یکی از فامیل‌ها دیروز با مامانش اومد اینجا، یه خانم که ام‌اس داره، پسرش هم باهاشه.
چند سال پیش پسر بزرگترش خودکشی میکنه، تو ۱۳ سالگی. یادمه خیلی بهش فکر میکردم. هنوز گاهی میاد تو ذهنم.
مامانش خونه نبوده (با شوهره مشکل داشته و دعواشون شده بوده)، با داداش کوچیکتر و باباش تو یه اتاق خواب بودن. خودش رو با بند کفش از در اتاق... داداشش بیدار میشه، صداش میکنه یه عالمه. بچه بوده. نمی‌فهمیده. میزنه به پاهاش، تکونش میده. کم کم میترسه. باباش رو بیدار می‌کنه.
الان تو آشپزخونه، براشون صبحانه آماده کردم. به چشمای پسره نگاه کردم. خیلی خوشگلن چشماش. به مامانش گفتم. گفت شبیه‌م هست؟ گفتم آره.
هرلحظه امکان داشت بزنم زیر گریه. بغضم رو با نسکافه بدمزه‌م قورت دادم و دویدم بالا تا اینا رو بنویسم و یه‌کم گریه کنم.

حالا گریه‌ام بند نمیاد، کومک😭

دلم میخواد از این نقاشی طولانی‌های بزرگ بکشم...
احتمالن وقتی برگردیم، برم کلاس سیاه قلم :>
الان خیلی دوست دارم ولی بلد نیستم، حس میکنم ذهنم آروم میگیره با حرکت دستم رو کاغذ.

آقاجونم به بابام میگه این دخترات، گل بی ‌خارن، مودبن، مهربونن :))))
بعد بهم میگه ایشالا میری کالیفرنیا درس میخونی بابا. من هم رویاهای بزرگ دارم برات.
نسنسنسننسنس

نمیدونم اگه زیبا بودم... همه چیز آسون‌تر میشد؟!


یا بوی گوه زندگی با این چیزا نمیره؟

یکم برنامه‌ریزی. کتاب. آرشیو مقاله. موسیقی خوب. هم‌صحبت باسواد. اتاق تمیز. دوش آب ‌سرد. بوسه. خط چشم زیبا. صدای چرق نبات تو چایی داغ. گل‌ها تو شیشه ودکا. فلسفه خوندن و نفهمیدن.

از اینا. یکم از اینا میخوام.

when I'm the wolf from all the sheep
Wake up, but I don't sleep
Father, save me from myself
....

theqahve

تهران رو دوست ندارم. و دلم براش به شدت تنگ شده :)

"تو از من گم‌شدی."
کوتاهه، ساده‌س ولی خدایا.. چرا هرچی بیشتر بهش فکر می‌کنی عمیق‌تر و زیباتر میشه. اینکه تو انقدری به من نزدیک بودی که بخشی از من برای تو شده و با ندیدنت، نبودنت، اون بخش رو از دست دادم. به سادگی بیان می‌کنی که اون تیکه گم شده رو می‌خوای، طلب می‌کنی شخصی رو که حس می‌کنی گمش کردی.
فرانسوی‌ها چه دلبرانه ابراز دلتنگی می‌کنن.

Mornin'

چایی آتیشی، لحظه‌ها و دست‌های مهربون مامانم.