Bahdinan Gate at Amedi Citadel. Iraq, 13th century.
The Bahdinan dynasty was an Iranian (Kurdish) principality that emerged in the 12th century and lasted until the early 19th century.
The term “Bahdinan” itself likely originates from the Persian words “Bêhdîn” (بەهدین) or “Bahdîn”, which means “the land of the faithful”.
The Bahdinan dynasty was an Iranian (Kurdish) principality that emerged in the 12th century and lasted until the early 19th century.
The term “Bahdinan” itself likely originates from the Persian words “Bêhdîn” (بەهدین) or “Bahdîn”, which means “the land of the faithful”.
❤12🫡1
Ancient figure, known as the "Oxus Lady", attributed to the Oxus culture of ancient Eastern Iran ca. 2200_1800 BC.
It is made of chlorite, limestone, and lapis lazuli and depicts what appears to be a female figure combined with a bird body.
Part of a private collection in the UK
It is made of chlorite, limestone, and lapis lazuli and depicts what appears to be a female figure combined with a bird body.
Part of a private collection in the UK
❤7🫡1
The Khwarazmian fresco from Kazakly-Yatkan, an ancient fortress known as Akcha-Khan Kala (now in modern Uzbekistan), wrought in the 4th_3th century BCE.
This fresco is an important artifact from Khwarazm, an ancient region located near the lower Amu Darya (Oxus) River, which played a significant role in Iranian (Aryan) history.
This fresco is an important artifact from Khwarazm, an ancient region located near the lower Amu Darya (Oxus) River, which played a significant role in Iranian (Aryan) history.
❤15🫡1
Late Sassanian amphora, discovered at a Buddhist monastery in Merv, depicts a vivid banquet scene that provides a glimpse into the elegance and opulence of noble life in ancient Iran.
National museum of Turkmenistan
National museum of Turkmenistan
❤20🏆1
Silk tunic from the Sasanian period featuring mythical Aryan bird bearing the divine glory (Far-e Izadi), crafted from pearl in its beak.
Woven around 600 AD, discovered in northeastern Iran, region of Khorasan.
Modern tunics and long shirts closely resemble this Sasanian garment, which has a distinctive T-shaped construction made from a single piece of cloth forming the front and back panels, with openings for the arms and head.
This simple yet functional design allowed freedom of movement while displaying elaborate woven patterns—an approach that later influenced the Islamic and Byzantine garments. Several similar examples are preserved in the Hermitage Museum.
Museum of Islamic Art, Qatar
Woven around 600 AD, discovered in northeastern Iran, region of Khorasan.
Modern tunics and long shirts closely resemble this Sasanian garment, which has a distinctive T-shaped construction made from a single piece of cloth forming the front and back panels, with openings for the arms and head.
This simple yet functional design allowed freedom of movement while displaying elaborate woven patterns—an approach that later influenced the Islamic and Byzantine garments. Several similar examples are preserved in the Hermitage Museum.
Museum of Islamic Art, Qatar
❤17
It was the day when dawn rose gently over the mighty walls of Babylon, a city that for centuries had stood undefeated, proud, and radiant beneath the sun.
Its towers pierced the heavens, and its bronze gates had defied countless kings who dreamed of breaking them.
The people, proud of their great city yet uncertain of what awaited them, watched from the rooftops as the majestic army approached the horizon.
They had seen what conquest meant, flames devouring homes, soldiers claiming lives, the cries of children fading beneath the sound of victory drums.
But this time, there was no fire, no screams, no looting, only the calm rhythm of footsteps upon the stones.
Soldiers came not to enslave, but to bring peace.
At their head rode a man whose eyes saw beyond power — a man who sought not to destroy empires, but to unite hearts.
The father stopped before the gates, looked upon the city that no conqueror had ever tamed, and said calm and gently:
“Walk softly in Babylon, so that no harm comes to its people.”
Its towers pierced the heavens, and its bronze gates had defied countless kings who dreamed of breaking them.
The people, proud of their great city yet uncertain of what awaited them, watched from the rooftops as the majestic army approached the horizon.
They had seen what conquest meant, flames devouring homes, soldiers claiming lives, the cries of children fading beneath the sound of victory drums.
But this time, there was no fire, no screams, no looting, only the calm rhythm of footsteps upon the stones.
Soldiers came not to enslave, but to bring peace.
At their head rode a man whose eyes saw beyond power — a man who sought not to destroy empires, but to unite hearts.
The father stopped before the gates, looked upon the city that no conqueror had ever tamed, and said calm and gently:
“Walk softly in Babylon, so that no harm comes to its people.”
1❤13🏆5😢1
Sassanid silver ring with a red agate seal. On the seal, man's head with beard and long hair is engraved.
State Museum in Berlin, Germany
State Museum in Berlin, Germany
❤18🫡2
Another silver ring, from the Sassanid era, with amethyst engraved seal gem portraying Sassanid governor. used as a local stamp seal.
❤18🤩2
Onyx ring bezel, engraved with standing figure of Sassanid king Bahram IV wearing his characteristic crown, long apron-style shirt and baggy trousers.
His right hand rests on the hilt of a straight sword. His left holds a sceptre with pointed spear-like butt. Beneath his feet is the figure of a fallen Roman governor, referring to his triumph against Rome.
British museum
His right hand rests on the hilt of a straight sword. His left holds a sceptre with pointed spear-like butt. Beneath his feet is the figure of a fallen Roman governor, referring to his triumph against Rome.
British museum
🏆15❤6🫡1
2400 year old leather, made of human skin from the nomadic Iranian people, the Scythians found in Southern Ukraine.
The Scythians not only drank the blood of the first man they killed and collected the scalps of their enemies, but also take the skin, nails, and everything from the right hand of their dead enemies, and make them clothings for themselves. They believed human skin is thick and shining, and of all kinds of skin it is the clearest and whitest.
Both leathers were recovered from the leather used to make their famous quivers.
The Scythians not only drank the blood of the first man they killed and collected the scalps of their enemies, but also take the skin, nails, and everything from the right hand of their dead enemies, and make them clothings for themselves. They believed human skin is thick and shining, and of all kinds of skin it is the clearest and whitest.
Both leathers were recovered from the leather used to make their famous quivers.
❤4
Achaemenid stamp seal, engraved from Chalcedony, ca. 6th century BCE.
The Metropolitan Museum of Art
The Metropolitan Museum of Art
❤9🎉1
🔹️چکیدهایی از افسانهٔ پوریم و ریشههای تاریخی آن:
🖊به قلم امیرحسین خنجی
۱. پیشدرآمد: افسانهای در نسک سپند(کتاب مقدس):
داستان استر و مردخای که در «نسک استر» آمده، می داود(ادعا میکند) در روزگار پادشاهی خشایارشا رخ داده. نگارندگان این داستان، دینکاران یهود در سدهٔ دوم پیش از میلاد بودهاند که آن را برای جاودانه کردن جشن پوریم به تورات افزودهاند.
۲. ریشهٔ تاریخی رویداد:
به گمان راستین، خاستگاه این داستان، شورش جداییخواهانه مصریان در پایان پادشاهی داریوش دوم و آغاز پادشاهی اردشیر دوم است. در جزیرهٔ «پِپ» [الفیلینه] والَن(جماعت) بزرگی از یهودیان میزیستند که نیایشکدهای کهن داشتند. آنان با کژبهرایی(سواستفاده) از آزادی دینیِ فرمانروایی هخامنشی، به قربانی کردن گاو دست زدند که بی ارجی به ارزشهای دینی مصریان بود. پریستاران(کاهنان) مصری مردم را بر آنان شوراندند و نیایشکده را ویران کردند. یهودیان گلایه به اورشلیم و سامره فرستادند، ولی پاسخ نیافتند. سرانجام، با بازگشت «ارشام» [شهربان ایرانی مصر]، گناهکاران پادافراه و کیفر شدند.
۳. دستمایهسازی افسانه:
یهودیان اورشلیم در سدههای پسین، این رخداد را — که در مصر روی داده بود — به پایتخت ایران و زمان خشایارشا تَرا-وَژیرند(منتقل کردند) و داستان استر و مردخای را پرداختند. در این داستان، «هامان اجاجی»[از دشمنان دیرین بنیاسرائیل در فلسطین] وزیر خشایارشا شد و فرمان کشتار همگانی یهودیان را از شاه ستاند، ولی با هوشمندی استر [شاهبانوی یهودی که نام و نشان و نژاد خود را پنهان داشته بود] و مردخای[عمویش]، نقشهٔ هامان شکست خورد و خود او و پیروانش کشته شدند پُرنگریسته شود از دیدگاه نسک(کتاب) استر کسانی که در قلمروی هخامنشی کشته می شوند همگی ایرانیتبار نیستند بلکه دشمنان یهود اند و اهل قوم بنیعمالیق.
۴. همسانی با داستانهای دیگر:
نویسندگان تورات، این افسانه را از چند داستان دیگر — مانند ماجرای «نارگیس»[زنی جاسوس در دربار یونان] و بازگفتهای کتزیاس — وام گرفته و به هم دوختهاند. همچنین، کسانی مانند «وشتی» و «استر» برگرفته از «پریزات»[همسر داریوش دوم] و «استاتیرا»[همسر اردشیر دوم] هستند.
۵. انگیزهٔ جاودانهسازی افسانه:
هدف دینمداران یهود، پیوند زدن جشن پوریم به دربار ایران و نمایش زانیچ(قوم) خود بسانِ «قوم برگزیدهٔ خدا» بود تا بر سُهِش(احساس) خواریی و آوارگیی که در سدههای گذشته داشتند چیره شوند و ان را به روش و منش دگرستیزانه برگردانند. در پایان داستان، یهودیان نه تنها می رهند، بلکه دهها هزار تن از دشمنان خود را در سراسر قلمرو هخامنشی میکشند و مردخای وزیر بزرگ شاه میشود.
۶. سخن پایانی: افسانه یا تاریخ؟
هیچ دبیزه(سند) تاریخی— چه ایرانی و چه یونانی — این رویدادها را در دربار هخامنشی نمی پذیرد. این داستان — با همهٔ آراستگیهایش — ساخته و پرداختهٔ منت(ذهن) دینمداران یهود است برای جبران خواری تاریخی و ساختن شناسهای پهلوانی.
راستی تاریخی آن به اندازهای است که افسانهٔ سارگون اکدی یا توفان گیلگمش؛ ولی در باور زانیچی(قومی)، جاودانه شده است.
🖊به قلم امیرحسین خنجی
۱. پیشدرآمد: افسانهای در نسک سپند(کتاب مقدس):
داستان استر و مردخای که در «نسک استر» آمده، می داود(ادعا میکند) در روزگار پادشاهی خشایارشا رخ داده. نگارندگان این داستان، دینکاران یهود در سدهٔ دوم پیش از میلاد بودهاند که آن را برای جاودانه کردن جشن پوریم به تورات افزودهاند.
۲. ریشهٔ تاریخی رویداد:
به گمان راستین، خاستگاه این داستان، شورش جداییخواهانه مصریان در پایان پادشاهی داریوش دوم و آغاز پادشاهی اردشیر دوم است. در جزیرهٔ «پِپ» [الفیلینه] والَن(جماعت) بزرگی از یهودیان میزیستند که نیایشکدهای کهن داشتند. آنان با کژبهرایی(سواستفاده) از آزادی دینیِ فرمانروایی هخامنشی، به قربانی کردن گاو دست زدند که بی ارجی به ارزشهای دینی مصریان بود. پریستاران(کاهنان) مصری مردم را بر آنان شوراندند و نیایشکده را ویران کردند. یهودیان گلایه به اورشلیم و سامره فرستادند، ولی پاسخ نیافتند. سرانجام، با بازگشت «ارشام» [شهربان ایرانی مصر]، گناهکاران پادافراه و کیفر شدند.
۳. دستمایهسازی افسانه:
یهودیان اورشلیم در سدههای پسین، این رخداد را — که در مصر روی داده بود — به پایتخت ایران و زمان خشایارشا تَرا-وَژیرند(منتقل کردند) و داستان استر و مردخای را پرداختند. در این داستان، «هامان اجاجی»[از دشمنان دیرین بنیاسرائیل در فلسطین] وزیر خشایارشا شد و فرمان کشتار همگانی یهودیان را از شاه ستاند، ولی با هوشمندی استر [شاهبانوی یهودی که نام و نشان و نژاد خود را پنهان داشته بود] و مردخای[عمویش]، نقشهٔ هامان شکست خورد و خود او و پیروانش کشته شدند پُرنگریسته شود از دیدگاه نسک(کتاب) استر کسانی که در قلمروی هخامنشی کشته می شوند همگی ایرانیتبار نیستند بلکه دشمنان یهود اند و اهل قوم بنیعمالیق.
۴. همسانی با داستانهای دیگر:
نویسندگان تورات، این افسانه را از چند داستان دیگر — مانند ماجرای «نارگیس»[زنی جاسوس در دربار یونان] و بازگفتهای کتزیاس — وام گرفته و به هم دوختهاند. همچنین، کسانی مانند «وشتی» و «استر» برگرفته از «پریزات»[همسر داریوش دوم] و «استاتیرا»[همسر اردشیر دوم] هستند.
۵. انگیزهٔ جاودانهسازی افسانه:
هدف دینمداران یهود، پیوند زدن جشن پوریم به دربار ایران و نمایش زانیچ(قوم) خود بسانِ «قوم برگزیدهٔ خدا» بود تا بر سُهِش(احساس) خواریی و آوارگیی که در سدههای گذشته داشتند چیره شوند و ان را به روش و منش دگرستیزانه برگردانند. در پایان داستان، یهودیان نه تنها می رهند، بلکه دهها هزار تن از دشمنان خود را در سراسر قلمرو هخامنشی میکشند و مردخای وزیر بزرگ شاه میشود.
۶. سخن پایانی: افسانه یا تاریخ؟
هیچ دبیزه(سند) تاریخی— چه ایرانی و چه یونانی — این رویدادها را در دربار هخامنشی نمی پذیرد. این داستان — با همهٔ آراستگیهایش — ساخته و پرداختهٔ منت(ذهن) دینمداران یهود است برای جبران خواری تاریخی و ساختن شناسهای پهلوانی.
راستی تاریخی آن به اندازهای است که افسانهٔ سارگون اکدی یا توفان گیلگمش؛ ولی در باور زانیچی(قومی)، جاودانه شده است.
📚 بازخوانی نسک ایران زمین، نوشته امیرحسین خنجی، برگه های ۴۸۳ تا ۴۹۷
@IranGrad
تاریخ چراغ راه آیندهست
❤5