رازی که خطر کنندگان می‌دانند
در بازی خون برندگان می‌دانند
با بال شکسته پر گشودن، هنر است
این را همه پرندگان میدانند

من هم از این تست ها دادم :)
دفعه قبلی برام زده بود طراحی لباس (مامان دیروز داشت میگفت استعدادشو دارم :) )
تا این که با بیوتک آشنا شدم، الان دیگه خودم رو در آینده محققی تصور میکنم که نویسنده هست :)
الان این جراح رو دیدم یجوری شدم، چون هنوز هم بهش علاقه دارم (تنها دلیلی که باعث میشد من برم پزشکی بخونم همین بود، صرفا تو مطب نشستن با روحیه من جور نیست) اما یکی از دلایلی که من تغییر عقیده دادم، تبعیض جنسیتی زیاد تو جراحیه... جراح های مرد رو بیشتر قبول دارن و این یه چیز غیرقابل انکاره (مطمئنا نادرست هم هست)
و بله... من اونقدرا هم آدم قوی نیستم که بجنگم و جراح شم و بهترین جراح زن بشم تا عقیده همه رو تغییر بدم، من آژنام، ترجیح میدم برم سر الویت دوم تا ریسک کنم برای الویت اول! همیشه که نباید قوی بود، زندگی اینجور چیزا حالیش نیست🚶🏻‍♂

شام دیشب.
تا ساعت ۲:۳۰ داشتم فیلم میدیدم.
امروز هم ساعت ۳ ظهر بیدار شدم :|

پیاده روی امروز هم انجام شد، البته همراه با خرید...
قهوه آماده خریدم، چون دستگاه قهوه ساز داریم هیچوقت نخریده بودم، دیگه گفتم امتحان کنم ببینم چطوره🚶🏻‍♂
برم سر کلاس زبان، شب هم یکم شیمی بخونم 🌲☁️

15 سپتامبر

من یه شعاری واسه درس خوندن‌م دارم، اونم اینه که "یکبار برای همیشه!" نه به این معنی که مباحث رو فقط برای یک بار بخونم و دیگه مرور نکنم، نه. بلکه به این معنی که مباحث سخت، مفهومی، اعصاب‌خوردکن، دانشجوگیرانداز و نچسب رو که اغلب حین خوندن‌شون پر از علامت سوالم، میذارم جلوم و به خودم میگم تا اینو یاد نگرفتی حق نداری مبحث دیگه‌ای رو بخونی. یک بار برای همیشه واسه فهمیدن و یادگرفتنش وقت میذاری. شده یک روز طول بکشه یا ده روز. شده یک بار بخونی‌اش یا صد بار. انقدر که دیگه تهش، نقطه کوری واست باقی نمونده باشه، علامت سوال کوچیکی رو کنار پاراگرافی ازش نذاشته باشی و کامل فهمیده باشی‌اش. کامل.
و خب، خیلی خوبه. درسته اون ساعتایی که دارم سعی می‌کنم یادش بگیرم خیلی بهم سخت می‌گذره و دلم می‌خواد همه کاسه‌کوزه‌هامو پرت کنم به دیوار رو‌به‌رو‌ام و بزنم زیر همه‌چی، ولی بعدش.. بعدش که بالاخره می‌فهمم‌اش، توش مسلط میشم و علامت سوال‌هام پاک میشن... بعدش تو فرجه که همه یا دارن اون مباحث رو حذف میکنن یا میزنن تو سر خودشون و التماس دعا دارن، من درحالی که دارم تند تند صفحات‌ رو ورق می‌زنم و مرور می‌کنم، به خودم میگم دمت گرم بچه!
و چون با ممارست و زور بازو یادشون گرفتم، دیگه بعیده به جز نکات حفظیِ جزئی‌ چیزی ازشون رو فراموش کنم. اینه که میشه: یکبار برای همیشه!

دیگر تقریبا درد را حس نمیکردم. گمان میکنم گیرنده های دردم در یک سردرگمی خاص بین عقربه های ساعت گیر کرده بودند. تقریبا درد را حس نمیکردم، اما چیزی درون سینه ام میسوخت، جیغ میکشید و با ناخن هایش قفسه سینه ام را خراش میداد.
درد گاهی تنها نشانه زندگیست، اما برای کسی که زندگی را نخواهد... زجر آور است.
ماه ها از پشت پلک های بسته ام میگذرند. کی شروع شد؟ دی ماه؟ بهمن؟ گمان میکنم زمستان بود. سرد، سیاه، جذاب... مثل سیاه چاله من را در خود کشید.
الان؟ الان درد احساس نمیکنم. گیرنده‌های درد؟ نمیدانم. حوصله شان را ندارم. حوصله زمستان را هم ندارم. کاش پاییز اندازه ۱۲ ماه سال کش بیاید، کاش هیچوقت زمستان نرسد. پاییز بیاید بعد بهار و تابستان...
زخم های روی تنم میسوزد، خون تازه نیست، اما گاهی زخم ها سر باز میکنند. میدانی انگار اعتراض میکنند به نامهربانی ها، طفلکی ها نمیدانند دیگر حتی دردی هم نیست. ساعتی نیست، فرق امروز با دیروز؟ هیچ! عدد روی تقویم ها تغییر کرد، زندگی-اگر وجود داشته باشد- همان است که بود!
الان مانند زخم هایم هستم، سر باز کرده ام، به جای خون کثافت بیرون میریزد. اعتراضی نیست، اگر احساسی باشد، از جنس سبکی است.
12:32 نیمه شب 17 سپتامبر

“فقط ميخواى كتاب و قهوه بخورى. اين يعنى ديوونه اى"

دلم میخواد تا شب عکسای چرت بفرستم اینجا و سر کار هام نرم.

چقدر غر میزنم، اه... حالم بهم خورد، میرم چای بخورم، بعد زندگی زیبا میشه🚶🏻‍♂

بعد از ۳ فنجان چای:
خوابم میاد.
...

دیروز عصر با یکی از دوستای خیلی قدیمیم که خیلی هم کم میبینمش رفتم بیرون، در حد ۱ ساعت. خوب بود، روحیه ام عوض شد.
دو روز درس نخوندم، دیگه الان میخوام دوباره ادامه بدم به درس خوندن...
اتاقم رو مرتب کردم، امتحان زبان دادم و نمره ام خوب شد.
اون دوستم که پیام نمیداد زنگ زد بهم باهم حرف زدیم.
و... کافئین هم کمتر خوردم این چند روز، همین!
#about_day