اگه کسی رو دارید که می‌تونید بی هوا بهش زنگ بزنید و بگید "ببین، من تو اتوبوس نشسته‌ام و ممکنه هرآن قلبم از تپیدن بایسته" و اون شمارو با صداش به زندگی وصل کنه‌.
باور کنید خیلی خوشبخت هستید.

جوری عصبانی‌ام که فقط ست‌های دو سه ساعت ورزش، چیزی نخوردن برای چند هفته متوالی و یه کتاب پونصد صفحه‌ای می‌تونه آرومم کنه.

I'm a zombie
I don't know what to do
I should be hidden in a place
But I gotta stay stay stay, stay stay stay STAY
I'm so lonely
I don't know if I'll get through
I wanna be floating in space

I can see the sky
It's about to cry...

We'd play with shields made of stone
Share our dreams and sit our thrones
Be still, 'cause I see smoke up ahead and I got steel in my hands
We will return like warriors, I swear, that we'll find glory up ahead
Tell me

Where is my home?
I don't recognize the faces anymore, no
Where is my friend?
The one I've known since I was only just a kid

I think it's time to say goodbye
Goodbye, goodbye

اگر در شهری زندگی می‌کردم که -تقریبن- هر روز بارون می‌زد، انسان متفاوتی بودم. خوشحال‌ بودم.
هرچی تاریک‌تر، شدید‌تر و طولانی‌تر، بهتر!
شیفته‌ی بازتاب نور قرمز چراغ ماشین‌ها روی خیابون‌های خیس از بارونم. شیفته‌ی رعد و برق.
#Cinnamon

می‌رم کلاس فرانسه و مترجم‌ها رو جاج می‌کنم، درحالی که سرم به خاطر قرص "ضد استرس" سبکه و بدنم کرخت، تو خیابون‌ها می‌چرخم، گوشه ذهنم امتحان فردا صبح سنگینی می‌کنه اما حواسم به سایه درخت‌ها پرت می‌شه. به این فکر می‌کنم که واقعن زنده‌ام یا این یه خیاله. تو اتوبوس سامپه می‌خونم و چرت می‌زنم. تو کوچه‌ی خلوت آواز فالش می‌خونم.
آیا انسان آزادی هستم؟
نه، انسان خسته‌ای‌ام که از وظایف روزمره‌ش دلزده‌ست. از زندگی سگی. مثل پات داستان هدایت. گم شده، رانده شده، ضربه خورده و خیره به کلاغ‌هایی که به انتظار آخرین نفس گرمش نشسته‌اند. آخرین امیدش.

به چه درد می‌خورند
دریا ها، رقص ها
وقتی من نباشم.

به چه درد می خورند
کاغذ هاو قلم ها در تاریکی.

به چه درد می‌خورد
من باشم
آزادی ترس خورده نگاهم کند.

به چه درد می‌خورد
انگشت اشاره‌ام
در تفاهم نامهء صلحی که از آن ما نیست

 شمس لنگرودی
رقص با گذرنامه جعلی

جدی نمی‌تونم درس بخونم دیگه

حالم به هم می‌خوره از گوشیم، جزوه، دانشگاه و حفظ کردن مباحثی که تمومی ندارن

سلام ۲۰۲۵ لطفن با خودت پول فراوون بیار برای همه. ممنون.

ولی از پارسال تاحالا دارم بیوشیمی میخونم😔

بچه‌های کلاس نوجوانم رو انقدر دوست دارم که اصلن حالم زیر و رو میشه وقتی میرم سر کلاسشون :) امروز یکم دیر رسیدم، وقتی استاد جانشین رفت بیرون یکیشون پرید بغلم که هورا خودت اومدیT-T
کیوت‌ها بیست‌ دقیقه منتظر ایستادن مطمئن بشن ترم بعد هم با من کلاس دارن🕯
بعد یهو استاد فرانسوی‌م اومد دید من با بچه‌هام، بهشون گفت قدر استادتون رو بدونید اونا هم هی تعریف می‌کردن. من داشتم تو اکلیل و این‌جور چیزها غرق می‌شدم :)))) فقط هی میگفتم عهههه. خنگ بودم وای.
کل استرس و خستگی روز از تنم بیرون رفت.

یکیشون امروز گیر داده بود که "من فردا می‌رم خرید، می‌خوام برای شما مداد بی‌نهایت بخرم"
*کیوت
مگه من دو ساله‌‌ام دختر حسابی، فقط جواهرات قبول می‌کنم😔