برای ژانویه لیست کارهام رو ننوشتم.
درواقع جز برنامه امتحانی، باشگاه و خوندن فرانسوی کار دیگه‌ای ندارم. و همین‌ها تمام وقتم رو پر میکنن و مجال نمیدن!
اما دوست دارم خوب درس بخونم.
هر روز بنویسم. روی کاغذ.
تو زبان خوندن استمرارم رو حفظ کنم.
و کم‌تر نگران باشم.
هر تصمیمی بگیرم، آخرش همونی میشه که باید! تا الان گلیمم رو از آب بیرون کشیدم. این ماه، این سال، هر اتفاقی هم بیفته، دوباره همین کار رو میکنم!
یکم با برنامه‌تر، جدی‌تر. انگیزه اورریتده. جدیت و نظم کار اصلی رو به دوش میکشن!

پاییز که نپاییزید من از زمستون دیگه توقع دارم واقعا

نمیدونم چرا نمی‌فهمم خوشحالم یا غمگین... حد وسطش چی میشه؟ جز این‌ها نداریم؟ یه کلمه‌ای باشه و بیان‌گر. نمیتونم خودم رو بیان کنم.

به نظرت این که ۶ ماه فقط از یه نویسنده کتاب بخونم، چطور از آب درمیاد؟
یا نه. مثلن... ۵ تا کتاب از یه نویسنده رو پشت سر هم بخونم.
می‌تونم هم، یه کتاب رو سه بار پشت سر هم بخونم!
یا مثلن دوماه فقط ادبیات روسیه بخونم.
#books

وقتشه ایموجی گریه رو باز کنم.

انگار دریای وارونه‌ست.

راستش سه، چهار روز پیش چیزی شبیه به همین تو جورنالم نوشتم‌.
فکر میکنم اعتیاد روح آدم به ضعف، شکست و غم چیزیه که کم و بیش تو زندگی هممون به بهش برخورد می‌کنیم.
وقتی میبنیم یکی از اطرافیانمون مدام درد‌های فیزیکی داره، ولی دکتر نمیره.
وقتی آدم‌های تنها، از این موضوع شکایت میکنن ولی کاری براش نمیکنن.
وقتی یکی مثل من مدام میگه نمیخواد ضعیف باشه ولی کاری که باید رو نمیکنه.
به نظرم این آدم‌ها، به دل سوزوندن برای خودشون عادت کردن. به این که اگر این درد و غم نباشه، اونوقت به چه بهونه‌ای از زیر زندگی کردن در برن؟
این حرف‌ها طبق تجربه شخصی خودمه. چسبیدن به یک روتین رنج‌آور به‌جای ایجاد تغییر، به خاطر ترسو بودنه! ریسک نپذیرفتن.
و ای‌کاش بزرگ بشیم. درد تغییر رو بپذیریم، اما تو یه رنج بی‌پایان دست و پا نزنیم.
صد البته استثنا هم هست. گاهی طرف همه تلاشش رو کرده و نشده. زندگی آسون نیست. لزومن سخت هم نیست. انسان با غم و درد به دنیا میاد، به نفعشه خودش بار اضافه نکنه بهش.

کاش یه امشب رو بوکوفسکی بودم.
مشروب میخوردم، زن‌هارو تماشا میکردم و چایکوفسکی گوش میدادم.
ولی... سگ تو زندگی.
#Cinnamon

مامانم از خودم دیوونه‌تره :>
سه نصفه‌شب نشسته آووکادو و پنیر میخوره و کتاب ژاپنی میخونه :))))))

زیادی خوشگلهT-T

پرنده ای آبی در دلم زندگی میکند،
در سودای پر کشیدن،
دریغا که از سر سختی من گریزش نیست.
بمان! به او گفتم.
هیچ کس را به دیدارت نخواهم آورد.
پرنده ای آبی در دلم زندگی میکند،
در سودای پر کشیدن،
مدفون در زیر ویسکی
و دود سیگار،
دور از چشمِ روسپیان،
و عرق فروشان
و کاسبان.
پرنده ای آبی در دلم زندگی میکند،
در سودای پر کشیدن،
دریغا که از سر سختی من گریزش نیست.
آرام بگیر! به او گفتم.
قصد هلاکم را داری؟
یا بر هم زدنِ همه چیز را؟
یا کاهشِ فروش کتابهایم را در اروپا؟
پرنده ای آبی در دلم زندگی میکند،
در سودای پر کشیدن،
اما من باهوشم
و تنها شبها مجالش میدهم،
که بیرون بیاید،
وقتی همه خوابند.
می دانم آنجایی! به او گفتم.
پس غمگین مباش.
بَرش که میگردانم،
اندکی میخواند،
نگذاشته ام کاملا بمیرد.
با این راز،
در آغوش هم میخوابیم،
چنان دلنشین،
که می تواند مردی را به گریه بیاندازد.
اما من نخواهم گریست،
تو چطور؟

چارلز بوکوفسکی

با تشکر زیااااااااد از ناشناس عزیزم.