و کلمات را برایت
روی چشمانم گذاشتم؛
اما فکر نمی‌کنم متوجه شده باشی.

محمود درویش

تا خود صبح کابوس میدیدم که یتیمم، سردمه، اسمم کاترینه و دوستم بتی هم سردشه. تو یتیم خونه به اندازه کافی پتو نبود و خیلی ها مریض شده بودن. یه گروه از بچه های نیمه برهنه و بور، کثیف، لاغر و وحشت زده. خیلی‌ها مرده بودن از سرما.
سال ۱۸۹۶ بود فکر کنم.

Morning.

من سبز تیره‌ام. مثل یه جنگل باستانی، با درخت‌های پیر.
یا نارنجی‌ام. مثل شعله های آتیش که کنده درخت ها رو به آغوش می‌گیره.
یا شعرم. نمی‌تونم شاعر باشم. اما می‌تونم خاک، انسان و شعر باشم. می‌تونم رنگ، صدا و کلمه باشم.
می‌تونم "زنده" باشم.
#Cinnamon

باید برای لذت بردن زندگی کرد دیگه؟
چهارچوبی که روز به روز زور میزنم خودم رو توش جا کنم، برای رویاهای من کوچیکه.
گاهی هم ذهنم چنان از خودم دور میشه و بلندپروازی میکنه که من حس میکنم برای چهارچوبم کوچیکم.
گور بابای چهارچوب خب! هم لذت میبرم هم رنج میکشم.
چرا انقدر زندگی گیج کننده‌اس؟!
نمیشد فقط چیپس خورد و سریال دید؟!

ورزش سنگین با وزنه خوشحالم میکنه.

ادبیات کلاسیک فرانسه خوشحالم میکنه.

دلار ۵۰ تومنی یعنی باید بیشتر درس بخونی و کار کنی تا زودتر از جهنم بری بیرون.

این قسمت:
watching videos on YouTube

●Results:

*oh, damn. My skin is awful T-T
*GOSH. I want to have a home. And be alone.
* I'm hungry. What is the taste of Chinese food!?
*I should put colour on my hair^^
*woooow. [Go to write a new thing on her bucket list!]
*why i don't have that many clothes?
*make thousands of lists for thousands of things!