🔴خبر فوری

پروندهٔ مذاکرات ایران و آمریکا به‌طور ضمنی بسته شد. رهبری ایران دقایقی پیش به‌صورت رسمی تمامی شروط ترامپ برای توافق را رد کرد و این شروط را «ابلهانه» خواند. همچنین تأکید شد که ایران با آمریکا «بیعت» نخواهد کرد.

در سال‌های اخیر، در حوزۀ علوم سیاسی و روابط بین‌الملل، گروهی از استادان دانشگاهی و تحلیل‌گران به‌تدریج در جایگاهی قرار گرفتند که یا صریحاً از حاکمیت دفاع می‌کردند، یا دست‌کم در متن و حاشیۀ آثارشان چنان صورت‌بندی‌ای از مسائل ارائه می‌دادند که به‌طور غیرمستقیم به دفاع از سیاست‌های رسمی می‌انجامید. این طیف، بیش از هر رویکرد رقیب تریبون گرفت؛ رسانه‌های رسمی و پرمخاطب به آنان مجالِ مستمر دادند تا چارچوب مسلط تبیین را بسازند و تثبیت کنند که در آن، بسیاری از نقدها، نشانهٔ بی‌سوادی منتقدان و انحراف آن‌ها از عقلانیت است.

در این فضا، پرسش‌های بنیادینی مانند: چرا ایران در «محور مقاومت» هزینه‌های سنگین می‌پردازد؟ چرا مسئلۀ ایران و آمریکا به‌صورت پایدار تعیین‌تکلیف نمی‌شود تا هزینه‌های تبعی آن ـ ازجمله اتکای پرهزینه‌تر به چین و روسیه ـ کاهش یابد؟ چرا مسیر توسعه و حکمرانی کارآمد گشوده نمی‌شود؟ و ده‌ها پرسش دیگر ـ که باید در متن گفت‌وگوی علمی می‌ماندند ـ اغلب با پاسخ استدلالی مواجه نشدند، بلکه با برچسب‌زنی کنار زده شدند. بسیاری از منتقدان، به‌جای مواجهۀ علمی، با اتهام‌هایی نظیر «غرب‌زدگی»، «بی‌سوادی» و «جزم‌اندیشی» روبه‌رو شدند؛ اتهام‌هایی که با زبان آکادمیک آراسته می‌شد تا طردِ پرسش به‌جای پاسخ‌دهی، مشروعیت پیدا کند.

اکنون که آزمون واقعیت، بخشی از آن روایت‌ها را فرسوده و شکاف میان ادعا و پیامد را آشکار کرده است، ضروری است بازخوانی دقیق و مسئولانه‌ای انجام شود: نه برای جدل، بلکه برای پاسخ‌خواهی از تحلیل. اگر سال‌ها به یک جریان فکری «بیش از همه» میدان داده شده و ادعاهایش به‌مثابۀ تحلیل معتبر در گردش بوده است، حق جامعۀ علمی و افکار عمومی است که بداند این ادعاها بر چه مبنایی بنا شده‌اند و با واقعیت امروز چه نسبتی داشته‌اند. به همین دلیل، تلاش می‌کنیم در این کانال، نقد مستند و نظام‌مندی را از آثار این افراد، پیش ببریم.

✅@Inter_Politics

در این روزها که احتمال قطع یا اختلال دوبارۀ اینترنت جدی‌تر شده است، دو توصیۀ کاربردی مطرح می‌شود:

*اگر به‌دنبال کتاب، مقاله یا گزارش هستید، بهتر است همین حالا نسخۀ مورد نیاز را تهیه کنید تا در زمان مناسب مطالعه کنید.

*اگر به فیلم، سریال یا مستند علاقه دارید، پیشنهاد می‌شود از اکنون نسخۀ دل‌خواه را دانلود و ذخیره کنید.

در این فایل، گزیده‌ای از برترین فیلم‌ها، سریال‌ها و مستندهای مرتبط با روابط بین‌الملل، سیاست، مسائل اجتماعی و اقتصادی معرفی شده است.

همچنین، ربات زیر یکی از منابع رایگان و در دسترس برای تهیۀ برخی فایل‌های سینمایی است:
https://t.me/MoboMoviesbot?start=inv_558200545

✅@Inter_Politics

در ساعت‌های پیشِ‌رو امکان بروز تحولات بسیار جدی وجود دارد. ایالات متحده عملاً آرایش تهاجمی خود را به سطح «حضور میدانی» در منطقه ارتقا داده و نشانه‌های تقویت فشار سخت مشاهده می‌شود. در این چارچوب، می‌توان سه سناریوی اصلی را صورت‌بندی کرد:

۱) شوک دیپلماتیک و اعلام توافق (احتمال: ۱۰٪)
هنوز امکان انتشار خبری غیرمنتظره از توافق یا تفاهم موقت وجود دارد؛ سناریویی که می‌تواند فضای عمومی و محاسبات بازیگران را ناگهان تغییر دهد.

۲) آغاز درگیری با موج نخستِ محدود اما غافلگیرکننده (احتمال: ۶۰٪)
درصورت شروع درگیری، موج اول احتمالاً با ضربات دقیق و غافلگیرکننده طراحی می‌شود؛ هدف اصلی آن سنجش ظرفیت بازدارندگی/ تاب‌آوری ایران و ایجاد شوک روانی ـ عملیاتی برای واداشتن تهران به بازگشت به مسیر توافق (یا پذیرش چارچوب مذاکره از موضع ضعف) خواهد بود.

۳) تشدید سریع در صورت تداوم مقاومت (احتمال: ۳۰٪)
اگر ایران مقاومت را حفظ کند و اهداف موج نخست محقق نشود، سناریوی تشدید می‌تواند با سرعت دنبال شود؛ به‌گونه‌ای که هدف از «فشار برای امتیاز» به‌سمت تحمیل شروط حداکثری و تلاش برای فرسایش و ازکاراندازی مؤلفه‌های کلیدی حکمرانی متمایل شود.

با این مفروضات، احتمالِ عدم وقوع حمله حدود ۱۰٪ برآورد می‌شود؛ اما دیپلماسی تنها راه نجات جمهوری اسلامی است.

تک‌نرخی‌سازی ارز و کاهش فاصله نرخ‌ها

تجربه تاریخی نشان داده است شوک‌درمانی‌ها عمدتا در کشورهایی موفق بوده‌اند که روابط خارجی آنها نیز در مسیر توسعه اقتصادی قرار داشته است...

📝در روزنامۀ دنیای اقتصاد بخوانید.

✅@Inter_Politics

در هر شرایطی، جنگ تصمیم قدرت‌هاست؛ نه خواست مردم

اکنون که احتمال حملۀ نظامی به ایران مطرح می‌شود، یک روایت آشنا با پوشش «وطن‌دوستی» بازتولید می‌شود: اگر حمله‌ای رخ دهد، «مقصر اصلی» کسانی‌اند که از فشار یا کمک خارجی سخن گفته‌اند. این ادعا از نظر منطقی و سیاسی بر دو مغالطۀ بنیادی بنا شده است: مغالطۀ علّیت کاذب (جا زدن یک عامل حاشیه‌ای به‌عنوان علت اصلی تصمیمی راهبردی) و مغالطۀ بُز بَلاگردان (انتقال مسئولیت از کنشگر تصمیم‌گیر به کسانی که اختیار و ابزار تصمیم ندارند). با این دو مغالطه، مهم‌ترین واقعیت سیاست بین‌الملل حذف می‌شود: جنگ و صلح را دولت‌ها و نهادهای امنیتی براساس محاسبۀ قدرت، بازدارندگی، توازن قوا، ائتلاف‌ها و هزینه ـ فایدۀ راهبردی تعیین می‌کنند؛ نه براساس میل، سخن یا درخواست شهروندان و کنشگران غیرحاکم.

اصل مسئله ساده است و باید شفاف گفته شود: مردم ایران ـ با هر گرایش سیاسی ـ در تصمیم دولت‌های خارجی برای حمله یا عدم حمله نقش تعیین‌کننده ندارند. تصمیم به جنگ، محصول فرایندهای رسمی امنیتی و سیاسی است: ارزیابی تهدید، سنجش ظرفیت‌ها، محاسبۀ پیامدهای منطقه‌ای و جهانی و مدیریت فشارهای سیاست داخلی کشور مهاجم. حتی اگر در تبلیغات، زبان حقوق بشر برجسته شود، در اغلب موارد نقش آن «توجیه و مشروعیت‌بخشی» است، نه علت محرک. بنابراین، نسبت‌دادن علت اصلی جنگ به «درخواست چند نفر بیرون از کشور» یک تقلیل‌گرایی تبلیغاتی است که ناکامی سازوکار واقعی تصمیم‌گیری را می‌پوشاند.

این موضوع را می‌شود با یک قیاس روشن‌تر هم دید. شهروندان ایرانی در زندگی عادی، معمولاً حتی در یک مذاکرۀ تجاری یا سرمایه‌گذاری بین‌المللی هم نقش مستقیم و مؤثر ندارند؛ نه طرف مذاکره‌اند، نه امضاکنندۀ توافق، نه صاحب اختیار اجرای آن. حال چگونه می‌توان ادعا کرد همین شهروندان، عامل تعیین‌کنندۀ تصمیمی به بزرگی جنگ‌اند؟ این تناقض نشان می‌دهد روایت مقصرسازی، از ابتدا «سطح اختیار» را جابه‌جا می‌کند: تصمیم را جایی می‌گیرد که قدرتی ندارد و مسئولیت را از جایی برمی‌دارد که قدرت تصمیم‌گیری دارد.

در همین چارچوب، پرسش کوتاهی که تمام ادعا را از ریشه می‌زند این است: مگر وقتی اسرائیل حمله کرد، درخواست مردم ایران بود؟ روشن است که نه. آن تصمیم ـ مثل هر اقدام نظامی مشابه ـ از دل محاسبات امنیتی و راهبردی بازیگران درگیر بیرون آمد، نه از ارادۀ مردمی که نه در اتاق‌های تصمیم‌گیری حضور دارند و نه بر آن اهرمی دارند. پس اگر امروز هم دربارهٔ امکان حمله صحبت می‌شود، باید علت‌ها را در همان سطح واقعی جست‌وجو کرد: در تعارضات امنیتی، برداشت‌های تهدید و محاسبات هزینه ـ فایدۀ دولت‌ها.

بنابراین، اگر بحث بر سر کاهش ریسک جنگ است، مسیر واقع‌بینانه معمولاً از مدیریت بحران و کاهش تعارضات امنیتی در سیاست خارجی می‌گذرد: کاهش سوءبرداشت‌ها، ایجاد کانال‌های ارتباطی، سازوکارهای راستی‌آزمایی و توافقاتی که تهدید ادراک‌شده را پایین بیاورد و هزینۀ درگیری را افزایش دهد. هرچه این تعارضات تشدید شود، گزینۀ نظامی هم محتمل‌تر می‌شود ـ نه به‌خاطر سروصدای رسانه‌ای یا درخواست‌های پراکنده، بلکه به‌خاطر تغییر در برآوردهای راهبردی قدرت‌های بزرگ.

و در پایان باید کاملاً شفاف گفت: اگر جنگی رخ دهد، مسئولیت سیاسی و نهادی آن متوجه مقامات و نهادهای رسمی است و اگر جنگی صورت نگیرد، باز هم افتخار و اعتبار آن برای جمهوری اسلامی است. ایرانیان، در بهترین حالت، موضوع این تصمیم‌ها هستند، نه عامل آن؛ و دقیقاً به همین دلیل، قربانی اصلی جنگ نیز مردم‌اند که بهای آن را با جان، امنیت، اقتصاد و آیندۀ خود می‌پردازند. امید این است که عقلانیت و مدیریت بحران اجازه دهد از مسیرهای کم‌هزینه‌تر استفاده شود تا بی‌گناهان بیشتری قربانی نشوند.

✅@Inter_Politics

فیلم «قندهار» ۲۰۲۳
«قندهار» یک تریلر اکشن ـ جاسوسی است که از دل یک عملیات مخفی در سایت هسته‌ای ایران آغاز می‌شود و خیلی زود به روایتی از «فرار تحت فشار» بدل می‌گردد: مأمور سیا پس‌از افشای هویت و مأموریتش، همراه با مترجم محلی ناچار است از میان چندین لایه بازیگر امنیتی و شبه‌نظامی، خود را به نقطه‌ای امن در افغانستان که به‌تازگی به‌دست طالبان افتاده، برساند که در آنجا نیز رقابت میان گروه‌های مسلح در افغانستان و ارتباط آن‌ها با دستگاه امنیتی پاکستان به تصویر کشیده می‌شود. فیلم بیش از آن‌که بر قهرمان‌پردازی کلاسیک تکیه کند، بر منطق شکنندۀ عملیات‌های پنهان ـ ریسک لو رفتن، چانه‌زنی اطلاعاتی و هزینه‌های انسانیِ تصمیم‌های امنیتی ـ تمرکز دارد و تنش را با ریتم تعقیب‌وگریز و موقعیت‌های میدانی پیش می‌برد.

سال انتشار: ۲۰۲۳
سازنده: آمریکا🇺🇸
مدت‌زمان: ۱۲۰ دقیقه

✅@Inter_Politics

مرکز پژوهش‌های اتاق ایران در یک پژوهش تأکید دارد اتاق‌های بازرگانی در دنیا با ایفای نقش واسطه‌ای بین دولت و بخش خصوصی ضمن حمایت از بنگاه‌ها موجب بهبود سیاست‌گذاری اقتصادی و ارتقای همکاری منطقه‌ای و جهانی می‌شوند.

✅@Inter_Politics

این تصویر، بزرگ‌ترین شرکای تجاری چین🇨🇳 در سال ۲۰۲۵ را براساس داده‌های «ادارۀ کل گمرک چین» نشان می‌دهد. در سال ۲۰۲۵، تجارت کل چین از ۶٫۳ تریلیون دلار عبور کرد و مازاد تجاری آن به رکورد ۱٫۲ تریلیون دلار رسید. آمریکا🇺🇸، با وجود افت ۱۸٫۷٪ در تجارت دوجانبه، همچنان شریک نخست چین باقی ماند (۵۶۰ میلیارد دلار، سهم ۸٫۸٪). پس‌از آمریکا، هنگ‌کنگ🇭🇰 در رتبۀ دوم قرار دارد (۳۶۷ میلیارد دلار، سهم ۵٫۸٪) و کرۀ جنوبی🇰🇷 رتبۀ سوم را گرفته است (۳۳۱ میلیارد دلار، سهم ۵٫۲٪). ژاپن🇯🇵 چهارمین شریک تجاری چین بوده است (۳۲۲ میلیارد دلار، سهم ۵٫۱٪) و تایوان🇹🇼 نیز در رتبۀ پنجم قرار داشته است (۳۱۴ میلیارد دلار، سهم ۴٫۹٪).

داده‌ها نشان می‌دهند که چین همچنان بیشترین تعامل را با نظم اقتصادی نئولیبرال دارد. در این فهرست بیست‌کشوری، از جمهوری اسلامی🇮🇷 (که چین را شریک راهبردی خود می‌داند) هیچ اثری نیست.

✅@Inter_Politics

درحالی‌که مردم ایران🇮🇷 بیش از شصت روز است در تاریکی دیجیتال به سر می‌برند، اینترنت به کالایی طبقاتی و گران‌قیمت تبدیل شده و هزینۀ آن تا ده‌ برابر افزایش یافته است، در کرۀ جنوبی🇰🇷 در تاریخ ۹ آوریل ۲۰۲۶ طرحی اجرا شد که براساس آن تمام کاربران حتی پس‌از اتمام حجم اینترنت خود، به‌طور رایگان و با سرعت ۴۰۰ کیلوبیت بر ثانیه متصل می‌مانند. این سرعت برای فعالیت‌های پایه مانند پیام‌رسانی، ناوبری و پرداخت اینترنتی کافی است و حدود ۷٫۱۷ میلیون کاربر را پوشش می‌دهد و سالانه ۳۲۲ میلیارد وون (۲۱۸ میلیون دلار) صرفه‌جویی هزینه به همراه دارد. هدف این طرح تضمین اینترنت به‌عنوان «حق اولیۀ شهروندی» و پاسخ به بحران اعتماد امنیتی ناشی از رسوایی‌های اخیر اپراتورها عنوان شده است؛ ضمناً برای سالمندان بالای ۶۵ سال مکالمه و پیامک نامحدود و تعرفۀ جدید 5G با قیمت ۲۰ هزار وون (۱۳٫۵ دلار) ارائه می‌شود.

✅@Inter_Politics

✍️رحمتی، علیرضا؛ و پوراحمدی میبدی، حسین (۱۴۰۴). «چالش‌های ساختاری توسعۀ اقتصاد دیجیتال ایران». دوفصل‌نامۀ مطالعات اقتصاد سیاسی بین‌الملل، ۸(۲)، ۱۸۷-۲۱۰. https://doi.org/10.22126/ipes.2026.12171.1747

«اهمیت‌زدایی هدفمند از تنگۀ هرمز؛ ظهور مسیرهای رقیب در آسیای جنوب غربی»

✍️علیرضا رحمتی

⏳زمان مطالعه: ۸ دقیقه

این یادداشت به درخواست یکی از روزنامه‌های کشور نوشته شده بود که پس‌از بررسی آن گفتند امکان نشر ندارد. بنابراین، در این‌جا با شما هم‌رسانی می‌کنم.

✅@Inter_Politics