میخوام بگم آدم بخشنده ای هستم اما متاسفانه خیلی زودرنجم
آدم مهربونی ام
اما زود ناراحت میشم
دست خودم نیست،وقتی میبینم آدما ناراحتم میکنن،نمیتونم مثل قبل باشم
با جنبه ام اما یسری حرفا ناراحتم میکنه
نمیتونم کسایی رو ببخشم که بهشون گفتم چه چیزایی ناراحتم میکنه و میدونن چطوری ناراحت میشم و دقیقا همون کارارو انجام بدن
وقتی کسی حرمتِ بین مونو بشکنه،نمیتونم ببخشمش
میتونم تظاهر کنم بخشیدم،اما کم کم از چشام میوفته،با هر کاری که کنه
ولی نمیتونم جلوی سرد شدنمو بگیرم
نمیتونم مثل قبل رفتار کنم،نمیتونم گرم و صمیمی باشم،چون یچیزایی بین مون اتفاق افتاده که هر بار که اون آدمو میبینم،کاراش میاد جلوی چشمم
میخوای اسممو بزار نازک نارنجی یا لوس
ولی من میگم آدم از دست کسایی که خیلی دوسشون داره،زودتر ناراحت میشه،همون قدر که یه نفر برام مهم باشه،همون قدرم ازش ناراحت میشم
چون ازش انتظار همچین کاری رو نداشتم
با خودم دیگه رو راستم،و یاد گرفتم هیچی از هیچکس بعید نیست و هر کسی ممکنه هرکاری کنه و کاری کنه از چشمت بیوفته
و فهمیدم که انتظار داشتن از آدما و فکر کردن به اینکه فلانی کاری رو امکان نداره انجام بده،اشتباه ترین کار در حق خودمه