بعد مامان خودم و بطری‌ام رو از خونه پرت می‌کنه بیرون، ولی اشکال نداره، اینطوری زندگیم از دیروز رمانتیک‌تر و سانتی‌مانتال‌تره. می‌ارزه.

O me! O life! of the questions of these recurring,
Of the endless trains of the faithless, of cities fill’d with the foolish,
Of myself forever reproaching myself, (for who more foolish than I, and who more faithless?)
Of eyes that vainly crave the light, of the objects mean, of the struggle ever renew’d,
Of the poor results of all, of the plodding and sordid crowds I see around me,
Of the empty and useless years of the rest, with the rest me intertwined,
The question, O me! so sad, recurring—What good amid these, O me, O life?
Answer.
That you are here—that life exists and identity,
That the powerful play goes on, and you may contribute a verse.

- Walt Whitman

عه داره بارون میاد!

۲۵ خرداد ۱۴۰۳
روز قشنگی بود :)

صبح midnight in paris رو دیدم. تناقض داره :)
دیدنش جالب بود. رد پایی که وودی آلن از خودش توی فیلم جا گذاشته محشر بود. صحنه‌های زیبا از پاریس. نور شب‌های پاریس، زیر بارون، زیر خورشید و تصویر اول فیلم که درمورد مونه حرف می‌زنن!
آدم‌ها، نویسنده‌ها و صدالبته نقاش‌ها، تقریبن با دیدن دالی و لوترک داشتم از تخت پرت می‌شدم پایین!
اون صحبت کوتاه بامزه درمورد جیمز جویس و قسمتی که کتاب‌‌فروشی شکسپیر و شرکا رو نشون داد هم حسابی چسبید.
الان خیلی خسته‌ام ولی فردا درمورد اینه که چطور دیدن نیمه‌شب در پاریس و مخصوصن آهنگ‌های فلیم روزم رو عجیب‌غریب کردن توی دفترم می‌نویسم.
#Movies

وای که چقدر متن ترانه رو دوست دارم.

کاش بهم شمع هدیه بدن. چندوقته می‌خوام شمع بخرم و هربار یکی برمی‌دارم، باهاش کل فروشگاه رو می‌گردم و بعد رهاش می‌کنم جایی که اول دیدمش "ببخشید شمع، ولی لطفش چیه وقتی با روشن کردن تو یاد کسی نمیوفتم؟"
بعد متوجه نگاه عجیب چند نفر روی خودم میشم، لابد چون داشتم با یه شمع حرف میزدم! باید اونجا رو ترک کنم و دیگه زمانی پیدا نمیکنم برای این فکر که " این چرت و پرت‌ها چیه داری می‌بافی شمع رو بردار و دراماتیک نباش"
فکر کنم همونطور که برای پوشوندن سوراخ زشت روی رومیزیم از قلاب‌بافی خوشگل استفاده می‌کنم، جای‌خالی‌های زشت زندگیم رو با افکار شاعرانه می‌پوشونم.
#من‌اینجام

هر روز از بساط درس خوندن عکس بذارم شاید انگیزه‌ای شد؟!

T-T
*3 ساعت

بچه‌‌ام داره آفتاب میگیره.

بساط درس امروز رو زمین پهنه.
*2 ساعت

یه سنگ ته ته ته باغ گردویی هست، باید سد آب و باغ انگور رو رد کنی، از قنات بگذری، کل درخت‌های گردو و گندم‌های بینشون رو رد کنی تا برسی به سنگ، که با یه دشت شیب‌دار می‌رسه به جاده.
سنگی که با دختر دایی روش می‌نشستیم تا غروب آفتاب و تاریکی برسه و وقت برگشت بشه.
الان بیشتر از هرموقع بهش نیاز دارم. نیاز دارم مثل بچگی بشینم روی سنگ و از ته دل جیغ بزنم، داد بزنم، هوار بکشم.
یه جیغ زشت گیر کرده تو گلوم، راه نجات از این خفگی فقط سنگ بزرگ ته باغ گردوییه.