☀️سلام و عرض ارادت به همراهان نور و روشنایی

🔹امیرالمؤمنین علی(ع) می‌فرمایند:
«زَکاةُ العِلمِ نَشرُهُ» زکات علم، گسترش و نشر آن است.

🔸امروز در این مسیر، گروهی از کودکان و نوجوانان به واسطه ی حمایت شما در حال آموختن ارزش‌هایی هستند که انشالله سال‌ها بعد، زندگی خودشان و آینده‌ی جهان اطراف شان را روشن‌تر کند.

🔹شما عزیزان با حمایت خود، فقط هزینه یک دوره را پرداخت نمی‌کنید؛ بلکه در ساختن انسانی آگاه، مهربان و مسئولیت‌پذیر سهیم می‌شوید.
🔸انشالله همین مهربانی کوچک امروز، سال‌ها بعد در رفتار یک جوان، یک خانواده و حتی یک جامعه جاری شود.

🔹اگر همچنان مایل باشید همراه و حامی این مسیر بمانید، نوبت حمایت ماه جدید آغاز شده است و حضور شما دلگرمی بزرگی برای ادامه این جریان خواهد بود.
از همراهی، اعتماد و قلب بزرگتان صمیمانه سپاسگزاریم.

☀️ لازم به ذکر است این پیام به درخواست حامیان دوره جهت یاد آوری ماهیانه ارسال شده و هیچ گونه الزامی از سوی آکادمی جهت واریز وجه حمایت برای هیچ کدام از دوستان و حامیان محترم وجود ندارد.)

«هر نوری که در دل کودکی روشن شود،
جهان فردا را روشن‌تر خواهد کرد.»


آیدی پاسخگو ایلیا در روبیکا
@Inlightschool_respond


@inlight_school

🔔 اطلاعیه تمدید پشتیبانی

به اطلاع ایلیایی‌های عزیز و همراهان گرامی می‌رساند دوره پشتیبانی یک‌ماهه به پایان رسیده است.
جهت تداوم پشتیبانی و بهره‌مندی از پشتیبانی کامل، لطفاً نسبت به تمدید پشتیبانی و پرداخت هزینه مربوطه اقدام فرمایید.

برای دریافت اطلاعات بیشتر و هماهنگی، از طریق آیدی پاسخگو ایلیا در روبیکا عمل نمایید.

🌿با سپاس از اعتماد و همراهی شما

🔴 ادمین پاسخ‌گو در روبیکا👇
@Inlightschool_respond

@inlight_school

🔸️جلسه ششم ایلیا

#علی‌مقدم
#ایلیا
#کسب‌وکار

@inlight_school

💫دوره‌ی تخصصی ایلیا

🔸اولین دوره‌ی تخصصی برای نوجوانان ( ۱۰ تا ۱۸)
🔸فراموش نکنید که آینده‌ی ایران در دستان شماست.

🔹 برای دسترسی به فایل‌های صوتی، تصویری و متن نوشتاری د*وره‌ی تخصصی ایلیا به کانال مدرسه‌ی اینلایت در تلگرام و روبیکا مراجعه فرمایید:

کانال مدرسه‌ی اینلایت در تلگرام
https://t.me/Inlight_school

کانال مدرسه‌ی اینلایت در روبیکا
https://rubika.ir/inlightschool

🔸توجه فرمایید که دیباچه جلسه‌ی معرفی دوره برای والدین است.

📎سایت ایلیا
https://inlightcertificate.com/Eilia/index.php

@inlight_school

به یاد داشته باشید؛ کار کردن و کسب روزی حلال برای همه‌ی دختران و پسران واجب است، باید حتما این کار را انجام دهند؛ یعنی همه‌ی مسلمانان زن و مرد باید اهل کسب‌وکار باشند.
شما نیز باید از اکنون یاد بگیرید که چه‌گونه کار کنید و چه‌گونه درآمد داشته باشید.

برگزیده‌ای از جلسه ششم ایلیا
مدرس : علی مقدم

@inlight_school

جلسه ششم ایلیا
#علی‌مقدم
#ایلیا
#کسب‌وکار

@inlight_school

💫سلام نوجوانان عزیز! آماده‌اید؟! 👋

🚀قرار است یکشنبه ۳۱ خرداد ماه، هفتمین جلسه‌ی «دوره‌ی ایلیا» بارگذاری شود.

⏰به یاد داشته باشید آلارم گوشی‌ خود را برای ساعت ۱۰ صبح تنظیم کنید.

🔥منتظر همه‌ی شما عزیزان هستیم!

🔹 برای دسترسی به فایل‌های صوتی، تصویری و متن نوشتاری دوره‌ی تخصصی ایلیا به کانال مدرسه‌ی اینلایت فقط در تلگرام و روبیکا مراجعه فرمایید:

کانال مدرسه‌ی اینلایت در تلگرام

https://t.me/Inlight_school

کانال مدرسه‌ی اینلایت در روبیکا

https://rubika.ir/inlightschool

@inlight_school

فایل ویدیویی ایلیا جلسه‌ی هفتم


۱۴۰۵/۰۳/۳۱

#حکمت_ایلیا
#جلسه_هفتم
#علی_مقدم

📎سایت ایلیا
https://inlightcertificate.com/Eilia/index.php

@inlight_school

💫 ایلیا
🏜 جلسه هفتم
💎حکمت هفتم: توفیق ادب
✍️ مدرس: علی مقدم

☀️انسان مودب، کسی است که ناخودآگاه می‌فهمد با هر کسی چگونه باید رفتار کند.

☀️ادب، نشانه‌ی رشدِ درون است، انسان هرچه مؤدب‌تر شود، عاقل‌تر، آرام‌تر و انسانی‌تر زندگی می‌کند.

☀️هیچ میراثی ماندگارتر از ادب نیست؛ چون رفتار ما در دیگران تکثیر می‌شود.

☀️اگر با احترام زندگی کنیم، احترام را به جهان آموزش داده‌ایم.

☀️ادب کلامی، کنترلِ خشم و رعایتِ حریم دیگران، نشانه‌ی قدرت واقعی است.

☀️ادب، اساس خرد و هوش، میوه‌ی آن خوش خلقی و فهم و درک بهتر است.

☀️بی‌ادبی در سطح اجتماعی و تمسخر قومیت‌ها، باعث تفرقه، دشمنی، ضعف پایه‌های تمدن و جامعه می‌شود.

☀️پاک کردن قلب، ناظر و حاضر دیدن خداوند و احترام به استاد درون نشانه‌های ادب باطنی است.


۱۴۰۵/۰۳/۳۱

#حکمت_ایلیا
#جلسه_هفتم
#علی_مقدم


📎 سایر جلسات دوره‌ی ایلیا



@inlight_school

متن نوشتاری ایلیا جلسه‌ی هفتم


۱۴۰۵/۰۳/۳۱

#حکمت_ایلیا
#جلسه_هفتم
#علی_مقدم

📎سایت ایلیا
https://inlightcertificate.com/Eilia/index.php

@inlight_school

از خدا جوییم توفیق ادب
بی‌ادب محروم شد از لطف رب

بی‌ادب تنها نه خود را داشت بد
بلکه آتش بر همه آفاق زد

سلام و ادب و احترام؛ همراهان گرانقدر ایلیا. در هفتمین جلسه از «دوره‌ی ایلیا» قرار داریم.

بزرگواران، نیاکان ما عموماً در طبیعت و در جنگل زندگی می‌کردند. اگر اجداد چند هزار ساله‌ی من خش‌خشی را پشت درختان احساس می‌کردند، اولین کارشان این بود که به سمت آن سنگ پرتاب می‌کردند و فریاد می‌زدند. چرا؟
یعنی به این فکر نمی‌کردند که آنجا چیست؛ ابتدا سنگ را پرتاب می‌کردند و فریاد می‌زدند، به این دلیل که دو حالت داشت:
_ یا حیوانی درنده و شکارچی آنجا بود که قصد حمله و خوردن نیاکان مرا داشت و آن‌ها با فریاد زدن و سنگ پرتاب کردن او را فراری می‌دادند.
_ یا خوراک و غذا بود، مانند خرگوش یا حیوان کوچکی که نیاکان ما می‌توانستند آن را بخورند. آن‌ها ابتدا به او سنگ می‌زدند، فریاد می‌زدند سپس او را شکار می‌کردند و می‌خوردند.

پس فکر و تحلیل نمی‌کردند که ماجرا چیست؛ ابتدا عمل می‌کردند و برخورد خود را انجام می‌دادند، سپس تحلیل می‌کردند که حال خوراک بود یا دشمن بود.
ما هزاران هزار سال در طبیعت، جنگل و غارها زندگی کردیم و امروز شهرنشین شده‌ایم. تمدن و شهرنشینی رفتارهای ما را تغییر داده است؛ اما باز هم گاهی به رفتارهای نیاکان بدوی خویش بازمی‌گردیم. یعنی ما نیز مانند آن‌ها رفتار می‌کنیم؛
_ ابتدا ناسزا می‌گوییم، سپس می‌سنجیم.
_ ابتدا دعوا می‌کنیم، سپس فکر می‌کنیم.
_ ابتدا خشم خود را تخلیه می‌کنیم، سپس ماجرا را تحلیل می‌کنیم.
با این روش، ما انسان‌های کم‌عقلی می‌شویم. چرا؟ زیرا نیاکان ما به عقل زیادی نیاز نداشتند؛ با بخش‌های محدودی از مغزشان فکر می‌کردند و به همین دلیل سعی می‌کردند خشونت داشته باشند، فریاد بزنند، چیزی پرتاب کنند، زیرا نیاز چندانی به تفکر و عقل نداشتند.

اما در دنیای متمدن امروز، ما نیاز به فکر کردن، تدبیر و سنجیدن و نیاز به عقل داریم. پس باید آدابی را رعایت کنیم.
بدین معنا که به محض این‌که با فردی دچار مشکل شدیم شروع به ناسزا گفتن و کتک زدن نکنیم. چرا که این کار را در جنگل انجام می‌دادند، اما ما اکنون در جنگل نیستیم؛ ما در تمدن زندگی می‌کنیم. تفاوت من و آن انسان بدوی در یک کلمه است: ادب..!
او نیازی به ادب نداشت و لازم نبود در جنگل مؤدب باشد؛ باید خشن می‌بود. اما امروز که من از عقل و فهم بیش‌تری برخوردار هستم به چیزی به نام ادب نیاز دارم.

ادب نوعی کنترل کردن، نگه‌داشتن و حفظ کردن است؛ بنابراین، زمانی که ادب را رعایت می‌کنم، خودبه‌خود عقل من افزایش می‌یابد؛ و اگر مانند انسان‌های بدوی رفتار کنم، عقل من کم می‌شود.

ما در جامعه‌ای قرار داریم که فضاهای مجازی به شدت در حال گسترش هستند. فردی کلیپی تهیه می‌کند، چند ناسزا می‌گوید، آهنگی می‌خواند و سخنان زننده بیان می‌کند و جالب اینجاست که الگوریتم‌های اینستاگرام، یوتیوب و به‌طور کلی فضای مجازی به واکنش‌های بی‌ادبانه بهای بیش‌تری می‌دهند و سخنان بی‌ادبانه را بیش‌تر گسترش می‌دهند. وقتی فردی در صحبت‌هایش ناسزا می‌گوید و بی‌ادبی می‌کند، او را بیش‌تر به دنیا نشان می‌دهند.
متأسفانه این اتفاق سبب می‌شود نسلی شکل بگیرد که به‌راحتی ناسزا می‌گوید، بی‌ادبی می‌کند، یک‌دیگر را مسخره می‌کند، به هم توهین می‌کند و دل یک‌دیگر را می‌شکند و این رفتار را نوعی خفن بودن، زرنگ بودن و پرتوان بودن می‌بینند.

یعنی اگر فردی در چارچوب و قاعده‌ی اخلاق و درست‌کاری حرکت کند، او را انسانی ناتوان و بی‌عرضه می‌دانند؛ اما کسی که هنجارشکنی می‌کند، کارهای زشت انجام می‌دهد، ادب و آداب اجتماعی را رعایت نمی‌کند، به‌عنوان انسانی آزاده و متفاوت دیده می‌شود و فضای مجازی نیز او را بیش‌تر نمایش می‌دهد.

لذا اگر توجه نکنیم، کم‌کم به سمت بی‌ادبی می‌رویم و این بی‌ادبی اتفاق فوق‌العاده بدی را برای ما به ارمغان می‌آورد و آن فروپاشی تمدن و کشور ماست.
هر تمدنی که در تاریخ فروپاشید و نتوانست خود را حفظ کند؛ پیش از هر چیز وقار و زیبا و مودبانه سخن گفتن در میان مردمانش از بین رفته است. زیرا نتوانسته‌اند با یک‌د‌یگر درست صحبت کنند؛ پس با هم همدل نبوده‌ و هوای یک‌دیگر را نداشته‌اند و دشمنی به آنان حمله کرده و کشور و تمدنشان از میان رفته است.


#حکمت_ایلیا
#جلسه_هفتم
#علی_مقدم

@inlight_school

صفحه‌ی ۱

بنابراین همیشه کشورها تا زمانی خود را حفظ می‌کنند که مردمان با یک‌دیگر به خوبی صحبت کنند و هوای یک‌دیگر را داشته باشند؛ اما وقتی بی‌ادب شوند، دل هم را بشکنند، به هم توهین کنند و زننده سخن بگویند، نمی‌توانند با یک‌دیگر پیوند برقرار کنند.
برای مثال؛ ما کشوری با قومیت‌های مختلف داریم. اگر قومیت‌ها برای یک‌دیگر جوک بسازند؛ این اتفاق رخ می‌‌دهد که بین شهرهای مختلف تفرقه ایجاد می‌شود.
مثلا؛ شما در شهری زندگی می‌کنید و برای شهر همسایه‌ جوک‌های زننده می‌سازید و آن‌ها را افرادی کم‌ارزش نشان دهید،
این اتفاق تمدن و ریشه‌هایی که آن را به هم پیوند می‌دهد سست می‌کند و از دست می‌رود؛ و با یک نبرد یا یک تهاجم از میان خواهد رفت.

پس آن‌چه پایه‌های یک تمدن را حفظ می‌کند، یک کشور را مستحکم می‌سازد و همه را در کنار هم نگاه می‌دارد، پیش از هر چیز، ادب است.
آیا اصلاً تصور می‌کردید؛ ادب تا این اندازه اهمیت داشته باشد؟ !

عاملی که شما را باهوش‌تر می‌سازد، باعث می‌شود عاقلانه‌تر رفتار کنید و شما را خردمند می‌کند، ادب است.
هرچه بی‌ادب‌تر باشید، به مرور زمان کم‌عقل‌تر و بی‌خردتر می‌شوید و تصمیمات اشتباه‌ می‌گیرید. طبیعتاً حفظ ادب نیازمند مقداری خویشتن‌داری و مراقبت است و کمی دشوارست که انسان در همه جا مؤدب باشد، حرف زننده نزند و بتواند زیبا سخن بگوید. این میزان خویشتن‌داری که برای مؤدب بودن از خود بروز می‌دهید، سبب می‌شود که عقل شما رشد کند. شما همگی در سن رشد هستید؛ نوجوان یا جوان هستید و در حال رشد هستید؛ هرچه از اکنون خردمندتر و عاقل‌تر شوید، در آینده بهره‌ی بیش‌تری خواهید برد؛
ک‌متر خطا می‌کنید، کمتر مرتکب اشتباه می‌شوید.

دیده‌اید، می‌گویند؛ فردی ناگهان ورشکست شد، تمام زندگی و خانواده‌اش را از دست داد و با گرفتن تصمیمات اشتباه، خود را به ورطه نابودی کشاند. چرا ؟!
اگر به دقت بررسی کنیم، در می‌یابیم که در مقاطعی بی‌خردی، کم‌عقلی و نفهمی باعث بروز آن اتفاق شده است.
ریشه‌ی عاقل شدن من و شما در رعایت ادب است. هرچه مؤدب‌تر باشیم و ادب را بیش‌تر رعایت کنیم، مغز ما تصمیمات بهتری می‌گیرد.

پس تصور نکنید افرادی که امروز در فضای مجازی آهنگ‌هایی پر از ناسزا و حرف‌های زننده و سخنان جنسی و ناشایست می‌خوانند که در شأن بیان یک محتوا نیست، موفق هستند؛ فضای مجازی به آن‌ها میدان رشد می‌دهد، تعداد فالورها، کامنت‌ها و طرفداران آن‌ها افزایش می‌یابد؛ اما این افراد در نهایت شکست می‌خورند؛ زیرا با این رفتار، عقلشان کاهش می‌یابد و وقتی عقل انسان کم شود، قطعاً در جایی زمین خواهد خورد.
ما به جای این‌که دنباله‌رو آن‌ها باشیم، باید خودمان را بسازیم و هر روز مؤدب‌تر شویم تا عقل‌مان افزایش یابد.

گاهی که اتفاقی رخ می‌‌دهد وقتی کامنت‌ها و نظرات مردم را می‌خوانیم، می‌بینیم، مردم چه‌قدر راحت فحش می‌دهند و حرف‌های زننده می‌زنند. این امر نشان می‌دهد که جامعه‌ی ما از اخلاق و ادب کهن و ارزنده‌ی خود، در حال حرکت به سمت فضایی بی‌ادبانه است.
نتیجه‌ی این رویکرد جامعه این است که در آینده متأسفانه تصمیمات اشتباه بزرگی خواهند گرفت؛ من و شما باید حواس‌جمع و آگاه باشیم و خود را در این موج نیغکنیم.


#حکمت_ایلیا
#جلسه_هفتم
#علی_مقدم

@inlight_school
صفحه‌ی ۲

در جلسات گذشته آموختیم که باید هم‌نشین خوب انتخاب کنیم و یکی از ویژگی‌های آن هم‌نشین، مؤدب بودن است.
اگر شما با دیگران با ادب و احترام رفتار کنید، آن‌ها نیز با شما همین‌گونه رفتار خواهند کرد و به‌تدریج افرادی که رفتارهای ناشایست دارند، از شما خوششان نیامده و فاصله می‌گیرند یا در مواجهه با شما مجبور می‌شوند رفتارهای خود را اصلاح کنند. اما روی ادب کوتاه نیایید؛ بر روی ادب خود کار کنید، زیرا نتایج بسیار ارزنده‌ای در پی دارد.

شعری که در ابتدای جلسه از جناب مولاناخ جلال‌الدین محمد بلخی خوانده شد:

«از خدا جوییم توفیق ادب»
بدین معناست که برای انسانی مؤدب بودن؛ این امر به‌سادگی حاصل نمی‌شود و باید از خداوند طلب کرد: «خدایا به من توفیق ده که انسانی مؤدب باشم و حریم‌ها را رعایت کنم.»

«بی‌ادب محروم شد از لطف رب»
خداوند لطفی دارد که شامل حال بی‌ادبان نمی‌شود.
اگر بخواهم «لطف» را در زبان عرفانی معنا کنم، همان «اقبال» یا «شانس» است؛ یعنی به انسان‌های مؤدب، اقبال و شانس بیشتری روی می‌آورد. خداوند به آنان لطف بیش‌تری دارد و احتمال به گره خوردن کارهای‌شان کم‌تر است. یعنی اگر مدتی این ادب را که در این جلسه مطرح کردیم رعایت کنید، خواهید دید که گره‌های زندگی‌تان به‌خوبی گشوده خواهد شد.

«بی‌ادب تنها نه خود را داشت بد»»
بی‌ادب نه‌تنها به خود ظلم کرده است.

«بلکه آتش بر همه آفاق زد»
یعنی رفتار یک فرد بی‌ادب به اطرافیانش نیز سرایت می‌کند.

هم‌اکنون آمار گسترش محتوای بی‌ادبانه در فضاهایی مانند؛ ایکس، توییتر، اینستاگرام و سایر شبکه‌های اجتماعی شش برابر محتوای مؤدبانه است. اگر من همین حرف‌ها را با فحش و ناسزا بیان کنم، آمار تکثیر و گسترش آن بسیار بیش‌تر خواهد بود. حضرت مولانا می‌فرمایند:
«بلکه آتش بر همه آفاق زد»
یعنی متأسفانه بی‌ادبی به‌شدت در حال گسترش است.

اکنون در این دوره، بر سر سفره‌ی حکیم بزرگ تاریخ، امام علی (ع) نشسته‌ایم و از صحبت‌های ایلیا بهره می‌بریم. چند جمله‌ای از امام علی (ع) درباره ادب برای شما می‌خوانم تا ببینید که ایشان چه‌قدر زیبا مرزهای ادب را مشخص کرده‌اند:
«الأدبُ أحسنُ السَّجیَّة»
«ادب بهترین خلق و خو و صفتی است که باید داشته باشید.»

«الأدبُ عنوانُ العقل»
«ادب نمای ظاهری یا صورت عقل شماست.»
یعنی اگر می‌خواهید بدانید چه‌قدر عقل دارید، ببینید چه‌قدر ادب دارید.

«برترین برترین عقل‌ها ادب است.»

یک نکته‌ی بسیار مهم:
ما تلاش می‌کنیم انسان‌ها را با ادب کنیم؛ اما شما تلاش کنید خودتان را مؤدب کنید، چرا که با این کار، اطرافیان شما نیز خودبه‌خود مؤدب خواهند شد.
بنابراین، این‌که همه می‌گویند: «به من احترام بگذار، با من مؤدب باش. نشنوم دیگر به من بی‌احترامی کنی.» امام علی (ع) در این‌باره می‌فرمایند:
«أَفْضَلُ الأَدَبِ مَا بَدَأْتَ بِهِ نَفْسَکَ»
بهترین ادب آن است که از خویش آغاز کنی.
بَدَأَت؛ به معنای آغاز کنی.
تلاش نکن که همیشه دیگران را مؤدب کنی؛ تلاش کن خودت مؤدب باشی؛ خودبه‌خود دیگران نیز مؤدب می‌شوند.


#حکمت_ایلیا
#جلسه_هفتم
#علی_مقدم

@inlight_school
صفحه‌ی ۳

امام علی (ع) می‌فرمایند:
«بهترین ادب آن است که انسان حد و اندازه‌ی خود را بداند، در همان حد بماند و از اندازه‌ی خود تجاوز نکند.»
ما هرکدام حریمی داریم و این حریم‌ها باید مورد احترام طرف مقابل قرار گیرد. این یعنی رعایت ادب. اگر من وارد حریم شما شوم در کارتان دخالت کنم یا حریم خصوصی شما را بشکنم، بی‌ادبی کرده‌ام. پس ما باید حد و حدود خود را در همه جا بشناسیم؛ امروز مفصل در این مورد آموزش خواهیم داشت.

امام علی (ع) می‌فرمایند:
«ادب کردن نفس خود را به عهده بگیرید و از شیفتگی و کشش عادت‌های ناپسند، خود را بازدارید.»

«میوه‌ی ادب، خوش‌خلقی است.»
یعنی؛ اگر انسان مؤدبی باشید، خودبه‌خود خوش‌اخلاق می‌شوید.اگر من به راحتی با تندی و بی‌ادبی با فحش و ناسزا با دیگران صحبت کنم؛ احتمال دعوا و درگیری، پرخاش و خشونت و بروز مشکلات با اطرافیان افزایش می‌یابد اما اگر با احترام صحبت کنم، احتمال دعوا به‌شدت کاهش می‌یابد.

«طالب ادب، دوراندیش می‌شود.»
وقتی ادب را رعایت می‌کنید، در مغز شما تحولاتی صورت می‌گیرد و رشد می‌کند که می‌توانید دوراندیش شوید؛ یعنی بسیار با خرد و آگاهی، آینده‌ای زیبایی برای خود بسازید و گرفتار تصمیمات سطحی و اشتباه نشوید.

امام علی (ع) جمله بسیار زیبایی دارند:
«کُلُّ شَیءٍ یَحتاجُ إلی العَقلِ»
هر چیزی نیازمند عقل است.
یعنی برای انجام هر کاری باید عقل و فکری پشت آن باشد.

«وَ العَقلُ یَحتاجُ إلی الأَدَبِ»
و خودِ عقل نیازمند ادب است.
یعنی عقل نیازمند خوراک ادب است، پس اگر می‌خواهید باهوش، خردمند و فهیم شوید، هر چه ادب را رعایت کنید عقلتان نیز رشد کند.

ایشان می‌فرمایند:
«ای مؤمن، علم و ادب، ارزش وجود توست.»
بدین معنا که اگر می‌خواهید بدانید چه مقدار ارزش دارید، ببینید چه مقدار برای علم و ادب ارزش قائل هستید.

«در تحصیل علم کوشش نما؛ زیرا هرچه بر دانش و ادبت افزوده شود، قدر و قیمت تو افزایش یابد.»
پس اگر می‌خواهید سطح خود را ارتقا دهید و قدر شما افزایش یابد؛ دانش و ادب را که بسیار مهم هستند رعایت کنید.

پیش از این گفتیم؛ ادب به معنای رعایت حریم‌هاست؛ باید مواظب باشیم حریم دیگران را نشکنیم و مایه‌ی آزار آنان نشویم.
چند مثال می‌زنم تا بهتر فرا بگیرید.
_ نخست این‌که شیوه‌ی سخن گفتن ما باید مؤدبانه باشد. کسی که ادبیات می‌داند، ادیب است؛ یعنی کسی که مؤدب شده و درست سخن می‌گوید. پس از امروز تمرین کنید که زیبا حرف بزنید. ممکن است وقتی صحبت می‌کنید، رسا و شیوا نباشد؛ با خود تمرین کنید تا زیبا سخن بگویید.
همه‌ی انسان‌ها تصور می‌کنند صدای زیبایی ندارند، یا لهجه‌‌ی آنان خوب نیست، اما این موضوع اصلاً مهم نیست؛ مهم این است که بتوانید سخن خود را زیبا بیان کنید به‌گونه‌ای صحبت کنید که مایه‌س آزار دیگران نشود.
برای مثال؛ اگر بخواهم به شما تذکری بدهم، می‌توانم توهین‌آمیز بگویم یا می‌توانم بسیار مؤدبانه و زیبا بیان کنم به‌گونه‌ای که به شخصیت شما توهین نشود و من نیز حرف خود را گفته باشم.

شما باید بیاموزید واژه‌ها را زیبا بیان کنید؛ هرچه بر زبان‌تان می‌آید، بیان نکنید. کنترل زبان، عقل شما را افزایش می‌دهد؛ یعنی هر کلمه‌ای به زبان‌تان آمد به بیرون پرتاب نکرده و بیان نکنید لحظه‌ای تأمل کنید؛ لحظه‌ای درنگ و تأمل بر کلمات، سبب رشد عقل و نجات از جهل و نادانی و ناآگاهی می‌شود.


#حکمت_ایلیا
#جلسه_هفتم
#علی_مقدم

@inlight_school

صفحه‌ی ۴

بنابراین، پیش از هر چیز باید کلام خود را اصلاح کنیم. رعایت کلام اصولی دارد:

_ اول: خیلی بلندبلند صحبت نکنید که گوش دیگران اذیت شود، و خیلی هم آرام صحبت نکنید که مخاطب صدای‌تان را نشنود و مجبور شود گوش خود را تیز کند که حرف شما را متوجه شود. بسته به فاصله و شرایط، تن صدای خود را تنظیم کنید.

_ دوم؛ پیش از هر مکالمه‌ای، سلام و احوال‌پرسی کنید و احترامی بگذارید.
حتی اگر فرد را نمی‌شناسید یا می‌خواهید به او اعتراض کنید یا حتی می‌خواهید دعوا کنید؛ ابتدا سلام و احوال‌پرسی کنید سپس حرف خود را بیان کنید. شما ممکن است در حال اعتراض باشید، اما باید ادب را رعایت کنید. طرف مقابل ممکن است بی‌ادب باشد، پرخاشگری کند، داد بزند؛ شما با آرامش بگویید:
«سلام، خسته نباشید، لحظه‌ای صبر کنید تا ببینم منظورتان چیست؛ مشکل کجاست.»
با این روش، طرف مقابل نیز آرام خواهد شد. او با مغزی فکر می‌کند که نیاکانش در جنگل، هنگامی که حیوانی می‌دیدند و به آن حمله می‌کردند؛ فکر می‌کردند. اما شما با مغزی فکر می‌کنید که یک انسان متمدن و پیشرفته در حال اندیشیدن است. به همین دلیل است که افراد مؤدب، عقل‌شان فزونی می‌یابد؛ چرا که مانند انسان‌های غارنشین رفتار نمی‌کنند. پس ادب کلامی را رعایت کنید.

_ سوم؛ سعی کنید افراد را بسنجید؛ اگر می‌توانید با آن‌ها صمیمی شوید.
_ نامشان را صمیمانه‌تر صدا بزنید.
_ اگر می‌بینید برای صمیمیت زود است با افزودن «آقا» یا «خانم» پیش از نامشان به آن‌ها احترام بگذارید.
_ میان سخن دیگران نپرید.
_ هنگامی که صحبت می‌کنند، شنونده‌ی خوبی باشید و با دقت به حرف‌های آنان گوش دهید.
_ با نگاه کردن به آن‌ها، نشان دهید که به سخنان آنان توجه دارید.
این رفتارها باعث می‌شود به طرف مقابل احترام بگذارید و ادب کلامی را رعایت کرده باشید.

_ چهارم؛، رعایت حریم‌هاست.
برای مثال، وقتی به خانه‌ی کسی می‌روید، ممکن است مزایا و معایبی ببینید؛ مزایا مانند وجود گل‌های زیبا یا محیط باصفا و وسایل زیبا و آراسته. ایرادات و معایب مانند؛ نظافت نامناسب یا وسایل آسیب‌دیده. نامرتب بودن لباس‌ها؛ شما سعی کنید بیننده‌ی خوبی‌ها باشید و نیکی‌ها را تحسین کنید.
مثلا، نگویید: «چرا لباس‌ها وسط اتاق ریخته است، چرا پیر شده‌ای، چه‌قدر امروز زشت شده‌ای،؟!» حتی اگر تغییراتی را در ظاهر او مشاهده می‌کنید و ممکن است آن روز زشت باشد؛ اما دلیلی ندارد آن را بیان کنید، زیرا این کار نوعی خشونت کلامی است و وارد حریم او شده و او را آزار می‌دهید.
شما باید نیکی‌ها را ببینید و بگویید: «چه گل‌های زیبایی دارید، چه اخلاق خوبی دارید، چه‌قدر زحمت کشیده‌اید»
ممکن است ایرادهایی وجود داشته باشد، برای رعایت ادب از آن‌ها چشم‌پوشی کنید و به روی خود نیاورید، گویا اصلا آن‌ها را ندیده‌اید. در عوض، بر نقاط مثبت تأکید کنید و بابت آن‌ها حسن‌جویی کنید.

گاهی ممکن است احساس کنید کسی حرفی زده و شما را ناراحت کرده است؛ به یاد داشته باشید که شما نیز حرفی به دیگران نزنید که آن‌ها را ناراحت کند. این رفتارها نوعی بی‌ادبی هستند.

امام علی (ع) می‌فرمایند:
«هرآن‌چه از دیگری ناپسند می‌بینی تو رعایت کن که در رفتار خودت نباشد.»
یعنی اگر در برخورد با کسی، کاری انجام داد که ناپسند بود و شما را ناراحت کرد؛ شما مراقب باشید آن کار در رفتار خودتان نباشد، تا دیگری را ناراحت نکنید.

#حکمت_ایلیا
#جلسه_هفتم
#علی_مقدم

@inlight_school


صفحه‌ی ۵

بنابراین، این‌که نزد کسی می‌رویم و هرچه دوست داریم به او بگوییم، مثلا؛ از ظاهرش ایراد بگیریم که: «وای چه بینی بزرگی داری، احتیاج به عمل جراحی دارد؛ چه‌قدر صورتت پر از جوش است و ...» اگرچه ممکن است حقیقت باشد، اما بیان هر حقیقتی جایز نیست و این بی‌ادبی است. زیرا به حریم افراد تجاوز می‌کنیم. پس ما باید حریم افراد را حفظ کنیم.

برخی از افراد دوست دارند فاصله‌ی فیزیکی شما با آن‌ها زیاد باشد و اگر بیش از حد به آنان نزدیک شوید، احساس عدم امنیت می‌کنند و هر گاه می‌خواهند با شما صحبت کنند، فاصله‌ی یک‌متری را ترجیح می‌دهند. پس این بی‌ادبی است که بیش از حد به آنان نزدیک شویم، باید حریم دیگر انسان‌ها را رعایت کنیم.

این حریم‌ها برای برخی از انسان‌ها مهم نیست؛ گمان نکنید آن‌ها آزاده هستند و از قید و بندهای اجتماعی رها شده‌اند؛ نه..، چنین نیست؛ آنان عقلشان کار نمی‌کند.
یعنی نمی‌فهمند با این شیوه‌ی رفتاری، مایه‌ی آزار طرف مقابل است، زیرا به رفتارهای خود نمی‌اندیشند و کم‌کم مغزشان کوچک می‌شود و عقل آنان کم می‌شود. اما کسی که مراقب حدود دیگران است تا مایه‌ی آزار کسی نشود، عقلش فزونی می‌یابد.

در دوران پیامبر اسلام (ص) نیز گروهی از افراد سرزده و بدون در زدن یا رعایت حریم، به خانه‌ی پیامبر وارد می‌شدند. قرآن به آن‌ها توصیه می‌کند؛ مؤدب باشید و سرزده وارد نشوید.
یا گروهی بودند که از دور از خانه‌ی خود فریاد می‌زدند و با پیامبر صحبت می‌کردند که قرآن این رفتار را نیز صحیح نمی‌داند و توصیه می‌کند؛ صدای خود را در مقابل پیامبر بلند نکنید_داد نزنید_ یعنی توصیه می‌کند، ادب را به‌ویژه در مقابل انسان‌های بزرگ رعایت کنید.

بنابراین، هر جایی حریمی دارد و ما باید به آن حریم احترام بگذاریم. اگر به پارک می‌رویم، آن مکان حریمی دارد؛ نباید آنجا زباله بریزیم یا به گل‌ها آسیب بزنم. وقتی زباله پرت می‌کنم، به گل‌ها آسیب می‌زنم یا قوانین آن مکان را رعایت نمی‌کنم، بی‌ادبی کرده‌ام. پس ما در هر حیطه اجتماعی، دارای قوانینی هستیم؛ رعایت آن قوانین احترام گذاشتن است.

در جای دیگری از قرآن؛ حضرت موسی (ع) از دور نوری دید و وارد فضای مقدسی شد. هنگامی که می‌خواست وارد شود، خداوند به او گفت: «کفش‌هایت را در بیاور.»
یعنی می‌خواهی به محیطی مؤدبانه وارد شوی، پس با کفش وارد نشو و احترام این مکان را حفظ کن. نوری که می‌بینی، برای این است که خداوند می‌خواهد تو را هدایت کند و با تو سخن بگوید؛ احترام بگذار و کفشت را در بیاور.
«فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ»
«نعلینت _کفشت_ را در آور.»
بنابراین هنگامی که ما ادب را رعایت می‌کنیم، رشد می‌کنیم و سطح ما بالا می‌آید.

در تمام بخش‌های زندگی بنگرید و ببینید؛
_ آیا وجودتان مایه آزار دیگران است یا خیر؟
_ آیا به حریم دیگران احترام می‌گذارید یا خیر؟
در مرحله‌ی اول، یاد بگیرید احترام بگذارید؛ کم‌کم دیگران نیز به شما احترام خواهند گذاشت و اتفاق بسیار عجیبی رخ می‌دهد این‌که شما پس از مدتی که ادب را رعایت کردید، به انسانی مؤدب تبدیل می‌شوید.
همه گمان می‌کنند مؤدب کسی است که با همه مؤدب است. نه...، مؤدب کسی است که ناخودآگاه می‌فهمد کجا، چه کاری انجام دهد و این نکته‌ی بسیار مهمی است.


#حکمت_ایلیا
#جلسه_هفتم
#علی_مقدم

@inlight_school
صفحه‌ی ۶

من به فردی می‌رسم که دوست دارد به محض رسیدن، بر شانه‌اش بزنم و بگویم: «چه‌طوری، خوبی؟»
یعنی نزدیک شدن به او به این صورت است که باید حتماً تماس فیزیکی داشته باشم، احترام به او این است که بر شانه‌اش بزنم، این یک حریم است.
شخص دیگری هست که اصلاً دوست ندارد کسی به او نزدیک شود؛ می‌گوید: «از دور با من صحبت کن و خیلی صمیمی نشو.»
انسان مؤدب کسی است که ناخودآگاهش این دو مورد را درک می‌کند. شما وقتی مدتی ادب را رعایت کنید، این‌گونه می‌شوید؛ یعنی به انسانی مؤدب تبدیل می‌شوید و می‌دانید با چه کسی چه‌گونه رفتار کنید.

سپس ببینید چه‌قدر روابط شما بهتر می‌شود و چه‌قدر دایره‌ی دوستان شما گسترده‌تر می‌شود و اگر خواستید کسب‌وکاری داشته باشید، چه‌قدر فروش و تجارت شما بهتر می‌شود؛ به این دلیل که شما ناخواسته می‌دانید با هر کس چه‌گونه رفتار کنید.

اکنون نمی‌دانیم و فقط ادب را رعایت می‌کنیم؛ آن‌قدر ادب را رعایت کنید تا ناخودآگاهتان _پس‌زمینه‌ی ذهن_ مؤدب شود. وقتی مؤدب شد، به‌خوبی می‌داند که با این فرد شوخی کند با دیگری شوخی نکند، یا با هر فردی تا چه حدی پیش برود..
این‌ها نکات بسیار ظریفی است که به آن «ادب اعضا و جوارح» می‌گویند؛ یعنی تمام وجود ما آن‌قدر مؤدب شده باشد که خودبه‌خود دست ما، کلام ما به ادب می‌رود و درست رفتار می‌کنیم. این‌گونه دیگر کسی از دست شما ناراحت نمی‌شود و دل کسی را نمی‌شکنید؛ روابطتان بسیار خوب باقی می‌ماند.

هم‌چنین ما برای این‌که ادب عمومی را رعایت کنیم، در جاهایی باید اجازه بگیریم.
یعنی می‌خواهید وارد اتاقی شوید، در می‌زنید. حتی اگر پدر و مادرت هستند، ممکن است بخواهند با هم راحت باشند، باید در بزنید. خواهر یا برادرت هستند، باید برای ورود اجازه بگیرید؛ یعنی باید به حریم خصوصی‌ آنان احترام بگذارید. وقتی ما به حریم آن‌ها احترام می‌گذاریم، آن‌ها نیز به حریم ما احترام می‌گذارند.
لحظه‌ای که می‌خواهید بدون بی‌پروایی سخنی بگویید یا بدون اجازه وارد شوید، با تامل می‌گویید: «ادب حکم می‌کند اکنون این‌گونه سخن بگویم یا این‌گونه وارد شوم.» و همین امر موجب عاقل شدن تک‌تک ما می‌شود.

ما دو نوع ادب داریم:
_ادب ظاهری که شامل تمام ادب اجتماعی، ادب رفتاری و ادب کلامی است.
دیگری ادب باطنی است؛ ادب باطنی ادبی است که با خدا دارید. یعنی:
_ قلبتان را برای خدا پاک می‌کنید.
_ هر لحظه خدا را همه جا شاهد می‌بینید.
_ همه‌جا احترام خداوند را حفظ می‌کنید.
احترام خدا را نگه داشتن، یعنی گناه نکردن و کار خیر انجام دادن؛ یعنی همیشه خدا را حاضر احساس کنید.

اکنون هر کدام از شما اگر با امیرالمؤمنین علی (ع) ارتباط قلبی برقرار می‌کنید، در دلتان به ایشان سلام کنید و از ایشان می‌خواهید که شما را راهنمایی کنند و در جاهای مختلف زندگی، مربی شما باشند؛ باید ادب ایشان را رعایت کنید. یعنی باید احترام استاد درون و احترام آن روح متعالی را داشته باشید؛
_ باید به آن‌ها سلام کنیم
_ نامشان را با ادب و احترام یاد کنیم.
_ حتی در خاطرمان نیز با احترام آنان را یاد باشد و این همواره ادب باطن است.

پس ما هم باید در ظاهر مؤدب باشیم که جامعه و مردم با آن برخورد دارند، و هم در باطن مؤدب باشیم که خدا آن را می‌بیند؛ یعنی ادب باطنی ما را خداوند می‌بیند و باید از درون نیز مؤدبانه رفتار کنیم.

بدین ترتیب؛ ادب در واقع تمرین دادنِ نفس است. ما نفس و وجودی داریم که ذاتاً قانون‌پذیر نیست و می‌خواهد هر کاری که خود می‌خواهد انجام دهد؛ ما آن را تمرین می‌دهیم، مؤدبش می‌کنیم و به او می‌گوییم؛ حریم‌ها را رعایت کند. وقتی این اتفاق رخ داد؛ اقبال یا برکت و فراوانی بسیاری وارد زندگی شما می‌شود. از امروز امتحان کنید و ببینید چه‌قدر ارزشمند است.

«حفظ حد و اندازه‌ی هر چیزی و تجاوز ننمودن از آن، ادب است.»
یعنی حریم‌ها را رعایت کنید و تجاوز نکنید تا از ادب خارج نشوید.


#حکمت_ایلیا
#جلسه_هفتم
#علی_مقدم

@inlight_school
صفحه‌ی ۷

عزیزان، تمام خشونت‌های کلامی:
_ ناگهان با صدای بلند با کسی صحبت کردن.
_ به کسی توهین کردن.
_ایرادهای کسی را به روی او آوردن.
ممکن است فردی نقیصه‌ای داشته باشد؛ دست، پا یا یکی از اندام‌هایش ایرادی داشته باشد؛ دلیلی ندارد که آن را به رویش بیاورم و بگویم: «راستی چرا این‌طور هستی و...» ما اصلاً نباید چنین سؤالاتی بپرسیم.
یا به‌طور مثال؛ فردی ضعف جسمی دارد؛ هرکس به او می‌رسد نباید بپرسد: «ماجرای ضعف جسمی تو چیست و چرا این‌طور شدی؟»
اگر دوست داشت خودش می‌گوید؛ اگر دوست نداشت، نپرسید. این نوعی خشونت است؛ چرا؟!
زیرا باعث آزار آن فرد می‌شود.
ممکن است کسی فلج باشد یا نقص جسمی داشته باشد؛ این‌که همه در مورد آن می‌پرسند؛ مگر شما دکتر هستید که این‌قدر می‌پرسید به شما چه ارتباطی دارد؟
این فضولی کردن در زندگی دیگران، نوعی خشونت، نوعی آزار و بی‌ادبی است. باید مراعات کنیم که اصلاً درباره ایرادهای دیگران صحبت نکنیم.

ممکن است شما دوستی داشته باشید که سال‌ها در کنار شماست و نقیصه‌ای دارد، اما شما به‌گونه‌ای رفتار کنید که گویی آن نقیصه را نمی‌بینید!
پس از چند سال برای او سؤال پیش بیاید که: «راستی، در این همه سال، او هنوز ایراد مرا ندیده است؟»
دیده‌اید، همان روز اول دیده‌اید، اما دلیلی ندارد درباره‌ی آن صحبت کنید. ادب اجازه نمی‌دهد وارد حریم دیگران شوید و بخواهید در مورد آن صحبت کنید.
ما باید مؤدب باشم. فرمان ایلیا بر مؤدب بودن من و شماست. دلیلی ندارد بخواهیم بپرسیم؛ اگر دوست داشت خودش می‌گوید؛ اگر دوست نداشت، هیچ‌وقت نمی‌گوید. ببینید این‌گونه چه‌قدر روابط زیبا می‌شود.

هم‌چنین وقتی ما فردی را تمسخر می‌کنیم، تمسخر دو حالت دارد:
_ یا او آن ایراد را دارد و ما مسخره‌اش می‌کنیم که بسیار ظلم بزرگی است.
_ یا آن ایراد را ندارد و ما آن را به او نسبت می‌دهیم و در جمع به او می‌خندیم؛.
سپس خوشحال هستیم که امروز چه‌قدر خوش گذشت و به هم خندیدیم.
لحظاتی می‌خندید؛ شاید خود طرف مقابل هم بخندد، اما پس از این‌که از هم جدا می‌شویم، غم آغاز می‌شود. یعنی من امروز با دوستانم شوخی می‌کنم و خیلی هم خوش می‌گذرانیم، شوخی‌هایی می‌کنم که توهین به شخصیت، توانایی‌ها و یادآوری ایرادهای آن‌هاست و با هم می‌خندیم و بسیار هم زیباست، غافل از این‌که خنده تمام می‌شود و ما از هم جدا می‌شویم و از آنجا گفتگوهای درونی و نام گواری‌های روانی آن فرد آغاز می‌شود. پس رعایت ادب این است که ما کسی را به باد تمسخر نگیریم.

هم‌چنین وقتی کسی را تهدید می‌کنیم، در واقع او را مورد بی‌ادبی قرار داده‌ایم. البته گاهی واقعاً انسان در مقابل دشمن یا وضعیت بحرانی باید داد بزند، بجنگد و هر حرکتی که برای دفاع از خود نیاز است را نشان دهد؛ بله..؛ اما نه اینکه این به عادت روزانه‌ی ما تبدیل شود.
همه‌ی ما باید دعوا کردن، داد زدن و درگیری را بلد باشیم، اما به‌جای خود؛ نه این‌که به هر که می‌رسیم این عادت ما باشد و بخواهیم همه را به باد توهین و تحقیر بگیریم.
در مجموع؛، وقتی شما مؤدب می‌شوید باید رفتار شما متین، پسندیده و باوقار شود.

باز هم جمله‌ای طلایی از امام علی (ع) را می‌خوانیم:
«لا غنی کالعقل»
«هیچ ثروتی مانند عقل نیست.»
عزیزان، پس اگر می‌خواهید ثروتمند شوید، بزرگ‌ترین ثروتی که می‌توانید کسب کنید، عقل است. زیرا اگر عقل داشته باشید، هم پولدار می‌شوید، هم سعادتمند و خوشبخت می‌شوید و همه‌چیز را به دست می‌آورید.
اگر عقل نداشته باشید، همه‌چیز را از دست می‌دهید.

«و لا فقر کالجهل»
«هیچ فقری هم مانند نادانی و بی‌خردی نیست.»

«و لا میراث کالادب»
«هیچ میراثی مانند ادب نیست.»

میراث چیزی‌ست که به ارث گذاشته می‌شود، چیزی که باقی می‌ماند. چرا ادب نوعی میراث است؟
توجه کنید؛ من می‌توانم با فحش با شما صحبت کنم، بی‌ادبی کنم، حرف‌های زننده و حرف‌های سخیف و سطح پایین بیان کنم؛ همین _حالات و رفتار_در شما به ارث گذاشته می‌شود و تکرار می‌شود. شما نیز می‌روید با دوستان خود این‌گونه صحبت می‌کنید و پس از مدتی می‌بینیم کل جامعه به سمت فحش دادن رفته است؛ راحت فحش می‌دهند و هیچ حسی نیز نسبت به آن ندارند.
پس ما میراثی از خود به یادگار می‌گذاریم؛ میراثی که قابل تکثیر است و بیش‌تر می‌شود.
می‌فرمایند: «هیچ میراثی مانند ادب نیست.»
یعنی وقتی من با کوچک‌تر، با بزرگ‌تر باادب صحبت می‌کنم او نیز یاد می‌گیرد و با فرد دیگری مؤدبانه صحبت می‌کند؛ آن‌گاه خوبی و ادب در جامعه تکثیر می‌شود.


#حکمت_ایلیا
#جلسه_هفتم
#علی_مقدم

@inlight_school

صفحه‌‌ی ۸

بنابراین ما از خود در این دنیا ردپا، آثار یا میراثی بر جای می‌گذاریم، امام علی (ع) می‌فرمایند: «هیچ میراثی از شما ماندگارتر و بهتر از ادب نیست»
یعنی اگر تمام زندگی‌تان مؤدب باشید، ممکن است بگویید: «من فقط انسانی مؤدب بودم.» نه.. ، شما فقط یک فرد مؤدب نبوده‌اید، شما معلم ادب بوده‌اید..
یعنی فقط به خاطر مؤدب بودن تو، اطرافیان نیز ادب یاد گرفته‌اند و به دیگران نیز ادب آموخته‌اند.

پس به یاد داشته باشید ادب یک ارث ماندگاری است که از شما باقی می‌ماند و رفتاری است که از شما تکثیر می‌شود. ممکن است شما هنرمند باشید، ممکن است به انواع دانش‌ها مسلط باشید، اما این‌ها به دیگران نمی‌رسد و  آن‌قدرها در جامعه قابل تکثیر نیستند.
بیش‌ترین چیزی که در جامعه تکثیر می‌شود، ادب و شخصیت شماست به هر جایی که می‌روید:
_به همه سلام کنید.
_با همه محترمانه صحبت کنید.
_ به همه احترام بگذارید.
_خداقوت بگویید.
_ با آن‌ها سخنان نیکو بگویید.
سپس ناگهان می‌بینید که آنان نیز با دیگری همین‌گونه رفتار می‌کند و این‌گونه رفتار کل جامعه تغییر می‌کند.

ادب چند نوع است.
ادب باطنی:
اولین ادب؛ ادب باطنی بود. ادبی که در حضور خداوند است. یعنی شما در مقابل خداوند ادبی دارید که هیچ‌کس نمی‌بیند و فقط خودتان می‌بینید. در مقابل خداوند و اولیای الهی، مانند امام علی (ع) که از درون می‌خواهند شما را هدایت کنند، ادبی وجود دارد؛ برای ادب باطنی:
_ اولین گام تواضع داشته باشید.
_ خودبزرگ‌بینی نداشته باشید.
_ در مقابل خداوند فروتن باشید. و بگویید: «خدایا ما هیچ چیزی نداریم و هر آن‌چه هست، از آن توست؛ خدایا به ما کمک کن تا با خدا مؤدبانه صحبت کنیم.»
به نوعی تا می‌توانید در مقابل خداوند خود را متواضع و فروتن کنید؛ اگر احساس غرور داشته باشید، نمی‌توانید به ادب باطنی یا ادب حضور در مقابل پروردگار برسید. هرچه در برابر خدا مؤدب‌تر باشید، عظمت خدا بیش‌تر برای شما جلوه می‌کند.

اما چه‌گونه در برابر خداوند مؤدب باشیم؟
_ به نماز خواندن خود احترام می‌گذارید.
_ برای نماز خواندن زود آماده شوید و به عبادت بپردازید.
_ به خود عطرهای خوشبو بزنید تا خوش‌بو باشید و...
شاید بگویید؛ «کسی آنجا نیست،» آری... لیکن خدا می‌بیند.
جاهایی که لحظه‌ای فکر می‌کنید هیچ‌کس نمی‌بیند اما خدا می‌بیند، در حال رعایت ادب باطنی خود هستید.

ادب اجتماعی:
وارد هر جامعه‌ای که می‌شوید، باید به قوانین آن جامعه احترام بگذارید. به‌عنوان مثال،؛ اگر من رانندگی بدی داشته باشم، نوعی بی‌ادبی است و به سرنشین ماشین مجاور توهین کرده‌ام. اگر در محیطی زباله بیندازم، یا در محیط‌های بسته با صدای بلند با تلفن همراهم صحبت کنم و قوانین اجتماعی را رعایت نکنم، بی‌ادبی کرده‌ام. پس ادب اجتماعی این است که خودخواه نباشم. مثلاً؛ اگر در مترو نشسته‌ام و پایم را دراز کنم، افراد موقع عبور به پای من گیر می‌کنند و اذیت می‌شوند یا جای نفر کناری‌ام را گرفته‌ام. وقتی قوانین اجتماعی را رعایت نکنیم؛ بی‌ادب هستیم که ریشه‌ی آن نیز خودخواهی ماست که فقط به فکر خودمان را هستیم. لذا تا می‌توانید نظم اجتماعی را رعایت کنید.

ادب خانواده:
شما به‌هرحال روزی ازدواج می‌کنید و تشکیل خانواده می‌دهید؛ باید یاد بگیرید ادب آن خانواده را رعایت کنید. ادب خانواده این است که:
_ وظایف خانوادگی خود را به‌شیوه‌ای عالی اجرا کنید.
_ در پیوندی که برقرار می‌کنید، وفادار بمانید.
این‌گونه شما در خانواده انسان مؤدبی هستید.
در مورد ادب با والدین در جلسات پیشین درباره‌ی ارتباط با والدین صحبت شده بود، که:
_به والدین و بزرگ‌ترهای خود احترام بگذاریم.
_ مایه‌ی خشنودی آن‌ها باشیم.
_ بتوانیم به آن‌ها دلگرمی دهیم؛ یعنی بگوییم: «ما هوای شما را داریم و کنارتان هستیم.» و حس خوب به آن‌ها بدهیم. این ادبی‌ست که ما در رابطه با والدین خود خواهیم داشت.

#حکمت_ایلیا
#جلسه_هفتم
#علی_مقدم

@inlight_school
صفحه‌ی  ۹