@Inlight_school

خوش آن‌که حلقه‌های سر زلف وا کنی
دیوانگان سلسله‌ات را رها کنی

کار جنون ما به تماشا کشیده است
یعنی تو هم بیا که تماشای ما کنی

کردی سیاه زلف دوتا را که در غمت
مویم سپید سازی و پشتم دوتا کنی

تو عهد کرده‌ای که نشانی به خون مرا
من جهد کرده‌ام که به عهدت وفا کنی

من دل ز ابروی تو نبرم به راستی
با تیغ کج اگر سرم از تن جدا کنی

گر عمر من وفا کند ای ترک تندخوی
چندان وفا کنم که تو تَرک جفا کنی

سر تا قدم نشانه‌ی تیر تو گشته‌ام
تیری خدا نکرده مبادا خطا کنی

تا کی در انتظار قیامت توان نشست
برخیز تا هزار قیامت به پا کنیم

دانی که چیست حاصل انجام عاشقی
جانانه را ببینی و جان را فدا کنی

سلام و عرض ادب و احترام.

دخترها و پسرهای نازنینم، به نهمین جلسه‌ی ایلیا خوش آمدید.

امیدوارم چنان نور ایلیا در زندگی‌تان تابیده باشد که وجودتان سرشار از عشق به امیرالمؤمنین علیه‌السلام شده باشد.

هر تفکر و هر اندیشه‌ای مالکی دارد و صاحب تفکر ایلیا، حضرت امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام است. هر بار که می‌خواهیم مطلبی از ایشان فرا بگیریم، باید سلامی قلبی به محضرشان عرضه کنیم و با ادب، احترام و محبت قلبی به استقبال حکمت‌های ایشان برویم.

مثل این است که می‌خواهیم وارد خانه‌ای شویم؛ ابتدا در می‌زنیم. وقتی در قلبمان به امام علی علیه‌السلام سلام می‌فرستیم، اجازه‌ی ورود به مطالب ایشان و یادگیری حکمت‌های ارزشمندشان به ما داده می‌شود و همین رعایت ادب سبب می‌شود مطالب را بسیار بهتر فرا بگیریم.

امروز یکی از پیچیده‌ترین مباحثی را که در ذهن من و شما جریان دارد با هم بررسی می‌کنیم؛ اگر امروز یاد بگیرید که چگونه ذهنتان را نسبت به گذشته و آینده مدیریت کنید، تا پایان عمر آسوده‌تر خواهید بود.

ما موجوداتی هستیم که حاصل تجربه‌های گذشته‌ایم. از میان این تجربه‌ها، معمولاً بخش‌های منفی، دردناک، ترسناک و ناخوشایند، بیش‌تر در خاطرمان حک می‌شود. به همین دلیل، ناخودآگاه بارها به گذشته بازمی‌گردیم، خاطرات تلخ، شکست‌ها و آسیب‌های گذشته را مرور می‌کنیم، حسرت کارهایی را که انجام نداده‌ایم می‌خوریم و گرفتار نوعی خشم پنهان می‌شویم.
این خشم پنهان سبب می‌شود نسبت به دیگران دچار خشم و حتی حسادت شویم و نسبت به خودمان نیز احساس سرکوب و نارضایتی داشته باشیم و نتوانیم با خودمان کنار بیاییم؛ زیرا مدام به گذشته بازمی‌گردیم، کوتاهی‌ها و مشکلات خود را می‌بینیم و همین امر باعث خودخوری و رنج ما می‌شود.
اصلاً چرا انسان خاطرات تلخ خود را بیش از اندازه مرور می‌کند؟
ببینید عزیزان، ما چند هزار سال است که شهرنشین شده‌ایم؛ اما هزاران هزار سال، نیاکان ما در طبیعت، جنگل‌ها و کوهستان‌ها زندگی می‌کردند. در زندگی آن‌ها نیز گاهی اتفاقات خوب رخ می‌داد و گاهی اتفاقات بد؛ اما آن‌ها به خطرها و رویدادهای ناخوشایند بیش‌تر توجه می‌کردند، زیرا ممکن بود از جایی سقوط کنند و جان خود را از دست بدهند، حیوانی وحشی به آن‌ها حمله کند، غذایشان را حیوان دیگری بدزدد، گرسنه بمانند و از بین بروند.
بنابراین، بشر کهن آموخت که بیش‌تر به مشکلات توجه کند. اگر روزی غذایی پیدا می‌کرد، احساس شادی و رضایت داشت؛ اما این شادی، نقش چندانی در حفظ جان او نداشت. در مقابل، این‌که خطرهای گذشته را به خاطر بسپارد و بداند در کجا آسیب دیده است، به او کمک می‌کرد تا در آن محیط بهتر از خود محافظت کند.
پس ما ذاتاً به موجوداتی تبدیل شده‌ایم که مسائل منفی، مشکلات و خطرها را بیش از شادی‌ها، موفقیت‌ها و احساس‌های خوب مرور می‌کنند. در ناخودآگاه ما نیز معمولاً خاطرات منفی بیش‌تر از خاطرات مثبت تکرار می‌شوند.
اما امروز دیگر در جنگل زندگی نمی‌کنیم. مشکلات انسان نخستین را نداریم. اکنون باید رفتارهایمان را متناسب با زندگی امروز اصلاح کنیم و اسیر همان الگوهای قدیمی ذهن نشویم.
پس عزیزانم، وقتی آسیبی می‌بینیم، ذهن ما ناخودآگاه آن را بیش‌تر از لحظه‌های تقدیر، تشکر و محبت به یاد می‌آورد.
برای مثال، معمولاً تعداد مراسم عروسی‌هایی که در آن شرکت می‌کنید، بیش‌تر از مراسم عزاست؛ اما خاطره‌ی عزاداری‌ها بیش‌تر در ذهن می‌ماند. از دست دادن‌ها، شکست‌ها و سخنان تلخ، ماندگارتر از شادی‌ها هستند.
اگر کسی شما را دعوا کند، به شما توهین کند یا حتی شما را کتک بزند، احتمالاً آن خاطره بسیار بیش‌تر از زمانی در ذهن شما باقی می‌ماند که همان شخص از شما تشکر کند، به شما محبت نشان دهد یا شما را مورد تقدیر قرار دهد.
یعنی ذهن ما آموخته است که خطرها، مشکلات و شکست‌ها را بیش‌تر در خود نگه دارد؛ زیرا انسان نخستین با همین ویژگی توانست جان خود را حفظ کند. او می‌دانست اگر روزی صدای زوزه‌ای را شنید و دفعه‌ی قبل گرگی به او حمله کرده بود، این بار باید هوشیارتر باشد.

#حکمت_ایلیا
#جلسه_نهم
#علی_مقدم

@inlight_school

صفحه‌ی ۱

❤13

1.41K views06:56