میخواستم سرم رو بندازم پایین برم دانشگاه و برگردم، مثل همیشه تنهایی رو ترجیح بدم به آدم‌ها و حواشی مرتبط بهشون.
که یادم افتاد رشته‌ام نیاز داره به کانکت شدن به آدم‌ها برای داشتن فرصت بیشتر در آینده. یعنی هی رفت و آمد از این دانشگاه به اون‌یکی و دوره و کارآموزی و وبینار و هزار و یک چیز دیگه.
حالا گیر کردم تو دوراهی، راحت امروز یا راحت فردا؟!
سختی مسیر رو هم باید تحمل کرد دیگه. فقط کاش انقدر مردم‌گریز نبودم.

به دوران پارت درسی گذاشتن و شب‌ها خوابیدن (واقعن) وارد شدم :)

تن‌های تنهایی.

یه چیزی تو قفسه سینه‌ام فشرده میشه، سنگینی میکنه. دلم میخواد جیغ بزنم، داد بکشم تا راحت بشم از این فشار.

I like your cold hands, they're warming my heart in the middle of autumn.

بر دکه ی روزنامه فروشی
باران
به شکل الفبا می بارد

دوست دارم چند حرف و شاخه گلی در منقارم بگیرم
و منتظرت بمانم

باران عصر
موزون و مقفا
می بارد
می بارد
می بارد

و تو
دیر کرده ای
گل ها مثل پرندگان به دام افتاده در کف من می لرزند

تو نخواهی آمد
و شعر
داستان پرنده ای است
که پرواز را دوست دارد و
بالی ندارد

-شمس لنگرودی

Je ne rêve plus
Je ne fume plus
Je n'ai même plus d'histoire
Je suis sale sans toi
Je suis laide sans toi
Comme une orpheline dans un dortoir

🖤
Je t'aime, je t'aime
Comme un fou, comme un soldat
Comme une star de cinéma
Je t'aime, je t'aime
Comme un loup, comme un roi
Comme un homme que je ne suis pas
Tu vois, je t'aime comme ça

تازه نیم ساعته اومدم خونه و دارم نمیتونم.

تو کلاس نشستم و تمام بدنم میلرزه. چه مرگمه.

26 October :)