جدای از تلاش هایی که برای درست کردن تغذیه و خواب و زبان یاد گرفتن و درس خوندن و... انجام میدم؛ چیزی که در راس همه چیز باید بهش توجه بشه اینه که به دنیا و زندگی و آدم ها با چه دیدی نگاه میکنم؟!
این دریچه نگاه به همه چیز رنگ تازه ای میده.

امروز صبح بعد مدت ها صبحانه خوردم. اوتمیل درست کردم. یه ورزش کوچیک انجام دادم چون عضله درد اون ورزش سنگین هنوز تموم نشده!
زبان خوندم، برنامه ریزی کردم و بعد هم ۲ ساعت سر کلاس بودم.
الان هم حدود ۴۰ دقیقه ورزش کردم و بعد از دوش گرفتن میخوام فیلم ببینم. گشنه هم هستم! خسته هم هستم!
یکمم گرفته ام. دوست دارم با یکی صحبت کنم و حتی کسی خونه هم نیست و تنهام.
#about_day

یه مرحله ای قبل جنون هست. برای من با صدای کیبورد شروع میشه. تند و تند و بی وقفه، هذیان نویسی! تو سکوت اجازه میدی کلمه ها خودشون رو فریاد بکشن. بعد میخندم. به چرت و پرت روی صفحه ورد میخندم.
تو تاریکی اتاق میرقصم. گریه میکنم. میخندم. ضربه میزنم. میرقصم. میوفتم. گریه میکنم.
اما جنون اگه همین نیست، که نیست! هیچوقت نمیاد.
آروم نشسته پشت درهای بسته ذهنم. آروم. مثل یه کابوس که هنوز شروع نشده.

پرواز قشنگ است ولی بی‌غم و منت
منت نکش از غیر و پر و بال خودت باش
لاهوری یا سامی( دعواست!)

وقتی برای چیزی خیلی تلاش می‌کنم و می‌رسم بهش، به حس پوچی می‌رسم که پخش می‌شه تو تک تک سلول های بدنم. انگار که زیر پام خالی بشه و ناغافل بیوفتم.
حکایت پیرمرد و دریاست و ماهی که کل عمر براش تلاش کرد.

استیصال
@A_MAHAT

تنهایی این شکلیه... هم نصف بیشتر وجودتو میگیره هم با چشمای خالی دنبال نور میگرده!
#myart

کشیدنش تو تاریکی اتاق جالب بود.

کج و کوله و ۵ دقیقه ای.
#myart

رو که مرا یاد تو بس.

کورالین دریا رو میخواد اما از آب می‌ترسه.
و شاید دریا درون خودش باشه.

امروز.