شمارو نمیدونم ولی " میزان غمگین بودن من " و " مدت آنلاین بودنم تو فضای مجازی " رابطه ی مستقیم داره.
هرچی بیشتر غمگینم ، بیشتر اینجاها میپلکم.

یه آدمِ درست پيدا كنيد، باهاش کتاب بخونید، برید كافه رفت و آمدکنید، ‏بخندید، غذا بخورید، موزیک خوب گوش ‏بدید، ورزش کنید،براش آشپزی کنید، واسه ایندتو تلاش کنید و خلاصه ‏همه چيزای خوبو باهاش تجربه كنيد.وقت ‏كمه، عمر كوتاهه .خيلی كوتاهتر از اونی كه وقتتون رو با آدم اشتباهی بگذرونيد.

پاندای بزرگ پرسید: «کدومش مهم‌تره، سفر یا مقصد؟»
اژدهای کوچک گفت: «همسفر.»

واسه تک‌تک لحظه‌هایی که می‌تونستی مثل خودشون جواب بدی،
دل بشکنی و بهشون بدی کنی، ولی نکردی، به خودت افتخار کن بقیه فکر کردن سکوت کردی چون جوابی نداشتی،
اما تو سکوت کردی چون نمی‌تونی مثل اون آدما باشی.
بحث، بحثِ اصالت و ریشه‌ست.

دلت برام تنگ شده؟ بهم پیام بده.
از دستم ناراحتی؟ بهم بگو.
فکر می کنی از دستت ناراحتم؟ ازم بپرس.
به نظرت عوض شدم؟ باهام در میون بذار.
چیزی از من اذیتت می کنه؟ مطرحش کن.
بگو تا حرف بزنیم و باهم حلش کنیم، بالغ باش، نگفتنت و عوض شدن رفتارت باعث می شه من هزار برداشت اشتباه بکنم و ما یهو از هم دور بشیم.

علم روانشناسی می گه:
واژه ی تنبلی وجود خارجی نداره، این نکته که آدما تنبلن معنایی نداره، اصلاً ما تعریفی از لحاظ روانی برای تنبل نداریم. آزمایشات نشون داده از ۱۰۰ تا جوونی که پدر و مادر یا خودشون میومدن می گفتن ما تنبلیم، ۸۰ تاشون افسردگی داشتن و بیش از ۱۵ تاشون سوزونده شده بودن یا به عبارتی یه درد بزرگ داشتن که هنوز نتونسته بودن باهاش کنار بیان. اسم نداشتن انگیزه و حوصله ی کافی برای انجام کارهاتون تنبلی نیست و اگه تکرار مکرر بشه عادی نیست.

یه چیزی بهت بگم عزیزم؟
هیچکس حق این رو نداره که قضاوتت کنه چون هیچ کسی واقعا نمیدونه که تو چی کشیدی اونا شاید جریان ها رو شنیده باشن ولی اون حسی که تو قلبت احساسش کردی رو احساس نکردن.

‏بهترین اتفاقی که میتونه تو زندگی یه آدم بیفته، پیداکردن کسیه که بتونه درباره‌ی هر چیزی باهاش حرف بزنه. از چرت‌ترین تا مهمترین مسائل زندگیش، بدون هیچ ترس و نگرانی از قضاوت و طرد شدن.

ذهنت شلوغه و آرامش ذهن می‌خوای؟
اتاقتو مرتب کن، افکار منفیتو بنویس، آهنگ بی‌کلام گوش بده، هنر و نقاشی انجام بده، چای و دمنوش رو امتحان کن، کتابای روانشناسی بخون، مدیتیشن کن، گل و گیاه نگه دار، برو حموم، فیلم و سریال ببین، شمع روشن کن، عودو امتحان کن، غذای مورد علاقتو بخور، افراد سمیو بنداز دور، باور کن اینا بهتر و مفید تر  از ساعت ها تو اینستاگرام چرخیدنه.

بحث ، بحثه نخواستنه!

بقول جناب اخوان ثالث :
چُنان تَنهای تَنهایَم کِه حَتی نیستَم با خود.

متعهد بودن چیزی نیست که همزمان با اسمی که توی شناسنامه ات میرود در درونت هم جا بگیرد ، متعهد بودن به قلب آدم ربط دارد ،
که تا نگاهت خواست به کسی بیوفتد ، قلبت یادآوری کند که جای کس دیگری ندارد و پر شده با مناسب ترین گزینه ، که تا بحثی شد و دلت هرچیزی خواست الا آغوشش ، قلبت یادآوری کند که فقط یک جا آرامی و کنار اوست.
متعهد بودن ؛ انداختن یک حلقه توی دست نیست ، به تنها نبودن و بودن ِ کسی کنارت هم ربطی ندارد ، متعهد بودن یعنی یکی را داشته باشی چه در واقعیت چه در رویا.
یکی که با تمام کم و کاستی هایش دلت را بدجور صاحب شده است.

ولی خب گیرمم پولم جور شد ، پاسپورت و ویزامم اوکی کردم کل کارامم همگی ردیف شد برم فرودگاه موقع رفتن مامانم گریه کنه چی.

گیر کردم بین قلبی که تا خرخره دلتنگه ، و تویی که عین خیالت نیست آخه زورمم به هیچکدومتون نمیرسه.

مود دارکی که میده>>

جایی خوندم نوشته بود:
شاید دشمنت یه روزی دوستت بشه، ولی دوستی که دشمن بشه همیشه دشمنه.

نمیدونم چطور بگم.
اما هیچوقت اولویت دوست داشتن کسی نبودم،
شاید دوستم داشتن؛ اما همیشه کسی تو زندگیشون بود که اون از من براشون مهم تر و دوست داشتنی تر بود.

با چهارتا پولدار بگردی، پنجمین تویی.
با چهارتا ورزشکار بگردی، پنجمین تویی.
با چهارتا خلافکار بگردی، پنجمین تویی.
با چهارتا ناامید بگردی، پنجمین تویی.
با چهارتا میدوار بگردی، پنجمین تویی.
با چهارتا درسخون بگردی، پنجمین تویی.
با چهارتا معتاد بگردی، پنجمین تویی.
با آدما حسابیا بگردین.

یه نصیحت برای کل عمرت :
خودت رو ، احساست رو ، وجود و ماهیتت رو گم نکن و از دست نده.

عمراً اگه درک کنی وقتی پی ام می‌دی چقد غنچه توی دلم شکوفه می‌زنه.
عمراً اگه درک کنی وقتی می‌بینمت یا بهم زنگ می‌زنی یا بغلم می‌کنی و بهم توجه می‌کنی چقدر پروانه توی قلبم پر می‌زنه.
عمراً اگه درک کنی بودنت با من چقدر امید بهم می‌ده، چقدر وجودم و نورانی می‌کنه و چقدر باعث می‌شه همه چیز برام قشنگ تر شه.
عمراً اگه درک کنی با دیدن لبخندت، ذوقت یا عکس و فیلمات چقدر قلبم اکلیلی می‌شه.
عمراً اگه درک کنی چقدر برام فرق داری، چقدر اولویتمی، چقدر دوست دارم، چقدر برات ارزش و احترام قائلم، چقدر باعث ادامه دادن و پیشرفتمی و چقدر دلیل زندگیمی.
-دیاکو.

نمی‌دونم این حجم خستگی که از بالای سرم تا نوک انگشت پامو گرفته از کجا می‌آد. در حالی که هم سنام پی جنب و جوش و برنامه و خوشگذرونی های فردی و رسیدن به خودشونن من برای بیدار شدن خستم، برای خوابیدن خستم، برای مسافرت خستم، برای بیرون رفتن خستم، برای عکس گرفتن و گذاشتنش توی سوشال مدیا خستم، برای به خودم رسیدن خستم، برای خرید خستم، برای غذا خوردن خستم، برای شروع رابطه خستم، برای ارتباط برقرار کردن خستم، برای دوست پیدا کردن خستم، برای تفریح خستم، برای مهمونی رفتن خستم. من رسماً برای همه چی خیلی خیلی خیلی خستم.
-دیاکو.