Ce qui est monstrueux n'est pas nécessairement indigne.

Amélie Nothomb

دیروز عصر داشتم تنهایی زیر نور خورشید با موزیک فرانسوی، که ریتم رقص نداشت، می‌رقصیدم؛ حس کردم خیلی آزادم.
در خلوت خودم، درتماس با قسمتی از طبیعت، درحالی که اطرافم رو با چیز‌هایی که دوست دارم و بهم آرامش می‌دن پر کردم، بهترینِ خودم بودم.
آزاد بودم. آزاد.
از همه‌های اشتباه‌ها، تصمیم‌ها، نرسیدن‌ها و رسیدن‌ها، پل های شکسته و سرهم شده، در یک کلمه، گذشته، عبور کرده بودم. رسیده بودم به آژنایی که به خاطر بوی شامپوی جدیدش می‌تونه چندین ساعت خوشحال باشه!

طبق عادت داشتم از گل‌های پنجره‌های مسیر عکس می‌گرفتم، که یه نفر بهم گفت " تو خودت گلی" :))
لحن‌، محبت و آهنگ صدای آقاجونم بود، برای یک ثانیه شک نداشتم که خودشه، ولی یه پیرمرد رهگذر مهربون بود. محبت صداش لبخند به لبم اورد.

"You will be shocked, kids, when you discover how easy it is in life to part ways with people forever.
That's why when you find someone you want to keep around, you do something about it."

_ Ted Mosby, HIMYM S09E021

Oh lord, won't you save me
Save me from myself

چقدر همه‌چیز حوصله‌سربر، مریض، کند، کج، بی‌محتوا و پوچ شده.

ساعت پنج و نیم کلاس داشتم ولی الان با یه بطری آب‌جوش نشستم تو اتوبوس، ته ذهنم دارم به کتاب اخوان، گوشه کتابخونه فکر می‌کنم.
کل بدن کوفتیم درد می‌کنه و صدام رو از دست دادم. دو روزه با ایما و اشاره با بقیه ارتباط برقرار می‌کنم...
مریض و کج نیست؟!

تنهایی رفتم دکتر و سرم زدم. adulthood ایز دت یو؟

قورباغه! قور قور!

پرنسس و پرنس چارمینگ :*

قلبش وقتی از بدنش خارج شد، همچنان می‌تپید.
*به خاطر این که خواب زمستونی دارن، قلبشون اتوماته! تا چند دقیقه بعد از مرگ همچنان کار می‌کنه.

وقت استراحت، ادبیات فرانسه و قهوه‌ست🧸

دانشگاه نرفتم خوابیدم تا الان.
* احساس گناه؟! نه.

گور بابای زندگی. فیلم و نودل نیاز دارم تا حالم خوب بشه.
بعد درس میخونم تا فردا صبح.

بارون میاد🥂

آشفتگی.

واقعن دارم به بحث cancer و کارهایی که تو بیوتک میشه براش انجام داد علاقه‌مند میشم.
شاید به خاطر دیدن درد و رنجش به شکل خیلی واقعی باشه. نمیدونم.
فقط میخوام تاثیرگذار باشم. میخوام یه کمکی بکنم.
باید به خودم وقت بدم و ببینم تو چه کاری بهترم.