این شعر خیام رو هم خوندیم:

قومی متفکرند اندر ره دین
قومی به گمان فتاده در راه یقین

می‌ترسم از آن که بانگ آید روزی
کای بی‌خبران راه نه آنست و نه این

چقدر دست‌وپا می‌زنی، غرق شو دیگه!

-Only lovers left alive
#movies

you can't be the best at every subject or matter of thing, choose!
determine your priorities or you wander around not knowing the right path and watching how every little apportunity is passes you, to choose one is to lost the other, and to not choose is to be lost forever.

از تمیز کردن اتاق دوتا چیز رو دوست دارم و باقیش غیرقابل تحمله.
یکی مامان که با چایی میاد و بهم خسته نباشید می‌گه (به‌هرحال جمع کردن اون آشفتگی کار بزرگیه!)
و دو، تل کتاب‌هایی که همه جا درست می‌شه، که باعث می‌شن لا به لای کارها چند صفحه بخونم و لای کتاب هرچی دستم اومد بذارم برای چند ماه آینده که دوباره هوس تمیز کردن اتاق و خوندن ادامه‌ی کتاب‌ها به سرم افتاد.

شاید واقعن خون‌آشامم و خودم خبر ندارم :(

I can love you, care about you, listen to you, and hug you, but I can't spend my life trying to make you a different person or changing myself to fit your unrealistic expectations.
As always, I'll leave sooner or later and then think I'm such a monster.

این‌که آدم‌ها دنبال دلسوزی می‌گردن هم حالم رو بد می‌کنه.
من دلسوزی بلد نیستم، در بهترین حالت فکر می‌کنم آدم بی‌کفایت و بی‌عرضه‌ای هستی.
در بدترین حالت هم تلاش کردی شانس نداشتی. بیشتر تلاش کن‌!
به جای مثل سگ دم تکون دادن برای توجه این و اون، نیاز به شنیدن این که چقدر بدبختی، اذیت شدی؛ جمع کن خودت رو.
حداقل از من ناز و نوازش به چنین کسی نمی‌رسه، انتظار بی‌جاییه.

21 نوامبر، 15 ساعت بیرون از خونه بودن با ذخیره ده دقیقه خواب شب و یه عالمه خنده‌ی از ته دل، خستگی شیرینی بود.

وقت محدود کردن روابط رسیده = قطع ارتباط با همه

به نظرم توش کهکشانه :>
ولی بچه‌ها صداش میکردن باربی.

خامم و اشتباه می‌کنم. هربار وقتی باید بهاش رو بدم، با خودم می‌گم، اشکال نداره جوون بودن همینه، یاد می‌گیری. دیگه تکرار نمی‌کنی.
زمین می‌خورم، تا بیام رو زانوهام، دوباره با سر سقوط می‌کنم. گیجم. واقعن گیج، بی‌تجربه و تنهام و مسیر طولانیه.
نمی‌تونم "با هیچکس کامل نیست" گفتن روی نقص‌هام سرپوش بذارم...