یکی از اصول بنیادین در اقتصاد سیاسی بین‌الملل است. این اصل به این معناست که اگر یک کشور یک مزیت تجاری خاص را به یک کشور دیگر اعطا کند، باید همین مزیت را به تمامی کشورهای دیگر نیز ارائه دهد.

حفظ رقابت عادلانه: ایجاد شرایط برابر برای تمامی کشورهای شریک تجاری.
تسهیل تجارت بین‌الملل: کاهش موانع تجاری و جذب سرمایه‌گذاری‌های خارجی.
پیشگیری از تبعیض: جلوگیری از رفتارهای تبعیض‌آمیز در روابط تجاری.
تقویت همکاری‌های بین‌المللی: افزایش اعتماد و شفافیت در تبادلات تجاری.

اگر در توافق‌نامۀ «منافع تجاری چندجانبه» (GATT)، ایالات متحده تصمیم بگیرد که تعرفه‌های واردات بر محصولات فرانسوی را کاهش دهد، طبق اصل ملت بهین دوست، این کشور موظف است همین کاهش تعرفه را برای محصولات وارداتی از سایر کشورها، مانند هند یا برزیل، نیز اعمال کند. این امر به معنای این است که هیچ کشوری نمی‌تواند از شرایط تجاری بهتری نسبت به دیگر کشورها بهره‌مند شود مگر اینکه این شرایط برای همه کشورهای شریک تجاری نیز برقرار باشد. پس، اصل ملت بهین‌دوست نه‌تنها به‌نفع کشورهای درحال توسعه است که می‌خواهند به بازارهای جهانی دسترسی پیدا کنند، بلکه به تقویت روابط تجاری و اقتصادی بین کشورها نیز کمک می‌کند.

A philosophy that emphasizes the role of material conditions, such as economic systems and technology, in shaping history and society, in contrast to idealism, which focuses on the role of ideas.

According to historical materialism, the French Revolution wasn't just a political event, but a response to economic contradictions within feudal society, where the growing power of the bourgeoisie clashed with the old feudal aristocracy.

تعریف: فلسفه‌ای که بر نقش شرایط مادی (نظام روابط اقتصادی و فناوری) در شکل‌دهی به تاریخ و جامعه تأکید دارد، درمقابل ایده‌آلیسم که بر نقش اندیشه‌ها تمرکز دارد.

براساس ماتریالیسم تاریخی، انقلاب فرانسه تنها یک رویداد سیاسی نبود، بلکه پاسخی به تناقضات اقتصادی درون جامعه فئودالی بود، جایی که قدرت رو‌به‌رشد بورژوازی با اشرافیت فئودالی قدیمی در تضاد بود.

پول ابزاری است که به عنوان وسیله مبادله، ذخیره ارزش و واحد حساب عمل می‌کند. یعنی مردم از پول برای خرید و فروش کالاها و خدمات، ذخیره کردن ارزش ثروت خود، و تعیین قیمت‌ها استفاده می‌کنند. پول به شکل اسکناس، سکه و امروزه ارزهای دیجیتال مانند بیت‌کوین وجود دارد.

کارکردهای اصلی پول
*وسیله مبادله (Medium of Exchange): افراد از پول برای خرید کالاها و خدمات استفاده می‌کنند.
*ذخیره ارزش (Store of Value): افراد می‌توانند پول را ذخیره کنند تا در آینده نیز از آن استفاده کنند.
*واحد حساب (Unit of Account): پول به عنوان معیاری برای تعیین و مقایسه قیمت‌ها به کار می‌رود.
مثال: فرض کنید شما برای پر کردن باک خودرو خود به پمپ بنزین می‌روید و ۵۰ لیتر بنزین می‌زنید. برای پرداخت، از ۵۰۰ هزار تومان پول استفاده می‌کنید. در اینجا، پول به عنوان وسیله مبادله برای خرید بنزین عمل کرده است.

ارزش پول به قدرت خرید آن اشاره دارد، یعنی چه مقدار کالا و خدمات را می‌توان با یک واحد از آن پول خرید. ارزش پول بسته به شرایط اقتصادی مانند تورم، تغییرات در عرضه و تقاضای پول، و سیاست‌های دولت تغییر می‌کند.

دو نوع ارزش پول:
ارزش ذاتی (Intrinsic Value)
به معنای ارزش مادی خود پول است. امروزه پول‌ها اغلب ارزش ذاتی ندارند (مثلاً اسکناس‌ها از کاغذ هستند)، بلکه نماینده ارزش دیگر هستند (پول فیات).

ارزش نسبی (Relative Value)
نشان‌دهنده قدرت خرید پول در اقتصاد است که با میزان کالا و خدماتی که می‌توان با آن خرید سنجیده می‌شود.
مثال: فرض کنید در سال ۲۰۱۰، با ۵۰ هزار تومان می‌توانستید ۵۰ لیتر بنزین بخرید. اما در سال ۲۰۲۴، برای خرید همان مقدار بنزین به ۵۰۰ هزار تومان نیاز دارید. این کاهش در قدرت خرید پول به معنای کاهش ارزش پول است. یعنی در طول زمان، همان مقدار پول نمی‌تواند همان مقدار کالا (در اینجا بنزین) را بخرد.

پول وسیله‌ای برای مبادله، ذخیره و محاسبه است.
ارزش پول قدرت خرید آن را نشان می‌دهد و به مقدار کالاها و خدماتی که می‌توان با آن خرید بستگی دارد.

این مفهوم عمومی‌تر است و به تفاوت بین ارزش نهایی کالا یا خدمات و ارزش مواد اولیه یا کالاهایی اشاره دارد که در تولید آن به کار رفته‌اند. به عبارت دیگر، ارزش افزوده همان مقداری است که در طول فرآیند تولید به محصول اضافه می‌شود. این مفهوم در علم اقتصاد، به ویژه در حساب‌های ملی، برای محاسبه تولید ناخالص داخلی (GDP) مورد استفاده قرار می‌گیرد و نشان‌دهنده سهمی است که تولیدکنندگان به ارزش مواد اولیه و منابع افزوده‌اند. این مقدار می‌تواند شامل هزینه‌های نیروی کار، سرمایه، و سود باشد.

این مفهوم بیشتر در اقتصاد مارکسیستی به کار می‌رود و به مقداری از ارزش اشاره دارد که کارگران ایجاد می‌کنند، اما به‌طور کامل به آن‌ها پرداخت نمی‌شود و به عنوان سود به سرمایه‌داران می‌رسد. کارل مارکس این مفهوم را در تحلیل روابط طبقاتی و استثمار نیروی کار توسعه داد. او معتقد بود که کارگران، ارزشی بیشتر از آنچه به عنوان دستمزد دریافت می‌کنند، تولید می‌کنند و این ارزش مازاد یا اضافی به عنوان سود به جیب سرمایه‌داران می‌رود. از دیدگاه مارکس، این ارزش اضافی منبع اصلی سود سرمایه‌داری است و نشان‌دهنده بهره‌کشی از نیروی کار است.

به‌طور خلاصه، ارزش افزوده یک مفهوم کلی‌تر است که در اقتصاد مرسوم به کار می‌رود و نشان‌دهنده تفاوت بین قیمت نهایی و هزینه‌های مواد اولیه است. ارزش اضافی اما، به مفهوم اقتصادی و اجتماعی خاصی در اقتصاد سیاسی مارکسیستی اشاره دارد و از دیدگاه آن به عنوان ابزاری برای تحلیل بهره‌کشی از نیروی کار توسط سرمایه‌داران به کار می‌رود.