میخوام یه قسمت از خواب دیشبم رو بنویسم.
تو یه شبه جزیره بودم و خیلی نزدیک دریا. تو ساحل پر از فروشنده های پارچه بود. دکه ها و غرفه هایی که با میله ساخته بودن و با پارچه از هم جدا کرده بودن. شهر خیلی شلوغی بود و رنگ بیشتر پارچه ها قرمز رنگ بود. یادمه داشتم میدویدم. کوچه ها خیلی تو هم تو هم بودن و ساختمون ها به هم چسبیده و بعضی در ها خیلی عقب بودن و بعضی هاشون خیلی جلو.
چندین کوچه رو که رد کردم دیدم دورم پر از بچه ها و آدم هایی هست که سوار دوچرخه هستن. خواستم با یکیشون مسابقه بدم و بهش گفتم من میدوم و تو با دوچرخه بیا. اما قبول نکرد. بعد دیدم یه بچه ای وایساده کنارم و گفت همه دارن مسابقه میدن و تو تنها موندی. به بچه که دقت کردم دیدم یه لباس سفید خیلی کهنه پوشیده که روش لکه های خون هست. صورتش... خیلی عجیب بود. انگار سوخته بود و دماغ نداشت. پوستش به شکل غیرعادی تیره بود. انگار پوسیده بود.
میخواستم یه دوچرخه پیدا کنم تا من هم بتونم مسابقه بدم. دم در تمام خونه ها دوچرخه بود اما همشون با زنجیر های خیلی بزرگی بسته شده بودن و وقتی خواستم یکیشون رو بردارم. اون بچه بهم گفت بهشون دست نزنم چون زنجیر ها صدا میدن و بقیه میفهمن که من میخوام دوچرخه بردارم.
همون موقع برگشتم پشت سرم و به بچه نگاه کردم و کم کم شروع کردم به ترسیدن. وحشتناک بود. پشت سرش آدمای دوچرخه سوار جمع شده بودن و خیلی بد بهم نگاه میکردن.
شروع کردم به دویدن. از جلوی پارچه فروش ها رد شدم و از فضای بین دوتا دکه رفتم تو ساحل و کامل از شهر خارج شدم.
خودم رو انداختم تو آب شفاف دریا و از خواب پریدم.
بعد یادم اومد تو تمام لحظات خوابم یه صدا بهم میگفت کوبا خونین میشه.
مثل این که اونجا کوبا بوده :) امیدوارم خونین نشه البته.
تو یه شبه جزیره بودم و خیلی نزدیک دریا. تو ساحل پر از فروشنده های پارچه بود. دکه ها و غرفه هایی که با میله ساخته بودن و با پارچه از هم جدا کرده بودن. شهر خیلی شلوغی بود و رنگ بیشتر پارچه ها قرمز رنگ بود. یادمه داشتم میدویدم. کوچه ها خیلی تو هم تو هم بودن و ساختمون ها به هم چسبیده و بعضی در ها خیلی عقب بودن و بعضی هاشون خیلی جلو.
چندین کوچه رو که رد کردم دیدم دورم پر از بچه ها و آدم هایی هست که سوار دوچرخه هستن. خواستم با یکیشون مسابقه بدم و بهش گفتم من میدوم و تو با دوچرخه بیا. اما قبول نکرد. بعد دیدم یه بچه ای وایساده کنارم و گفت همه دارن مسابقه میدن و تو تنها موندی. به بچه که دقت کردم دیدم یه لباس سفید خیلی کهنه پوشیده که روش لکه های خون هست. صورتش... خیلی عجیب بود. انگار سوخته بود و دماغ نداشت. پوستش به شکل غیرعادی تیره بود. انگار پوسیده بود.
میخواستم یه دوچرخه پیدا کنم تا من هم بتونم مسابقه بدم. دم در تمام خونه ها دوچرخه بود اما همشون با زنجیر های خیلی بزرگی بسته شده بودن و وقتی خواستم یکیشون رو بردارم. اون بچه بهم گفت بهشون دست نزنم چون زنجیر ها صدا میدن و بقیه میفهمن که من میخوام دوچرخه بردارم.
همون موقع برگشتم پشت سرم و به بچه نگاه کردم و کم کم شروع کردم به ترسیدن. وحشتناک بود. پشت سرش آدمای دوچرخه سوار جمع شده بودن و خیلی بد بهم نگاه میکردن.
شروع کردم به دویدن. از جلوی پارچه فروش ها رد شدم و از فضای بین دوتا دکه رفتم تو ساحل و کامل از شهر خارج شدم.
خودم رو انداختم تو آب شفاف دریا و از خواب پریدم.
بعد یادم اومد تو تمام لحظات خوابم یه صدا بهم میگفت کوبا خونین میشه.
مثل این که اونجا کوبا بوده :) امیدوارم خونین نشه البته.
کشوری است تشکیل شده از مجمع الجزایری در دریای کارائیب و پایتخت آن هاوانا است. جمعیت این کشور ۱۱ میلیون و ۲۰۰ هزار نفر و زبان رسمی آن زبان اسپانیایی است. ۶۵ درصد مردم این کشور مسیحی، ۲۵ درصد بیدین و ۱۷ درصد پیرو باورهای بومی (مانند سانتریا) هستند. واحد پول این کشور پزوی کوبا است.
#Fernweh
#Fernweh
دل چون توان بريدن ازو مشكل است اين
آهن كه نيست جان من آخر دل است اين
من میشناسم اين دل مجنون خويش را
پندش دگر مگوی كه بی حاصل است اين
#هوشنگ_ابتهاج
@hoshang_ebtehhaj
آهن كه نيست جان من آخر دل است اين
من میشناسم اين دل مجنون خويش را
پندش دگر مگوی كه بی حاصل است اين
#هوشنگ_ابتهاج
@hoshang_ebtehhaj
Forwarded from " هوشنگ ابتهاج "
خاموشم اما
دارم به آواز ِ غم خود می دهم گوش
وقتی کسی آواز می خواند
خاموش باید بود
غم داستانی تازه سر کرده ست
اینجا سراپا گوش باید بود :
- درد از نهاد ِ آدمیزاد است !
آن پیر ِ شیرین کار ِ تلخ اندیش
حق گفت ، آری آدمی در عالم ِ خاکی نمی آید به دست ، اما
این بندی ِ آز و نیاز ِ خویش
هرگز تواند ساخت آیا عالمی دیگر ؟
یا آدمی دیگر ؟ ...
ای غم ! رها کن قصه ی خون بار !
#هوشنگ_ابتهاج
@hoshang_ebtehhaj
دارم به آواز ِ غم خود می دهم گوش
وقتی کسی آواز می خواند
خاموش باید بود
غم داستانی تازه سر کرده ست
اینجا سراپا گوش باید بود :
- درد از نهاد ِ آدمیزاد است !
آن پیر ِ شیرین کار ِ تلخ اندیش
حق گفت ، آری آدمی در عالم ِ خاکی نمی آید به دست ، اما
این بندی ِ آز و نیاز ِ خویش
هرگز تواند ساخت آیا عالمی دیگر ؟
یا آدمی دیگر ؟ ...
ای غم ! رها کن قصه ی خون بار !
#هوشنگ_ابتهاج
@hoshang_ebtehhaj