از بازار بزرگ رفتم هفت تیر و بعد کل کریمخان رو پیاده‌روی کردم، کف دی نشستم، بودلر و فوکو و چمیدونم‌... بیشتر فلسفه خوندم. پیشو ناز کردم.
دست آخر هم کتاب و شمع خریدم. گوشیم خاموش شد و گم شدم! تهران!
آخر خودم رو رسوندم به کلاس فرانسوی، آخرش از در پشتی رفتیم سیگار کشیدیم، به زندگی فحش دادیم و رنت کردیم.
کل امروز حالم بالا و پایین می‌شد با هرچیز کوچیکی خوشحال می‌شدم، از جزئیات کلافه و از دست‌ آدم‌ها و خودم عصبانی. فوج آدم‌ها تو خیابون‌ها، من که پا تند کردم سمت ایران‌شهر و مردی که زنجیری رو دور انگشت می‌چرخونه و با کفش‌های پشت برگشته لخ لخ کنان می‌ره که "چندتایی دمبل بزنه". آدم‌ها تو مترو و فشار جمعیت و بلیط کاغذی.
ولی خوشحال بودم! هرچند با اخم خودم رو دست جمعیت می‌سپردم و گاهی مثل پیرمر‌دهای بداخلاق غر می‌زدم و فحش می‌دادم. زنده، خسته و خوشحال بودم.

آنچه قرار بود پاییز و زمستان بخوانم:
1. We have always lived in the Castle
2. The mayfair Witches
3. My Darling Dreadful thing
4. ابیگیل
5. قتل در قطار سریع‌السیر شرق
6. بیگانه
7. پس از تاریکی
8. همنوایی در پاییز
9. گتسبی بزرگ
10. این یازده‌تا
11. کتاب زندگی‌‌های من
12. هم‌نوایی در پاییز
13. گل‌های رنج
14. خاطرات یک کتاب‌فروش
15. اتاقی از آن خود
16. Carmilla
17. خاطرات کتابی
18. نقش‌هایی به یاد
19. The remains of the day
#books

کافی بودن کلن از درون میاد. ناکافی بودن از بیرون. واقعن شاید درست نباشه بگم ولی از این مطمئنم!
هیچکس نمیتونه بهت حس کافی بودن بده ولی خیلی راحت میتونن بردارن با خودشون ببرنش و با جای خالیش تنهات بذارن.
اینه که باید جدی فکری کرد و اگه پیدا شد حسش ازش محافظت کرد!

چقدر مرگ امشب بهم نزدیکه

No better time for a late-night Twin Peaks binge watch.

دی‌شب-

J'ai dit à mon coeur, à mon faible coeur:
N'est-ce point assez d'aimer sa maîtresse?
Et ne vois-tu pas que changer sans cesse,
C'est perdre en désirs le temps du bonheur?

Il m'a répondu: Ce n'est point assez,
Ce n'est point assez d'aimer sa maîtresse;
Et ne vois-tu pas que changer sans cesse
Nous rend doux et chers les plaisirs passés?

J'ai dit à mon coeur, à mon faible coeur:
N'est-ce point assez de tant de tristesse?
Et ne vois-tu pas que changer sans cesse,
C'est à chaque pas trouver la douleur?

Il m'a répondu: Ce n'est point assez
Ce n'est point assez de tant de tristesse;
Et ne vois-tu pas que changer sans cesse
Nous rend doux et chers les chagrins passés?

Alfred de Musset

هر روز صبح دراز کشیده روی تخت و خیره به سقف، احساس می‌کنم شش دست و پای بلند دارم و دو شاخک دراز و نمی‌تونم بدن سنگین و سیاهم رو حرکت بدم.

بعید می‌دونم هیچوقت دلم آروم بگیره.

I'm dying, praying, bleeding and screaming
Am I too lost to be saved?
Am I too lost?

I got all the time in the world, so for now I'm just chillin'

-کیارستمی

از دفتر خاطرات تارکوفسکی
#books