بحث بی جنبه بودن یا زود رنج بودن نیست!
فقط هر آدمی رو یه سری چیزا خیلی حساسه، از یه سری کارا بدش میاد،شاید یکی دو بار ببینه و به روی خودشم نیاره؛ ولی کسایی که برات مهمن بحثشون از بقیه جداست، آدم از یه سری از آدمای زندگیش انتظار نداره، نمیتونه اون حرفارو از کسایی که با تیکه تیکه ی وجودش دوسشون داره هضم کنه!
بحث بحثه انتظاره، و اگرنه اگه یه غریبه اون حرفا رو بزنه یا اونطوری که دوست نداری رفتار کنه که مهم نیست!
آدم از کسایی که دوسشون داره است که ناراحت میشه.
-تراپیست

شبای زیادی رو اینجوری گذروندم. تنها، بی‌حوصله، ساکت و یه گوشه‌ی مبل نشسته دست به سیگار! دقیق یادم نیست کدوم شب ولی تو یکی از همین شبا بود که فهمیدم امیدواری بهترین حس و بدترین شکنجه‌س واسه آدمایی که بهت خوبی میکنن یا بدی، تو یکی از همین شبا بود که فهمیدم هیچکسی جز خودت واست نیست، واست نمیمونه، تو یکی از همین شبا فهمیدم باید بریزی بیرون تا جمع نشه تو دلتو یهو یه‌جوری بترکه که گند کل خونه‌ رو برداره، یکی از همین شبا که تو حال خودم نبودم و حال خودم داشت از خودم بهم میخورد و تصمیم گرفته بودم خودمو ول کنم فهمیدم که خودمم دیگه خودمو دوست ندارم. ولی هنوز منتظر بودم یه دستی از غیب بیاد و کشیده بشه رو سرمو بهم بگه نترس، نگران نباش، من هستم. یکی از همین شبا بود که به خودم گفتم: ببین منو، بسه دیگه! قرار نیست کسی بیاد، زور نزن. یکی از همین شبا فهمیدم جام اینجا نیست، یکی از همین شبا خسته میشم از این همه مزخرف بودن خودم برای خودم و خودم برای همه، یکی از همین شبا میخوابم که صبح پاشم و همه چی رو درست کنم و دیگه هرگز پا نمیشم.
-دچار

تو دیت اول با معمولی‌ترین و ساده‌ترین شکل و قیافه خودت برو بخاطر همینه که لقمه رو دور سر خودت نچرخونی.
اینطوری وقت و انرژی کمتری صرف میکنی. ساده و تو د پوینت میری میگی من واقعیتم اینه،
میخوای بخوا نمیخوای فدای سرت.
_ببین ماجرا اینه که اگه تو بخوای سیگنالی غیر از اونی که هستی رو به طرف بدی و مخشو بزنی، فقط از سر میز بلند شدنش رو چند ماه انداختی عقب‌،همین.
بذار اگه میخواد از پشت میز بلند شه و خداحافظی کنه همین الان بره، نه وقت و انرژی و احساس تو بادِ هواس
نه وقت و انرژی و احساس بچه مردم. اون که بلاخره واقعیت تورو میبینه. و وقتی ببینه قضاوت میکنه که تورو میخواد یا نه. پس بذار زودتر ببینه و قضاوت کنه که میخواد یا نه.

دیروز یه بنده خدایی
داشت پشت گوشی با یکی
صحبت میکرد ؛ لا به لای حرفاش چیزای
قشنگی شنیدم که به‌نظرم همه لازم دارن یه بار
بشنون و بهش فکر کنن
می‌گفت: " نباید چیزی که لایقته رو توی آدما بگردی. اول باید توخودت پیداش کنی بعد دنبال آدمی بگرد که لایقش باشه!"
دوتا جمله‌ی ساده بود ولی کاری کرد که ساعت‌ها
بشینم و به زندگیم فکر کنم.

- میشه یه چیزی رو اعتراف کنم؟
+آره.
- خنده ات قشنگ ترین خنده ایه که تا حالا دیدم.
+ پس منم میتونم یه اعترافی بکنم؟
- حتما.
+ این خندهه فقط وقتی این شکلیه که من با توام.

اگه رابطتون لانگ دیستنسه و دلت براش تنگ شده بفرست براش.

ناراحتی؟ حس میکنی دنیا به آخر رسیده؟
پاشو یه دوش آب سرد بگیر. برای خودت غذای مورد علاقتو درست کن. برای خودت خرید کن. موزیک مورد علاقتو پلی کن. یه کتاب جدیدو شروع کن به خوندن. فیلم ببین، با رفیقات برو کافه یا هر جایی که دوست داری. درباره روزمرگی‌هات بنویس. ورزش کردنو شروع کن. یه هنر یا مهارت جدیدو یاد بگیر.
خلاصه که ناراحت بودن توی این شرایط کاملا طبیعیه و اصلا عیبی نداره اما داخلش فرو رفتن قرار نیست هیچ مشکلی رو حل کنه.
این روزا برای حال خوبت بیشتر وقت بزار تا بتونی بازم برای خودت و جامعه آدم مفیدی باشی.

مهم نیست که ازم دوری، مهم نیست که نمی تونی هرموقه می خوام کنارم باشی، مهم نیست اگه گاهی وقتا سرت شلوغه و مشغول کار یا درستی. وقتی تو توی قلبمی من توانایی تحمل همه چیز و دارم. قویم و هیچ چیز باعث توقفم نمیشه. وقتی تو توی قلبمی توانایی اینو دارم با هر مشکلی رو به رو بشم و حلش کنم. توانایی اینو دارم که امید و انگیزه داشته باشم‌. توانایی اینو دارم که خوشحال باشم و خوشحال بمونم. تو یک جورایی حکم پمپ آدرنالین رو واسم داری. وقتی بهت فکر می کنم هرچقدرم خسته باشم انرژی می گیرم و همه ی درد و مرضامو یادم میره. فاصله مطرح نیست وقتی میدونم دارمت.
فاصله مطرح نیست وقتی تو همینجا توی قلبمی.

شازده کوچولو: چرا آدما وقتی می‌فهمن
بودنشون باعث دلگرمیته، خودشونو ازت دریغ میکنن؟
روباه گفت: خب بالاخره یه جایی باید معلوم بشه آدم نیستن دیگه.

قضیه چیه؟
چرا نمیتونیم برای یکساعتم که شده‌، حضورِ آدما رو تحمل کنیم اما در عوض بعد از رفتنشون سالها با خاطراتشون خیالبافی میکنیم؟!

یه زمانی فکر میکردم عشق، قشنگ ترین و آرامش بخش ترین و صمیمانه ترین حس دنیاست اون موقع به خودم قول دادم اگه عاشق یه نفر شدم، واسش مهربون‌ترین آدم دنیا باشم، یجوری که یه نفر باهیچکی غیر خودش اونقد خوب و مهربون نیست، بلاخره زمانش رسید و منم عاشق شدم، حقیقت تلخ و سنگینِ عشق برام رو شد، تنهاتر شدم، من دیدم آدما چطور نقابشونو از صورتشون بر میدارن، حالام دلم تنگ میشه واسه عشق، نه واسه خودش، واسه تصویری که ازش داشتم، واسه جوری که میشد بشه و نشد، ببین تو توی رابطت خوب باش ولی نزار خوبیت بعضیارو اونقدر بد عادت کنه که فکر کنن میتونن با هرکسی هرجوری که دلشون بخواد رفتار کنن، عشق قشنگ ترین رویا‌ها و کثیف ترین واقعیت هارو بهم نشون داد.

خودتو ببخش.
چون هیچ آدمی لیاقت حال بد تورو نداره.
حتی خودت.

هروقت احساس کردی حالت بده و به یکی نیاز داری تا کنارت باشه، بلند شو دو تا سیلی بزن تو گوشِت و با خودت جمله‌ی "من خودمو دارم و نیاز به هیچکس ندارم" رو تکرار کن.

نیاز شدید به آدم‌های جدید، روابط جدید، شخصیت جدید، عادت‌های جدید، شاید کلا یک زندگی جدید دارم.

قدر اونایی رو که بخاطرتون صبر میکنن رو بدونین. اونایی که برای دیدنتون، برای حرف زدن باهاتون و برای داشتنتون، تلاش میکنن و دست و پا میزنن. باور کنید خیلی کم پیش میاد کسی شمارو با همه نقص‌هاتون بپذیره و دوست داشته باشه، کم پیش میاد کسی نبودن شمارو به بودن یکی دیگه ترجیح بده، کم پیش میاد کسی اونقدر دوستون داشته باشه که هر لحظه زندگیش نگرانتون باشه و شمارو با هیچکس عوض نکنه.

‏برای آرامشم:
‏حذف میکنم، مسدود میکنم، انکار میکنم، ترک میکنم، نادیده میگیرم، جواب نمیدم.

من همه‌ی تلاشمو کردم که تو به فکر رفتن نیفتی. ولی میدونی، انگار تموم تلاشای من بی‌فایده بود و تصمیم تو واسه رفتن واقعا جدی بود، اونقدر جدی که هیچوقت حاضر نشدی به حرفام گوش کنی و بفهمی که من واقعا چی میگم. میدونی شبایی که دلتنگت میشم و نمیدونم واسه این جدایی یقه کیو بگیرم فقط یه سوال توی سرم جولان میده، چی شد که رفتی؟ چی شد که فکر کردی بدون من حالت خوبه؟ چی شد که فکر میکردی به غیر من کسی‌ام پیدا میشه که دوستت داشته باشه و تورو بیشتر از جونش بخواد؟ کی حاضر میشه چهار صبح وقتی که از خستگی داره میمیره پای درد و دلات بشینه، یا کی مثل من توی سرمای بهمن دستاتو میگیره و خیابونا رو باهات بالا و پایین میکنه؟ تو خیلی دیونه‌ای. اونقدر دیوونه که بدون اینکه به ته قصه‌مون فکر کنی گذاشتی و رفتی. تو رفتی ولی یادت باشه یه روزیم میرسه که توی فکر باختن من خودت میبازی.

من همونی‌ام که اگه فراموشم کنی و خبری ازم نگیری، بازم من به یادتم و ازت خبر می‌گیرم. همونی‌ام که دقیقا وقتی داری به بدبختی‌هات فکر میکنی، میاد و با یه جمله کوچیک، لبخند و مهمون لبات می‌کنه. همونی‌ام که با اینکه حال خودش بده، اما جلوت می‌خنده و خودشو شاد نشون میده. چون نمی‌خواد دردتو بیشتر کنه. آره من همونی‌ام که اگه یه روزی برم، دیگه نمیتونی پیدام کنی. دیگه کسی و نداری که خودشو فدای یه تار موهات کنه.

:(((((

بخاطر کوتاه بلند بودن قدت
اضافه یا کمبود وزنت
رنگ پوست و موهات
مدل بینیت یا اجزای دیگه صورتت
بخاطر هیچکدوم از اینا خودتو سرزنش نکن
نزار معیار های زیبایی پوچ و سوشال مدیا تورو تحت تاثیر قرار بده و باعث بشه از بدنی که در اختیارته متنفر بشی
تفاوت های ما، مارو زیبا میکنن.
اگر همه شبیه هم بودیم که دیگه قشنگی نمیموند برامون.
-آرتا