دیشب تا ۳و نیم بیدار بودم. چای خوردم و تست شیمی زدم.
بجای کتاب، درس خوندم. خیلی کار دارم، خیلی استرس دارم.
امروز هم تا الان کاری نکردم و تازه میخوام برم سر درس و زبان و کار...

روز جهانی غذا، روز مخصوص خود خودم مبارک :)

این چند روز که نبودم گیر کرده بودم بین کلی امتحان و درس و عوارض کرونا!
پریشب رفتم چهارباغ و کتاب درسی هام رو گرفتم. (اجازه بدید از قیمت کتاب ها حرف نزنم که باز عذاب وجدان میگیرم) و بعد هم نشستم به درس خوندن.
هرچند که روز ها از شدت سردرد نمیتونم چیزی بخونم، شب ها (مثل دیشب) تا ساعت 4 و خورده ای بیدار میمونم و کارهام رو پیش میبرم.
کم کم باید خودم رو جمع و جور کنم و برگردم به روال قبل

منبع بی کران نتم رو از دست دادم مجبورم مسلک صرفه جویی پیشه کنم یه مدت
بدرود سریال ها، بدرود یوتیوب 💔

بذارید یه توصیه کوچیک بهتون بکنم که زندگی رو کمی آسون میکنه:
داخل خامه کاپوچینو نصف قاشق مربا خوری وانیل بریزید و لذت ببرید!

((خدای من! یک دقیقه تمام، شادکامی! آیا این نعمت برای سراسر زندگی یک انسان کافی نیست؟))
شب های روشن - داستایفسکی

دیشب تا 4 بیدار بودم. تا ساعت 3 درگیر خرگوشک مریضم بودم و بعد هم از غصه این که نکنه بمیره گریه میکردم و دیگه تهش به این نتیجه رسیده بودم که از خودم متنفرم.
به هرحال، دیشب زمان خوبی برای مردن بود، اما مرگ نیومد.

برم قهوه بخورم سرانه امید به زندگی بره بالا!

ولی برا اینکه یه قیدی هم روش باشه، هدف خودمو می‌ذارم ۹۰ روز. یعنی ۹۰ روز هرروز بیام اینجا بگم:

روز nم
امروز x ساعت درس خوندم
+ یه عکس از میز تحریرم :)

من هم دوست دارم از این کار ها انجام بدم :) شاید کمک کنه دوباره سرپا بشم و کنترل اوضاع دستم بیاد.

احساس افسردگی، پریشانی، بی عرضگی، سردرگمی، استرس، ترس، نفرت از خود و هزاران و هزاران حس دیگه رو دارم. هیچ روزنه ای برای نور و هوای تازه نیست. مثل یه کتاب شعر قدیمی گوشه کتابخونه رها شدم. کسی هست که دلش برای شعر های قدیمی تنگ شده باشه؟ یا کاغذ های نم گرفته؟!

#اندر_احوالات چند روز اخیر

بردمش دامپزشکی، هیچی نمیخورد و بی حال بود، خیلی ترسیده بودم.
دامپزشک براش دارو نوشت فقط و گفت فعلا چیزی تزریق نمیکنه بهش. الان بهتره، اشتهاش یکم باز شده و سرحال تر هم هست.
خیلی ترسیدم، پریشب تا ۴ بیدار بودم. کنارش نشسته بودم و گریه میکردم. نمیدونستم اگه مرد باید چکار کنم. دلم نمیخواست زجر بکشه و با درد بمیره. چند شب بدی رو گذروندم.

و ۴ روزه قهوه نخوردم! حتی نمیدونم چطور زنده ام. این هیچ نشونه خوبی نیست.
آژنا بدون قهوه= آژنا افسرده

اینم از فردا شروع میکنم. درس خوندم این چند روز اما انقدر بی حوصله بودم عکس نگرفتم اصلا، حتی تایم هم نگرفتم ببینم چقدر خوندم.
از فردا دوباره رو نظم ادامه میدم. روحیه ام هم بهتر شده. هم من هم مامانم قراره دوباره ورزش رو شروع کنیم. بازم یکم صبر میکنیم که بهتر شیم و وقتی خیالمون راحت شد دوباره پیاده روی هم میریم.
میمونه اوضاع درسی من که باید تنهایی از پسش بر بیام.

اون روز که رفته بودم چهارباغ این کافه رو دیدم، قبلا بهش توجه نکرده بودم. از این شیشه های رنگی با ترکیب دیوار سبز خوشم اومد. یه روز میام عکس از اتاقم میذارم اینجا که دیوارش سبز باشه :) از اون سبز های قشنگ!