یونیان و ایونیان پس از شنیدن پاسخ کوروش، شهرهای خویش را استوار کردند و از اسپارت یاری خواستند؛ ولی اسپارت درخواست آنان را ردکرد.
اسپارتیان سپس برای آگاهی از نیروی پارسیان کشتیی به کرانهٔ آسیای کوچک فرستادند و به کوروش پیام دادند که از یورش به دیگر شهرهای یونانی دست بردارد. کوروش این خواسته را ردکرد و پاسخ او همراه با سرزنش و خوارداشت اسپارتیان بود

کوروش پس از سامانش کارهای لیدی و استوار کردن پیروزی خود، فرمانروایی آن سامان را به تابالوس سپرد و پاکتیاس، از یاران پیشین کرزوس، را گنجور سارد کرد.
سپس کوروش به سوی پارس بازگشت.
ولی همین که کوروش از آسیای کوچک دور شد، مردم سارد به رهبری پاکتیاس برشوریدند و پادگان پارسیان را در دژ شهر فروبستند.
پاکتیاس با زرهایی که از گنج‌خانه در دست داشت، سپاهی گردآورد و لیدیایی‌های ناخشنود از شکست خویش و گروهی از شهرهای یونانی نیز به او پیوستند.
کوروش هنگام رفتن به سوی اکباتان از شورش آگاهید. پس مازارس مادی را با سپاهی نیرومند برای یاری تابالوس فرستاد.
با نزدیک شدن سپاه مازارس، پاکتیاس گریخت و شورش واپاشید. سرانجام پاکتیاس گرفتار شد و به مازارس سپرده شد و به کیفر رسید.
پس از فرونشستن شورش، مازارس به فرمان کوروش برآن شد که دیگر شهرهای یونانی‌نشین را نیز فرمانبردار کند. وی در یکمین گام درهٔ رود میندر را گرفت و با شورشیان به سختی رفتار کرد.
ولی پیش از آنکه بتواند همهٔ برنامه‌های خویش را به انجام رساند، درگذشت.
کوروش پس از او هارپاگوس را فرماندهٔ سپاه در آسیای کوچک کرد. هارپاگوس در چند سال، گام‌به‌گام فرمانروایی پارسیان را بر بیشتر آن سرزمین استوار کرد. برخی پهنه‌ها، مانند لیکیه و کاریه، زمان بیشتری پایداری کردند.

با گشودن لیدی، فرمانروایی کوروش در آسیای کوچک بسیار بزرگتر شد؛ ولی کار او هنوز پابان نیافته بود.
در کنار سرزمین‌های گشوده‌شده، چند دشمن و همتاز نیرومند همچنان برجای بودند:
🔸 بابل که از همپیمانان لیدی به شمار می‌رفت؛
🔸 مصر که فرمانروای آن نیز می‌توانست در برابر گسترش نیروی پارسیان بایستد؛
🔸 و سرزمین‌های خاور ایرانشهر که از دیرباز می‌توانستند برای پادشاهی نوپای کوروش دردسرساز شوند.
از این‌رو، پیروزی بر کرزوس و گشودن سارد تنها یکی از گام‌های بزرگ کوروش در راه برپا کردن شاهنشاهی پهناور ایران بود.
⚔️ کوروش با شکست لیدی نه تنها یکی از نیرومندترین دولت‌های آسیای کوچک را از میان برداشت، بلکه راه فرمانروایی ایران بر بخش بزرگی از آناتولی را گشود و از آن پس، نبردهای تازه‌ای برای استوار کردن این شاهنشاهی در پیش داشت.
🌟 گشودن سارد، آغاز پایان دولت‌های همتاز در باختر ایران و یکی از بزرگ‌ترین گام‌های کوروش در راه ساختن پادشاهی هخامنشی بود.

بن‌خان: تاریخ جامع ایران، ج1،ص254 تا 259

@IranGrad
@persian_history_archive

تولد و ریشه‌ها: ابوعلی حسن بن علی طوسی (معروف به خواجه نظام‌الملک) در سال ۴۰۸ هجری قمری در نوغان طوس متولد شد. او در خانواده‌ای از دهقانان و کارگزاران ایرانی رشد یافت و از کودکی به تحصیل علوم دینی، ادبیات و تدبیر امور پرداخت.
ورود به دیوان‌سالاری: او فعالیت خود را از خدمات دیوانی در خراسان و نزد غزنویان آغاز کرد، اما هوش و کاردانی‌اش باعث شد خیلی زود توجه بزرگان سلجوقی را جلب کند.
عروج به مقام وزارت: خواجه در دوره آلب ارسلان به مقام وزارت رسید و نزدیک به ۳۰ سال (در دوره آلب ارسلان و پسرش ملکشاه) مرد شماره یک امپراتوری سلجوقی بود

بسیاری از مورخان معتقدند سلجوقیان قدرت نظامی داشتند، اما عقلانیت و ساختار حکومت آن‌ها کاملاً مدیون نظام‌الملک بود:
قدرت واقعی پشت عرش: در دوران سلطان ملکشاه، اگرچه ملکشاه پادشاه رسمی بود، اما قدرت مطلق اداری و تصمیم‌گیری‌های کلان امپراتوری در دستان خواجه بود. او کشور پهناوری را که از مرزهای چین تا مدیترانه امتداد داشت، با انضباطی بی‌نظیر اداره می‌کرد.
تأسیس مدارس نظامیه: یکی از بزرگ‌ترین شاهکارهای فرهنگی او، ساخت سلسله‌مدارس نظامیه (در بغداد، نیشابور، اصفهان و...) بود. این مدارس نه تنها مهد پرورش اندیشمندان بزرگی چون امام محمد غزالی و سعدی شدند، بلکه کانون پرورش کارگزاران زبده برای اداره کشور بودند.
تألیف کتاب سیاست‌نامه (سیرالملوک): خواجه متنی شاهکار در اندیشه سیاسی ایرانی-اسلامی نگاشت که در آن آیین کشورداری، دادگری و کنترل کارگزاران را به پادشاهان آموزش می‌داد.
تثبیت تقویم جلالی: با حمایت او و به دست خیام و گروهی از منجمان، دقیق‌ترین تقویم خورشیدی جهان (تقویم جلالی) تنظیم شد.

قدرت و نفوذ بی‌حد خواجه در نهایت حسادت مخالفان (از جمله ترکان‌خاتون همسر ملکشاه) و دشمنی فرقه اسماعیلیه را برانگیخت. سرانجام این وزیر کاردان در سال ۴۸۵ هجری قمری به دست یکی از فداییان اسماعیلی (حشاشین) به شهادت رسید؛ تروری که با مرگ ملکشاه در فاصله کوتاهی پس از آن، امپراتوری عظیم سلجوقی را وارد دوران افول کرد.

روایاتی وجود دارد
که حسن صباح خواجه نظام‌الملک و عمر خیام هم کلاسی بودن اگرچه واقعیت تاریخی ندارد ولی در چندین کتاب معتبر ثبت شده
مانند:به دیوان رباعیات خیام اضافه شد، سر زبان‌ها افتاد و بعدها در کتاب‌هایی مثل تاریخ وصاف و برخی سفرنامه‌های غربی (مثل آثار ادوارد فیتزجرالد، مترجم رباعیات خیام) تکرار و پررنگ شد

سیاست‌نامه (سیرالملوک): تألیف خود خواجه نظام‌الملک طوسی (اصلی‌ترین منبع برای درک اندیشه سیاسی و دیوان‌سالاری او).
تاریخ جهانگشای جوینی: اثر علاءالدین عطا ملک جوینی (جلد سوم، در بیان احوال سلجوقیان و اسماعیلیان).
جامع‌التواریخ: اثر خواجه رشیدالدین فضل‌الله همدانی (بخش تاریخ آل‌سلجوق).
الکامل فی تاریخ: اثر عزالدین ابن‌اثیر (حوادث سال‌های ۴۵۵ تا ۴۸۵ هجری قمری).
دستور الوزراء: اثر غیاث‌الدین خواندمیر (در شرح حال وزرای نامدار ایران).
سلجوقیان (از ظهور تا افول): اثر دکتر ملیحه ستارزاده (منبع تحلیلی و معاصر برای مطالعه دوره سلجوقی).

⚔️ هنگامی که کوروش در سال‌های پس از آن تا دوردست‌های آسیای کوچک پیش رفت، مردمان این سرزمین‌ها زمان را برای سرکشی درخور دیدند. کوروش به‌چابکی به خاور بازگشت و شورش‌ها را فرونشاند. بلخ بسیار زود فرمانبردار شد و پس از آن، تا روزگار اسکندر، از کانون‌های بزرگ شورش پتار(علیه) شاهنشاهی هخامنشی نبود.

🌄 نشانه‌هایی نیز از پیوندهای دوستانهٔ کوروش با مردمان و فرمانروایان خاوری برجای مانده است. در داستان مرگ او، از یاری سکاها سخن رفته و دیودور نیز گزارش می‌کند که مردمان آریاسپ در سیستان به سپاه کوروش آب و خوراک رساندند. کوروش از آن پس آنان را از بهر این نیکوکاری، «نیکوکاران» نامید و گرامی داشت.

🔥 با این‌همه، کوروش تنها به بازپس‌گیری سرزمین‌های پیشین ماد بسنده نکرد. او دامنهٔ قلمروی خویش را فراتر برد و بخش‌های بیشتری از ایران خاوری را به شاهنشاهی پیوست.
در خوارزم پیش رفت و بخش‌هایی از سرزمین‌های کشاورزنشین آسیای میانه را به فرمان خود درآورد. سپس در مرز میان ایرانیان یکجانشین و کوچ‌نشین، زنجیره‌ای از هفت شهر و دژ مرزی بر کرانهٔ سیردریا برپا کرد که در نوشته‌های یونانی با نام‌هایی برگرفته از نام کوروش شناخته شده‌اند؛ بمانند کوروپولیس(به پارسی کوروش کده)

🏔️ از سوی دیگر، سپاه کوروش به دشتر خاوری(جنوب شرقی) رفت؛ رخج را گشود و سرزمین‌های گنداره و پهنه‌های پیرامون هیرمند را به شاهنشاهی افزود. گزارش‌هایی نیز از نبرد کوروش با مردم کاپیسا در پیرامون کابل امروزی برجای مانده است. اگر این گزارش‌ها را با دیگر داده‌های تاریخی کنار هم بگذاریم، می‌توان گفت که سپاه کوروش تا هندوکش و فراسوی افغانستان امروزی پیش رفته بود.

🌏 نوشته‌های یونانی از رسیدن کوروش تا هندوستان نیز سخن گفته‌اند؛ ولی به‌گمان بسیار، او چیرگی استواری بر درهٔ سند نیافته بود. شاید سپاه او در این لشکرکشی تا پنجاب و درهٔ سند پیش رفته باشد، اما استوار کردن فرمانروایی ایرانی در آن بخش، به روزگار کمبوجیه و سپس داریوش بزرگ بازمی‌گردد.
✨ بدین‌سان، کوروش پس از گشودن ماد و لودیه، راه خاور را در پیش گرفت و دامنهٔ فرمانروایی خود را از آسیای میانه تا مرزهای دشتر( جنوب) خاوری ایران‌زمین فراخ کرد. او نه‌تنها سرزمین‌های برجای‌مانده از شاهنشاهی ماد را به فرمان آورد، بلکه پایه‌های گسترش شاهنشاهی هخامنشی در سراسر ایران خاوری را نیز استوار ساخت.
پس از پایان این لشکرکشی‌ها، کوروش به پایتخت‌های خویش بازگشت و نزدیک به شش سال در آرامش به سامان دادن کشور پرداخت. 🏛️

📘بن‌خان: نسک کوروس رهایی بخش، شروین وکیلی، ص 246 تا 250

@IranGrad
@persian_history_archive

@IranGrad
تاریخ چراغ راه آینده‌است

@Persian_History_Archive

بابل در آستانهٔ یورش کورش تنها با یک دشمن بیرونی روبه‌رو نبود؛ بلکه از درون نیز گرفتار کشمکش و ناخشنودی بود.
کشاورزان، پیشه‌وران، بازرگانان، بزرگان، کارگزاران و پریستاران هر یک از سیاست‌های نبونئید ناخشنود بودند. کشاورزان و پیشه‌وران که بخش بزرگی از مردم را سازمان می‌دادند، از جنگ‌ها و آمادگی‌های پیوستهٔ شاه برای نبرد دل خوشی نداشتند.
سپاه بابل نیز پس از سال‌ها جنگ در عربستان فرسوده شده بود و توان آن را نداشت که به آسانی در برابر سپاه بزرگ‌تر و آزموده‌تر کورش پایداری کند.
در بابل همچنین گروه‌های بزرگی از مردمان بیگانه می‌زیستند. در میان آنان یهودیان تبعیدشده نیز بودند که پس از گشوده‌شدن اورشلیم به دست نبوکدنصر به بابل آورده شده بودند. آنان امید بازگشت به میهن خود را از دست نداده بودند و از این‌رو آمادگی داشتند در برابر دشمن نبونئید، یعنی کورش، همکاری کنند.
پس هنگامی که سپاه ایران نزدیک شد، گروه‌هایی از مردم بابل کورش را نه تنها دشمن، بلکه رهایی‌بخش خویش می‌دیدند.
دین‌کاران مردوک نیز که از نبونئید از بهر برتری دادن سین بر مردوک خشمگین بودند، کورش را به چشم فرمانروایی می‌نگریستند که می‌تواند آیین دیرین بابل را بازگرداند.
بنابراین بابل از یک سو گرفتار دشمن بیرونی بود و از سوی دیگر، پایه‌های همبودگاهی(اجتماعی) و دینی فرمانروایی نبونئید در درون کشور فرولغزیده بود.

با همهٔ این نابسامانی‌ها، بابل از دیدگاه جایگاه زاستاری( طبیعی) و دژسازی، یکی از استوارترین شهرهای جهان باستان بود.
فرات در باختر، دجله در خاور و خلیج فارس در دشتر(جنوب)، پیرامون سرزمین بابل را دربر گرفته بودند. در هوتر(شمال) نیز نبوکدنصر دوم، گشاینده اورشلیم، دیواری سترگ برای پاسداری از سرزمین ساخته بود.
این دیوار در جایی ساخته شده بود که فاصلهٔ میان دجله و فرات به کمترین اندازه می‌رسید و همچون دیواری پدافندی میان بابل و سرزمین‌های شمالی جای داشت.
نبوکدنصر برای استواری دیوار، رویهٔ بیرونی آن را با آجر و ملات قیر پوشانده بود تا آب به آن آسیب نرساند. گزنفون که چند دهه پس از آن این سازه را دیده بود، بلندی آن را نزدیک به صد پا و پهنای آن را نزدیک بیست پا دانسته است.
از این‌رو گشایش بابل تنها از بهر ناتوانی دژهای آن نبود؛ بلکه بیشتر بازده‌ی سستی سیاسی، دینی و همبودگاهی(اجتماعی) فرمانروایی نبونئید بود.

@IranGrad
@Persian_history_archive

در سال ۵۳۹ پیش از میلاد، کورش با سپاهی نیرومندتر و سازمان‌یافته‌تر از گذشته به سوی بابل رفت.
راه درست لشکرکشی او به روشنی دانسته نیست و گزارش هرودوت در برخی بخش‌ها با افسانه درآمیخته است؛ ازاین‌رو برای بازسازی رویدادها باید به سالنامه‌های بابلی و دیگر داده‌های هم‌زمان بیشتر تکیه کرد.
در مسیر هوترین(شمالی)، گئوبروه یا گوبریاس، که از سوی بابل فرمانروای بخش‌های هوترین(شمالی) بود، به جای پایداری در برابر کورش به او پیوست.
کورش پس از گذر از سرزمین گوتیوم از رود دیاله گذشت و به سوی راه میان دجله و فرات رفت؛ جایی که شهرهای اَپیس و سیپار در آن بودند.

در اَپیس میان سپاه کورش و پدافندگران و لشگریان شهر برخورد روی داد. کسانی که در برابر ایرانیان ایستادگی کردند کشته شدند و شهر به دست سپاه کورش افتاد.
ولی سرنوشت سیپار دگرسان بود.
در دهم اکتبر، سیپار بدون نبرد جدی سپرافکند. این رویداد نشان می‌دهد که در این هنگام، دستگاه فرمانروایی نبونئید توان گردآوردن نیرویی نیرومند برای پدافند از شهرهای بابل را از دست داده بود.
نبونئید نیز که توان رویارویی با کورش را اندک می‌دید، به سوی بُرسِپّا گریخت و در آنجا چشم‌براه نبرد نماند؛ بلکه خود را به کورش سپرد.
کورش نیز وارونه‌ی رفتار بسیاری از شاهان پیروز جهان باستان، او را نکشت و با وی به نرمی رفتار کرد و سپس او را به کرمان فرستاد.
⚖️ این رفتار با یکی از ویژگی‌های شناخته‌شدهٔ سیاست کورش سازگار است: کنار زدن فرمانروای شکست‌خورده از پادشاهی، بی‌آنکه او را به مرگ بسپارد.

پس از سرنگونی اَپیس و سیپار، راه بابل کمابیش گشوده شده بود.
در ۱۲ اکتبر ۵۳۹ پیش از میلاد، بابل به دست نیروهای کورش و به فرماندهی گئوبروه افتاد.این گشایش با نبردی بزرگ در خود شهر همراه نشد.
بلشَصَر، پسر و جانشین نبونئید، نیز در همان شب کشته شد. در همان هنگام جشنی در بابل برپا بود و بزرگان بسیاری در آن گرد آمده بودند.
بازگفت نسک سپند( کتاب مقدس) از این جشن و رویدادهای آن با راستی‌های تاریخی پاک یکسان نیست؛ ولی اصل دگرگونی پادشاهی با داده‌های خط میخی سازگار است.
از روز پس از سرنگونی بابل، پرنیخ(لوح‌) های اداری با نام کورش نوشته شدند؛ بنابراین روشن است که جابجایی فرمانروایی بسیار تند انجام گرفت و دستگاه دیوانی بابل بی‌درنگ با فرمانروایی تازه سازگار شد.

@IranGrad
@Persian_History_archive

پس از گشایش بابل، گئوبروه به پاس زاوری(خدمت)هایش از سوی کورش به فرمانروایی بابل و سوریه گماشته شد.
ولی او ازبهر سالخوردگی تنها اندکی پس از گشایش شهر درگذشت. پس از او نبو-آخه-بولیت به فرمانروایی بابل و سوریه رسید. چند سال دیگر نیز یکی از بزرگان ایرانی که او نیز گئوبروه نام داشت، این جایگاه را به دست گرفت.
این گئوبروه همان کسی دانسته شده که سپس‌ترها در روزگار داریوش جایگاهی بلند داشت و داریوش او را نیزه‌دار خود کرد و دخترش را به همسری گرفت.

نبونئید پس از شکست و کنار رفتن از تخت، زنده ماند و سرانجام در ۱۱ مارس ۵۳۸ پیش از میلاد درگذشت.
پس از او، کمبوجیه، پسر کورش، در چهارمین روز سال نو، برابر با ۲۳ مارس ۵۳۸ پیش از میلاد، درپی آیینی ویژه در یکی از پرستشگاه‌های بابل به شاهی بابل رسید.
بدین‌گونه فرمانروایی ایرانی در بابل تنها با یک پیروزی جنگی پدید نیامد، بلکه با جایگزینی آرام دستگاه فرمانروایی و بهره‌گیری از ساختارهای پیشین بابل استوار شد.

پس از گشایش بابل، شهرهای فینیقیه نیز فرمانروایی کورش را پذیرفتند و برخی جزیره‌های آن پهنه، مانند خیوس و لِسبوس، نیز از این روند پیروی کردند.
ولی یکی از کلیدی‌ترین پیامدهای گشایش بابل به زندگی یهودیان بازمی‌گشت.
یهودیانی که پیش‌تر به دست نبوکدنصر از اورشلیم به بابل برده شده بودند، در دورهٔ کورش شایش بازگشت و بازسازی پرستشگاه‌های خویش را یافتند.
همچنین آوندهای زرین و سیمینی که نبوکدنصر از پرستشگاه‌های آنان ربوده و به بابل برده بود، دوباره به جایگاه‌های پیشین بازگردانده شد.
از این دیدگاه، گشایش بابل برای تاریخ یهودیان رویدادی بسیار سرنوشت‌ساز بود و سیاست کورش در سرزمین‌های گوناگون، زندگی نفان(ملت)های زیر فرمان او را دگرگون کرد.

@IranGrad
@Persian_History_Archive

گشایش بابل تنها فروپاشی یک فرمانروایی نبود؛ بلکه پایان یکی از بزرگ‌ترین فرمانروایی‌های میان‌رودان و آغاز دوره‌ای تازه در تاریخ خاور نزدیک بود.
کورش پیش از بابل، ماد و لیدی را نیز از میدان بیرون کرده بود و اکنون سومین پادشاهی بزرگ بومستان، یعنی بابل، نیز به فرمان او درآمد.
بدین‌سان سه شاهنشاهی بزرگ روزگار، یعنی:
ماد 🏔️ — لیدی 🦁 — بابل 🏛️
به دست کورش فرو افتادند.
و سه فرمانروای نامدار آنها:
آستیاگ 👑 — کرزوس 👑 — نبونئید 👑
از تخت فروافتادند؛ ولی کورش هیچ‌یک را نکشت و تنها دست آنان را از فرمانروایی کوتاه کرد.

در بررسی تاریخی نباید از یک سوی ماجرا به سود سوی دیگر چشم پوشید.
کورش بی‌گمان کشورگشایی بزرگ بود و قلمرو خود را به گونه‌ای پیوسته گسترش داد. بنابراین نمی‌توان همهٔ لشکرکشی‌های او را تنها با انگیزهٔ رهایی توده‌های دیگر روشنگری کرد.
از سوی دیگر، رفتار او با بسیاری از توده‌های شکست‌خورده نشان می‌دهد که سیاستش تنها بر نابودی و جایگزین کردن مردمان پیروز استوار نبود.
او در بابل به ساختارهای شهری و دیوانی آسیب نزد؛ مردوک و آیین بابلی را آیین‌وند شناخت؛ با نبونئید با نرمی رفتار کرد و برای یهودیان زمینه‌ی بازگشت و بازسازی پرستشگاهشان را فراهم ساخت.
پس در ارزیابی کورش باید هر دو چهره را هم‌زمان دید:
⚔️ کورش کشورگشایی بود که سرزمین‌های پهناور را به فرمان خویش درآورد؛
🕊️ ولی در ادارهٔ سرزمین‌های گشوده‌شده، بیشتر از بسیاری از فرمانروایان باستانی به سازش، نگهداشت ساختارهای بومی و کاستن از کینهٔ مردمان شکست‌خورده گرایش داشت.
همین آمیزه است که جایگاه تاریخی او را ویژه می‌کند.

گشایش بابل برآیند یک انگیزه‌ی تنها نبود. نبونئید با دوری درازآهنگ از پایتخت، برتری دادن سین بر مردوک، جابه‌جایی پیکرک‌های ورجاوندِ ایزدان، ویژه‌سازی بازرگانی کُندر و بی‌رویکردی به آیین‌های دیرین، بخش کلانی از پشتیبانی مردم و دین‌کاران را از دست داده بود.
سپاه بابل نیز از جنگ‌های پیشین فرسوده بود و گروه‌هایی از مردمان بیگانه، به‌ویژه یهودیان تبعیدشده، کورش را رهایی‌بخش خود می‌دیدند.
کورش در سال ۵۳۹ پ.م. به میان‌رودان لشکر کشید؛ اوپیس را گشود، سیپار را بی‌جنگ به فرمان آورد، نبونئید را وادار به گردن‌دهی کرد و سرانجام در ۱۲ اکتبر بابل را به دست آورد.
سپس در ۲۹ اکتبر درون شهر شد و فرمان آشتی‌کنان داد.
🌿 بابل به جای آنکه به ویرانه‌ای واگردد، به یکی از کانون‌های بزرگ شاهنشاهی هخامنشی واگشت.
پس از آن، فینیقیان نیز فرمان کورش را پذیرفتند و برای یهودیان نیز روزگاری تازه آغاز شد. کورش با کنار هم آوردن پارسیان، مادها و مردمان گوناگون آسیای باختری و میان‌رودان، بزرگ‌ترین شاهنشاهی زمان خود را پدید آورد.
و سرانجام، آنچه در این میان بیش از همه در تاریخ ماندگار شد، این بود که کورش سه فرمانروایی بزرگ ماد، لیدی و بابل را برانداخت، ولی سه شاه شکست‌خوردهٔ آنها را نکشت؛ بلکه آنان را از فرمانروایی کنار زد.
🏛️ بدین‌سان گشایش بابل نه تنها پایان بابل نو، بلکه یکی از بزرگ‌ترین نقطه‌های چرخش تاریخ ایران و جهان باستان بود؛ نقطه‌ای که از دل آن شاهنشاهی هخامنشی به بزرگ‌ترین نیروی جهان آن روزگار واگشت.

📘بن‌خان:
۱- نسک هزاره‌های گمشده، پرویز رجبی، پوشینه دوم
۲-استوانه کوروش بزرگ، شاهرخ رزمجو

@IranGrad
@Persian_History_Archive

سیاست کورش در گشودن بابل با ویرانگری و کشتار همگانی همراه نشد. بر پایهٔ گزارش‌های برجای‌مانده، بسیاری از بزرگان و فرمانروایان سرزمین‌های پیرامون در برابر او سر فرود آوردند و فرمانروایی‌اش را پذیرفتند.
در استوانهٔ کورش نیز از فرمانروایان سرزمین‌های گوناگون یاد شده که با پیشکش و باج نزد او آمدند و فرمانروایی او را پذیرفتند.
این رفتار، همراه با نگهداشت شهر بابل و آیین‌های آن، زمینه‌ای پدید آورد که کورش در میان گروه‌هایی از مردمِ سرزمین‌های گشوده‌شده نه تنها به چشم یک چیره‌گر، بلکه بسان فرمانروایی دادگر و رهاننده از فرمانروای پیشین نگریسته شود.

در میان مردمانی که از پیروزی کورش بهره بردند، یهودیان بابل جایگاهی ویژه داشتند.
پس از گشوده شدن اورشلیم به دست نبوکدنصر و برده شدن بخشی از مردم آن سرزمین به بابل، یهودیان سال‌ها در آنجا اسیر بودند؛ با این همه، امید بازگشت به سرزمین نیاکان خود را از دست ندادند.
پیش از پیدایش فرمانروایی کورش نیز پیامبران یهودی سرنگونی بابل و بازگشت آزیلیدگان(تبعیدیان) را پیشگویی کرده بودند. در نوشته‌های وابسته به ارمیا و اشعیا، از خیزش مادها و پارسیان بر بابل سخن گفته شده و سرانجام کورش به گونه‌ای ویژه در این پیشگویی‌ها جای گرفته است.
در بخش‌هایی از نسک(کتاب) اشعیا، کورش برگزیده و مسیحِ یهوه خوانده شده و از او بسان کسی یاد شده که خواست خداوند را به انجام خواهد رساند. همچنین دربارهٔ اورشلیم گفته شده که دوباره آباد خواهد شد و بنیاد نیایشگاه آن استوار خواهد گردید.
این نکته درخور یادآوری است که کورش با بودن چنین جایگاهی در نوشته‌های یهودی، خود یهودی نشد و آیین‌های بابلی نیز در زمان فرمانروایی او همچنان پابرجا ماندند.

پس از چیرگی کورش بر بابل، به یهودیان پروانه داده شد که از بند و دوری رهایی یابند و به اورشلیم بازگردند و نیایشگاه خود را بازسازی کنند.
نسک عزرا این فرمان را به دو زبان، عبری و آرامی، آورده است. دربارهٔ درستی و جایگاه این دو گزارش، پژوهشگران دیدگاه‌های گوناگونی دارند؛ برخی متن آرامی را به فرمان رسمی دربار نزدیک‌تر دانسته‌اند و برخی هر دو را دبیزه(سند) هایی جداگانه و راستین شمرده‌اند.
در گزارش عبری، کورش فرمان می‌دهد که هر کس از یهودیان خواهان بازگشت است، بتواند به اورشلیم برود و خانهٔ خدا را بازسازی کند.
در گزارش آرامی نیز آمده که نیایشگاه اورشلیم باید دوباره ساخته شود، هزینهٔ آن از گنج شاهی پرداخت گردد و آوندهای زرین و سیمینی که نبوکدنصر از آنجا به بابل برده بود، دوباره به جای نخست خود بازگردانده شود.

@IranGrad
@Persian_History_Archive

سنایش(احترام) یهودیان به کورش را می‌توان تا اندازهٔ بسیاری با رفتار او پس از گشودن بابل پیوند داد.
کورش نه تنها به آنان پروانه بازگشت داد، بلکه بازسازی نیایشگاه و بازگرداندن دارایی‌های آن را نیز پذیرفت. از همین رو در نوشته‌های یهودی، چهرهٔ او با رهایی، آبادانی و بازگشت پیوند خورده است.
در نسک اشعیا، این جایگاه هتا از یک فرمانروای بیگانه فراتر می‌رود و کورش به‌سان «برگزیدهٔ یهوه» و «مسیح» یاد می‌شود؛ جایگاهی بسیار کم‌مانند برای یک فرمانروای نایهودی.
در همین چارچوب، می‌توان دریافت که چرا سرنگونی بابل و برآمدن فرمانروایی کورش در تاریخ یهودیان رویدادی بنیادین شمرده شد. آنان پس از سال‌ها دوری توانستند دوباره به اورشلیم بازگردند و آیین و نیایشگاه خویش را بازسازند.

پس از گشودن بابل و استوار شدن فرمانروایی ایرانیان، شهرهای فینیقی نیز رفته‌رفته فرمان کورش را پذیرفتند و این سرزمین به اُلکای(حوزهٔ) فرمانروایی هخامنشی پیوست.
مهندی(اهمیت) فینیقیه تنها در خاک آن نبود؛ دریانوردی، بندرها و بازرگانی گستردهٔ فینیقیان ارزش اقتصادی و راهبردی فراوانی داشت. پیوستن این سرزمین‌ها به شاهنشاهی، دسترسی ایرانیان را به راه‌های دریایی مدیترانه آسان‌تر کرد.
از این رو، گسترش کورش در باختر را نباید تنها زنجیره‌ای از جنگ‌ها دانست؛ این گسترش، همزمان گسترش راه‌های بازرگانی، پیوند سرزمین‌ها و برپایی یک فرمانروایی پهناور چندنفانه(ملیته) نیز بود.

گشودن بابل به دست کورش، تنها پایان فرمانروایی بابلیان نبود؛ بلکه آغاز دگرگونی بزرگی در سراسر آسیای مقدم شد. سوریه، فینیقیه و فلسطین در حوزهٔ فرمانروایی ایرانیان جای گرفتند و راه‌های بازرگانی و دریایی ارزشمندی به شاهنشاهی پیوستند.
در میان پیامدهای این دگرگونی، رهایی یهودیان از بابل و بازگشت آنان به اورشلیم جایگاهی برجسته دارد. نوشته‌های یهودی کورش را نه همچون فرمانروایی بیگانه و دشمن، بلکه همچون ابزاری برای انجام خواست یهوه و حتی «مسیح» او نشان داده‌اند.
از همین رو، نام کورش در تاریخ یهودیان با آزادی، بازگشت، آبادانی اورشلیم و بازسازی نیایشگاه گره خورد؛ و این جایگاه ویژه، یکی از ماندگارترین بازتاب‌های گشودن بابل در تاریخ جهان باستان است.

📘بن‌خان:
۱-نسک‌هزاره‌های گمشده پرویز رجبی،ج دوم
۲-وتار(مقاله‌ی) کوروش بزرگ در متن های یهودی،ویکیپدیای انگلیسی

@IranGrad
@Persian_History_Archive

پس از گشودن بابل، کورش دریافت که زمان آن رسیده که رسم و شکوه پادشاهی را بیش از پیش آشکار کند.
او می‌خواست این دگرگونی با خواست و همراهی یارانش انجام گیرد و شیوه‌ای در پیش گیرد که با جایگاه یک فرمانروای بزرگ سازگار باشد. از این رو پسندید که کمتر در میان مردم آم پدیدار شود و دیدار سرراست با او دشوارتر گردد.
پیش از آن، مردم بابل می‌توانستند برای گفت‌وگو و بازگویی نیازهای خود به نزد او بیایند؛ ولی چون شمار آنان بسیار شد و برای برآوری خواسته‌های خویش به سوی او یورش می‌آوردند، این رفت‌وآمد هم برای کورش و هم برای نزدیکانش دشوار گردید.
از این پس، به خواست یاران کورش، میانجیگرانی میان شاه و مردم پدید آمدند تا مردم نخست درخواست‌ها و سخنان خود را به آنان بگویند و سپس خواسته‌ها به شاه رسانده شود.
بدین‌گونه، تماس بی میانجی شاه با مردم کمتر شد؛ زیرا روزگار جنگ و آن نیاز به دیدارهای همیشگی و بی‌ میانجی سپری شده بود و اکنون کورش می‌بایست چهره و جایگاه یک شاهنشاه را بیش از پیش آشکار سازد.

گزنفون بر این باور است که کورش می‌دانست در بابل کسانی هستند که شاید با او دشمنی داشته باشند؛ از همین رو نمی‌توانست جان خویش را بی‌نگهبان بگذارد.
کورش نیک می‌دانست که هر آدمی، حتی یک پادشاه، در هنگام خواب یا در گرمابه می‌تواند آسان‌تر کشته و نابود شود. از این رو اندیشید که برای پاسداری از جان خویش دسته‌ای از نگهبانان ویژه فراهم آورد.
نخست خواجگان را برای نگهبانی واونی(شخصی) خویش برگزید؛ زیرا گمان می‌کرد آنان برای این کار درخورترند و می‌توانند در پیرامون شاه و دربار او به نگهبانی بپردازند.

کورش سپس دریافت که نگهبانان خواجه به تنهایی برای رویارویی با همهٔ دشمنان و بدخواهان شایمندی(احتمالی) بسنده نیستند.
از این رو به پارسیان اندیشید؛ مردمانی که در سرزمین خود، به سبب تنگدستی و سختی زندگی و کم‌بهرگی زمین‌ها، ناچار بودند رنج و کار بسیار بکشند.
کورش بر این باور بود که چنین مردانی، هنگامی که به زندگی آسوده و توانگرانهٔ دربار برسند، ارج آن را خواهند دانست و در پاسداری از شاه وفادار خواهند ماند.
پس ده هزار تن از پارسیان را برگزید تا شب و روز، هرگاه که کورش در کاخ بود، پیرامون آن را پاسبانی کنند و هنگامی که شاه به سفر می‌رفت نیز همراه او باشند.
بدین‌گونه، پیرامون کورش نیرویی بزرگ از پاسبانان پدید آمد که هم در دربار و هم در سفر از جان او نگهبانی می‌کردند.

کورش همچنین دریافت که برای استوار ماندن فرمانروایی تازه در بابل، می‌بایست همیشه پادگانی نیرومند در شهر برجای بماند.
از این رو به بابلیان فرمان داد که هزینه و دستمزد این پادگان را خود بپردازند.
گزنفون بر آن است که این کار، افزون بر بی هراسی شهر، مایه می‌شد ثروت در میان مردم انباشته نشود و در برآیند توان سرکشی و نافرمانی آنان کاهش یابد و فرمانبردار بمانند.
به گفتهٔ گزنفون، سازمان نگهبانی و پادگان بابل که کورش برپا کرده بود، حتی در روزگار خود گزنفون نیز همچنان پابرجا بود و دگرگونی چشمگیری در آن روی نداده بود.

@IranGrad
@Persian_history_archive