تصمیم گرفتم یه کانال درست کنم و بیشتر درمورد کتاب‌، فیلم، ویدیو، مقاله و چیزهایی که یاد می‌گیرم بنویسم، یه جور، آرشیو یا انباری آنلاین.
این‌جا برام اینطوریه که، در شرایط "وقتی منتظر اتوبوس ایستادی و نمیدونی باید با دست‌هات چیکار کنی" به دست‌هام هدف می‌ده: نوشتن، هرچند کوچیک. این مغزم رو جمع و جور می‌کنه.‌
عادت کردم بهش؛ ولی دارم زیادی بهش اتکا می‌کنم، اینه که راه نجات جدید: نوشتن از چیزهای دیگه‌ و -امیدوارم- به شیوه‌ای متفاوت.
لینک نمی‌ذارم.‌ می‌خوام اونجا یواش یواش آدم‌هاش رو پیدا کنه، مثل اینجا (ماه‌ها با یکی دو نفر می‌نوشتم^^) هرچند من آدم شمام! پس احتمالن سریع پیداش می‌کنید، حیحی🖤

:>

اومدم طرف‌های انقلاب و بارون میاد :)🧋

-10 - July 2025

بابا هم تمام مدت ازمون یواشکی عکس گرفته.
* هماهنگی من و تینا.

و نوفل‌لوشاتوی بامزه. خیلی بامزه...

* This scene always reminds me of this sonnet:

★ Pablo Neruda - Sonnet XVII ★
(Translated by Stephen Tapscott)

I don’t love you as if you were a rose of salt, topaz,
or arrow of carnations that propagate fire:
I love you as one loves certain dark things,
secretly, between the shadow and the soul.

I love you as the plant that never blooms
but carries in itself the light of hidden flowers;
thanks to your love a certain solid fragrance,
risen from the earth, lives darkly in my body.

I love you without knowing how, or when, or from where.
I love you straightforwardly, without complexities

Trying to resurrect a rhythm I lost somewhere between survival and silence.
* عروسکم رو ببینید راستی، فندق نازم. قراره یه روزی من رو ببره به همون جنگلی‌ که ازش اومده.‌ مامان برام بافته :>

BTW,
احساس می‌کنم نیاز دارم برگردم به تدریس، یا تو کتاب‌فروشی کار پیدا کنم🔮

Fallen from luster
To nothingness and scorn
So fall dark veil
Softly through the morn
A haunted, starless sky
Fragile, oh so deep
The dying softly wakes
And smiles in painless peace

امروز گرم نیست. داغه T-T

Why don't you come and take me with you?