کاش اینکه میگن «از دل برود هرآنکه از دیده برفت» حقیقت داشت

‏چقدر غم انگيزه تماشاى غريبه شدن با يه عزيز.

خسته شدم از نوشتن راجب دلتنگی و ناراحتی و دوریم ازت قرار نیست تموم بشه این حال کثافت..

یک ساعت دیگه پاییز تموم می‌شه. کاش توام برای من.

من بی دلیل دوسش دارم بعد شماها دارید با دلیل قانعم میکنید که فراموشش کنم؟

ولى من با خیالت از شب یلدا گذر کردم..

دلتنگی بیش‌تر از قهوه آدم رو بیدار نگه میداره.

او هرگز متعلق به من نبود، فقط خیال مورد علاقه‌ام بود.

یکی از عجیب ترین و بدترین حسایی که تجربه کردم استرس داشتن توی خوابه.
نمی‌دونم چجوری توضیحش بدم ولی یه جوریه که کاملا خوابی ولی همه چیزو میفهمی و استرس داری.

عادت می‌کنی، به معده دردی که داشت جونتو می‌گرفت، سردردی که کلافت می‌کرد، لرزش دستات که نگرانش بودی، قلبت که شکسته بود و ناراحت بودی براش،به نامردی آدما و زندگی کردن تو این شرایط عادت می‌کنی. (به هرچیزی که نمی‌تونی تغییرش بدی،عادت می‌کنی.)

خلاصه بگم اون قدری که ما به یک جنگ دوباره نزدیکیم، من به تو نزدیک نیستم.

‏ته قلبم
‏هیچی نمونده
‏نه ذوقی
‏نه شوقی
‏نه امیدی.

‏دلم پیام ریسکی میخواد، ولی اونی که ریسک کرده من نباشم.

‏من یک ثانیه هم نباید بیکار باشم چون مغزم تا وقت گیر میاره شروع میکنه حرف زدن و من باهاش هیچ حرفی ندارم.

‏+نیستی، کم پیدایی؟
‏- خوبم، در گیر درس و کارم بیشتر (درگیر فروپاشی روانی‌ام و حوصلتو ندارم)

‏کاش شبایی که آدم حس می‌کرد باید بمیره واقعا میمرد.

من همون آدميم كه اگر لازم باشه ميپره تو اتيش تا نجاتت بده ولى همونقدر هم ميتونم وايسم و فقط نگاه كنم كه دارى ميسوزى.