May!🧋

1. زنده ماندن از میان‌ترم‌ها 🌲
2. ادامه دادن ورزش🌲
3. بیست ساله شدن! 🥂
4. دوتا کتاب بخونم و تموم کنم، نیمه نگذارم🌲🥀
5. شروع A2 فرانسوی 🌲
6. شعر بخونم🌲🌲
7. اتمام نوروساینس
*وقت نداریم، فکرش هم نکن.
8. نمایشگاه کتااااب🌲
9. تمرین پایتون🌲
10. ارائه مقاله جانوری🌲
11. Surviving the last week of May!🌲
12. برنامه ریزی کلی🌲
#goals

استاد میگفت قبل از تشریح نازشون کنید، ازشون سپاس‌گذاری کنید، اگه موش‌های آزمایشگاه خودتونن و تمیزن بوسشون کنید و باهاشون مهربون باشید :)

البته بعد مغزش، یک چشمش، زبونش، دندان‌های فک بالا و پایینش و ستون فقراتش رو هم در اوردیم! دیگه اون عکسش زیادی خشونت داشت...

اون موقع خوب بودم‌ها، الان به دست‌هام نگاه میکنم حالم بد میشه!

دارم سقوط می‌کنم؟
دارم سقوط می‌کنم!
دارم سقوط می‌کنم.

ادامه دادن خیلی سخته.
هر روز، روز پیش رو جوری پشت‌سر می‌گذارم انگار هرگز اتفاق نیفتاده.
خاطراتم مثل تکه‌پاره‌های یه لحاف چهل‌تیکه‌‌ان. تکه‌های یه آیینه شکسته که هزاربار خودت رو بهت نشون می‌دن، اما چه فایده وقتی تصویر کامل رو نمی‌بینی.
معلوم نیست چه‌کسی‌ام؟! نمی‌خوام سگ گله و لیدر باشم، می‌خوام گرگ میون گوسفندهای احمق باشم. Big bad wolf قصه زندگی آدم‌ها.

یه گوسفند، دوتا گوسفند، سه‌تا گوسفند، چهارتا آدم، پنج‌تا آدم...
هر روز، هرشب.
هرگز فراموشم نمی‌کنی. هرگز کم‌رنگ نمی‌شم. من به خاطر نقص‌هام به یاد می‌مونم نه با وجودشون. بدون اون‌ها فقط یه گوسفند دیگه‌ام.
That's who I am!

آدم‌های با سواد و تلاشگر رو دوست دارم.
ولی... چون خودم رو آخر سر مقایسه می‌کنم با بقیه، فقط این حس و انرژی منفی بهم می‌رسه که من دارم کم‌کاری می‌کنم.
این چندوقت حتی سر آزمایشگاه‌هایی که واحدهای درسی خودم نبودن هم رفتم، نوروساینس، نانو، پایتون، ژنتیک، مقاله مربوط به جانوری و پایان‌ترم فرانسوی رو هندل کردم.
کلی همایش‌ و وبینار شرکت کردم.
ولی باز... اون صدای توی سرم، مدام سرکوفت میزنه...
چرا کار نداری، تو نشریه هیچ دانشگاهی فعالیت نمی‌کنی، کارورزی نمی‌ری، آیلتس نداری، سر از کتاب‌های رفرنس در نمیاری و هزار مورد دیگه.
انگار هیچ‌وقت این دویدن‌هام رو نمی‌بینم.
از صبح گوشیم رو خاموش کردم. حتی تو اتاق هم نرفتم که کتاب‌هام رو نبینم. نتیجه این شد که جلسه پرایمر رو از دست دادم! تمام استراحتم زهرمارم شد.

وقتشه یه سری کانال‌های درسی و دانشگاهی و آدم‌هایی که بهم حس ناکافی بودن می‌دن رو دنبال نکنم.
خسته‌ام از دویدن، اما حتی یک ذره هم حس کفایت و رضایت نمی‌کنم. حقم بیشتر از این‌هاست بعد از این همه تلاش.
#من‌اینجام

بارون، وسط آشوب روزهای گرم و نحس، شبیه سرپناهه‌.

چشم‌های بسته، بازترند
و پلک، پرده‌ای‌ست
که منظره را عمیق‌تر می‌کند

بگذار
رودخانه از تو بگذرد
و سنگ‌هاش در خستگی‌ات ته نشین شوند
بگذار
بخشی زنده از مرگ باشی
و ریشه‌ها به اعماقت اعتماد کنند

جنگل،
تنها یک درخت است
که در هزاران شکل
از خاک گریخته است

- گروس عبدالملکیان

دلم می‌خواد تنها باشم و کلمه‌ها ازم ببارن، بی‌وقفه بنويسم، چیزی خلق کنم، جایی رو بسازم، آدم‌هایی رو ببینم که هرگز جز در خلوت خودم، بودنشون ممکن نبود.

قراره با دختر شیرازی برم پردیس کتااااب.

I ate all my fillings, now what?

خودم رو سر کلاس برنامه‌نویسی، وقتی دارم کد می‌زنم، بطری قهوه دستمه و مخ استاد رو با سوال‌های بی‌پایان می‌جوم، خیلی می‌پسندم!

قرار شد تو یه نشریه علمی مربوط به نوروساینس فعالیت کنم!!
That's fucking feel good.

وقتی درمورد یه چیزی می‌نویسم و بعد، بوم! اتفاق میوفته، حس عجیبی بهم دست میده.
باید بیشتر به زندگی غر بزنم اینطور که معلومه!
یادداشت‌های جورنال پارسالم، تصویری که از آینده داشتم، واقعن قاب پیش روی این روز‌هامه.

Ce qui est monstrueux n'est pas nécessairement indigne.

Amélie Nothomb

دیروز عصر داشتم تنهایی زیر نور خورشید با موزیک فرانسوی، که ریتم رقص نداشت، می‌رقصیدم؛ حس کردم خیلی آزادم.
در خلوت خودم، درتماس با قسمتی از طبیعت، درحالی که اطرافم رو با چیز‌هایی که دوست دارم و بهم آرامش می‌دن پر کردم، بهترینِ خودم بودم.
آزاد بودم. آزاد.
از همه‌های اشتباه‌ها، تصمیم‌ها، نرسیدن‌ها و رسیدن‌ها، پل های شکسته و سرهم شده، در یک کلمه، گذشته، عبور کرده بودم. رسیده بودم به آژنایی که به خاطر بوی شامپوی جدیدش می‌تونه چندین ساعت خوشحال باشه!