Maybe...
The key is to be more authentic...

اگه من رو بشناسید می‌دونيد چقدر با آدم‌ها بدم :> سلام کردن احتمالن از سخت‌ترین کارهاست برام‌. چند نفری تو دانشگاه سر این موضوع که بهشون سلام نمی‌کنم ازم بدشون میاد!
درواقع یه ماه قبل از شروع ترم یک، دوست صمیمی دوران راهنماییم بهم زنگ زد گفت "لطفن سعی کن گاهی لبخند بزنی، سلام کنی نمی‌میری، یادت باشه قتل قانونی نیست."

خلاصه... میزان مهارت‌‌های اجتماعی = 0
اما اخیرن متوجه شدم، با این که با تنهایی راحت‌ترم، به شدت نیاز به وجود نوع خاصی از آدم‌ها تو زندگیم دارم:
آدم‌های بولد. اون‌هایی که شخصیت یونیک و خودساخته‌ای دارن و مدام تحت تاثیر دنیای اطراف نیستن، که با شجاعت خودشونن. دیدگاه و ذهنیت خودشون رو دارن. چیز‌‌های اطرافشون شخصی‌سازی شده‌ست.
این آدم‌ها باید دور و برم باشن تا یاد بگیرم شجاع باشم و انقدر قایم نشم چون هم‌رنگ نیستم. چون بیشتر مواقع فکر می‌کنم دارم خلاف جریان آب پیش می‌رم.
دیدنشون تنها چیزیه که این‌روزها باعث می‌شه امید رو تو رگ‌هام حس کنم.
مدام از واقعیت زنگی دور و دورتر می‌شم، دیگه با شعر به وجد نمیام، رنگ‌ها، آواها، موسیقی و کلمات معانی‌شون رو از دست دادن.
تو مسیر درخت‌ها و آسمون رو نگاه نمی‌کنم. چند ماهه کتاب نخریدم. سفر رو دوست ندارم. هفته‌ای یه بار قهوه درست می‌کنم که سردرد نگیرم. کم می‌نویسم.
این من نیستم واقعن :)
ولی... گاهی باید گم بشی تا بتونی راه رو پیدا کنی.

انقدر راه رفتم تا اومدم خونه خوابم برد تا الان...
دوباره امشب بساط شب زنده داری🔮

آدم‌ها بامزه و مهربون بودن.

اندازه ۲۲ هزار قدم محقق شد.

- تنها عکس‌هایی که دارم.
قبل از این که گوشیم بشکنه^^

پنج ثانیه. تمام اون چیزیه که می‌طلبه.
برای شکستن.
و نباید چیزهای شکننده زیبا باشن؟
شیطان رو به روم می‌شکنه. درد می‌کشه.
توهم زده‌ام؟

تا بیست سال دیگه آقای گولدمن، مردم دیگه سراغ کتاب نمیرن، چون سرشون گرم گوشی هاشون میشه... اینو بهت قول می دم. یه زمانی میرسه که بازار نشر رو تخته می کنن بچه های بچه های ما به کتاب همونطوری نگاه می کنن که ما الان به کتیبه های مصری.
ازت میپرسن: بابا بزرگ،کتاب خوندن به چه دردی میخوره؟ شما هم بهشون جواب میدی: برای قطع کردن درختا یا رویاپردازی...خودم هم دیگه نمی دونم...!

The Baltimore Boys 📖
Joel Dicker

That's my story.

واقعن خاک‌ تو سرم با این دوستی ساختن و دوست‌هام🎀
- دو سه نفری هم خوبن حالا.

یکم تلاش کن جدی-

اینجا دنبال سالن تئاتر توی راه پله‌ها می‌گشتم که دوتا دختربچه با تورهای سیاه بلند که در تضاد با خنده‌های آزادانه‌شون بود؛ از کنارم رد شدن.
از اون‌ور دیوار صدای تمرین اپرا و کوبیدن هماهنگ پاها میومد. از طبقه‌ی پایین صدای به هم خوردن لیوان‌ها.
انگار وسط یه خواب ایستاده بودم.

- آماده شدن برای تدریس کلاس آنلاین:

جیمز جویس می‌خوانیم.
بعد موسیقی گوش داده کثافت اتاق را جمع کرده، به تماشای فیلمی از تیم برتون می‌نشینیم تا سپیده‌ی صبح آمده، پس به خواب ناکامی رویم تا شاید فردا خود را با "بولینگ" به زندگی متصل کرده و از پیش به سان خون‌آشامی نور دیده به غار -لوسیفر تمیز نگاهش دارد- وارد شده به ادامه‌ی یادگیری بافتنی و دیگر مهارت‌های بی‌خود و جهت بپردازیم.
چرا به سان شهرزاد هزار و یک شب سخن می‌گویم؟
نمیدانم، ای انسان‌های فانی! بدرود.

- یادم باشه یه سوسک تتو کنم رو بازوم🚬

بچه‌ها. چرا اینجایید؟
جدی چجوری لفت نمیدید؟ :)
خیلی بامزه هستید.