‏بهترین اتفاقی که میتونه تو زندگی یه آدم بیفته، پیداکردن کسیه که بتونه درباره‌ی هر چیزی باهاش حرف بزنه. از چرت‌ترین تا مهمترین مسائل زندگیش، بدون هیچ ترس و نگرانی از قضاوت و طرد شدن.

ذهنت شلوغه و آرامش ذهن می‌خوای؟
اتاقتو مرتب کن، افکار منفیتو بنویس، آهنگ بی‌کلام گوش بده، هنر و نقاشی انجام بده، چای و دمنوش رو امتحان کن، کتابای روانشناسی بخون، مدیتیشن کن، گل و گیاه نگه دار، برو حموم، فیلم و سریال ببین، شمع روشن کن، عودو امتحان کن، غذای مورد علاقتو بخور، افراد سمیو بنداز دور، باور کن اینا بهتر و مفید تر  از ساعت ها تو اینستاگرام چرخیدنه.

بحث ، بحثه نخواستنه!

بقول جناب اخوان ثالث :
چُنان تَنهای تَنهایَم کِه حَتی نیستَم با خود.

متعهد بودن چیزی نیست که همزمان با اسمی که توی شناسنامه ات میرود در درونت هم جا بگیرد ، متعهد بودن به قلب آدم ربط دارد ،
که تا نگاهت خواست به کسی بیوفتد ، قلبت یادآوری کند که جای کس دیگری ندارد و پر شده با مناسب ترین گزینه ، که تا بحثی شد و دلت هرچیزی خواست الا آغوشش ، قلبت یادآوری کند که فقط یک جا آرامی و کنار اوست.
متعهد بودن ؛ انداختن یک حلقه توی دست نیست ، به تنها نبودن و بودن ِ کسی کنارت هم ربطی ندارد ، متعهد بودن یعنی یکی را داشته باشی چه در واقعیت چه در رویا.
یکی که با تمام کم و کاستی هایش دلت را بدجور صاحب شده است.

ولی خب گیرمم پولم جور شد ، پاسپورت و ویزامم اوکی کردم کل کارامم همگی ردیف شد برم فرودگاه موقع رفتن مامانم گریه کنه چی.

گیر کردم بین قلبی که تا خرخره دلتنگه ، و تویی که عین خیالت نیست آخه زورمم به هیچکدومتون نمیرسه.

مود دارکی که میده>>

جایی خوندم نوشته بود:
شاید دشمنت یه روزی دوستت بشه، ولی دوستی که دشمن بشه همیشه دشمنه.

نمیدونم چطور بگم.
اما هیچوقت اولویت دوست داشتن کسی نبودم،
شاید دوستم داشتن؛ اما همیشه کسی تو زندگیشون بود که اون از من براشون مهم تر و دوست داشتنی تر بود.

با چهارتا پولدار بگردی، پنجمین تویی.
با چهارتا ورزشکار بگردی، پنجمین تویی.
با چهارتا خلافکار بگردی، پنجمین تویی.
با چهارتا ناامید بگردی، پنجمین تویی.
با چهارتا میدوار بگردی، پنجمین تویی.
با چهارتا درسخون بگردی، پنجمین تویی.
با چهارتا معتاد بگردی، پنجمین تویی.
با آدما حسابیا بگردین.

یه نصیحت برای کل عمرت :
خودت رو ، احساست رو ، وجود و ماهیتت رو گم نکن و از دست نده.

عمراً اگه درک کنی وقتی پی ام می‌دی چقد غنچه توی دلم شکوفه می‌زنه.
عمراً اگه درک کنی وقتی می‌بینمت یا بهم زنگ می‌زنی یا بغلم می‌کنی و بهم توجه می‌کنی چقدر پروانه توی قلبم پر می‌زنه.
عمراً اگه درک کنی بودنت با من چقدر امید بهم می‌ده، چقدر وجودم و نورانی می‌کنه و چقدر باعث می‌شه همه چیز برام قشنگ تر شه.
عمراً اگه درک کنی با دیدن لبخندت، ذوقت یا عکس و فیلمات چقدر قلبم اکلیلی می‌شه.
عمراً اگه درک کنی چقدر برام فرق داری، چقدر اولویتمی، چقدر دوست دارم، چقدر برات ارزش و احترام قائلم، چقدر باعث ادامه دادن و پیشرفتمی و چقدر دلیل زندگیمی.
-دیاکو.

نمی‌دونم این حجم خستگی که از بالای سرم تا نوک انگشت پامو گرفته از کجا می‌آد. در حالی که هم سنام پی جنب و جوش و برنامه و خوشگذرونی های فردی و رسیدن به خودشونن من برای بیدار شدن خستم، برای خوابیدن خستم، برای مسافرت خستم، برای بیرون رفتن خستم، برای عکس گرفتن و گذاشتنش توی سوشال مدیا خستم، برای به خودم رسیدن خستم، برای خرید خستم، برای غذا خوردن خستم، برای شروع رابطه خستم، برای ارتباط برقرار کردن خستم، برای دوست پیدا کردن خستم، برای تفریح خستم، برای مهمونی رفتن خستم. من رسماً برای همه چی خیلی خیلی خیلی خستم.
-دیاکو.

آدما مثل ابر میمونن، دلشون، به ظاهرشون رنگ پس میده هرکی خودش چشماشو باز کنه، میبینه آدم رو به روش چه رنگیه سفیده؟ خاکستریه؟ یا سیاه سیاه.
نگران اونایی که میخوان شمارو مثل ابر ِ سیاه نشون بدن نباشید چون به هر حال هر آدمی یه روز چشماشو باز میکنه اونجاست که سفیدی روحتون چشماشو میزنه.

‏توی تاریکی اتاق دراز بکش.
هندزفری رو بذار توی گوشت و به این موسیقیِ آروم و بی‌کلام گوش کن.
تمام این روزهای تلخ و شیرینی که گذشت رو از مقابل چشمات عبور بده.

فکر میکنی حالت خوبه.منظم ورزش میکنی. غذای خوب و خوشمزه و خونگی میخوری. خوب میخوابی. به اندازه تفریح میکنی. به نظرت توی کارت پیشرفت کردی. کتاب خوب میخونی. فیلم خوب میبینی. دوستان خوبی داری. گفتگوهای سالمی با آدم‌ها داری. تصورت اینه که بالاخره کنترل زندگی رو در دست گرفتی که ناگهان با یک جمله‌ی ساده‌ و روزمره که حتی نمیدونی از کجاش ناراحت شدی پرت میشی ته چاه عمیق و تاریک افسردگی و تمام اضطراب‌ها و دودلی‌ها و نگرانی‌ها دوره‌ات میکنن. انگار هیچ‌وقت نرفته بودن. فقط یه جایی اون پشت مشت‌ها کمین گرفته و آماده شبیخون زدن بودن.

‌
دلم میخواد این روزا هرکس حالم رو میپرسه مثل حسین دهلوی جوابش رو بدم که می‌گه:
"حال مرا هر کس که می‌پرسد بگو خوب است
اشکش روان
اندوه جاری
زخم‌ها کاری‌ست"

دوستی ای که باعث میشه از هدفت دور بشی، عشقی که باعث میشه خودتو نادیده بگیری، رفاقتی که باعث میشه از خودت فاصله بگیری، اکیپي که باعث میشه سطح دغدغه هات تغيير كنه، کتاب موسیقی و یا صفحات مجازی که بهت انگیزه و انرژی ای نمیده رو حذفش کن!
گاهی اوقات طول میکشه تا بفهمی ناکافی نبودی و هیچ عیب و نقصی نداشتی
فقط آدمهای اشتباه و عادتهای غلطی رو وارد زندگیت کردی

من خیلی جاها نیاز داشتم یکی بگه کمک نمیخوای ؟ هیچکس نبود؛ خودم درستش کردم. خیلی جاها نیاز داشتم یکی بگه می‌خوای حرف بزنیم؟ هیچکس نبود؛ گریه شد حرفام. خیلی جاها نیاز داشتم یکی بگه بریم یه چرخی بزنیم؟ هیچکس نبود؛ با خودم چرخیدم.
خیلی جاها نیاز داشتم یکی واقعی بگه دوستت دارم هیچکس نبود؛ بی‌‌ذوق سَر کردم.
خیلی جاها نیاز داشتم یکی بگه این ‌پولو بذار جیبت، تا انقدر سخت نگذره بهت. هیچکس نبود؛ سگ‌دو زدم! خیلی نیاز داشتم یکی بگه فداسرت شده دیگه! هیچکس نبود، خودخوری کردم. خیلی جاها نیاز داشتم یکی دلسوزانه راه نشونم بده؛ هیچکس نبود؛ اشتباه کردم و زمین خوردم. ببین من خیلی جاها به خیلی چیزا نیاز داشتم و نبود. دیگه نیازم به کسی نیست. ترسم از تنهایی ریخته. بودنت خیلی قشنگه‌ها، اما نباشی خودمو صدا می‌ز‌نم.
-علی سلطانی.

برو یه جای آروم و بی سروصدا، چشمات رو ببند و این پادکست رو گوش کن، حرفاش روح آدمو لمس میکنه.