شبیه کندن چسب زخمی بود که انقدر کندنش رو طول دادم که زخم سر باز کرد دوباره و دردش تازه شد.

واقعن متاسفم.

میدونم دارم گنگ حرف میزنم فقط... همه چیز عجیب میگذره این روزها

و الان با صدای بارون شدید و رعد برق

یه لحظه حس کردم چقدر زنده ام و خوشحالم که زنده ام و با همه نفرتی که از زندگی دارم، دوستش هم دارم.

خوبه که هنوز اینجا رو دارم برای نوشتن.

حوصله نوشتن ندارم این روزها. حوصله هیچی رو ندارم. ولی...

نمیدونم.

هیچی نمیدونم دیگه.

امروز چندساعت تو تاریکی رو تخت دراز کشیدم و تمام مدت قلبم تند و محکم میتپید. صداش رو میشندیم و لرزشش رو حس میکردم. فکر کردم به همه قلب هایی که دیگه نمیتپن، به همه قلب هایی که برای همیشه شکسته ان و به قلب من و تو که تو سینه امون محکم و خسته میتپه.

احساس تنهایی میکنم. as always!

بین تلاش برای برداشتن یک قدم بزرگ و ناامیدی مطلق تاب می‌خورم.

ادبیات غم رو تقلیل نمیده. هیچوقت نداده. در طول تاریخ ادبیات همیشه راوی بوده و روایت‌ کرده و اجازه نداده اتفاقات در لابه‌لای صفحات تاریخ گم و فراموش بشه. بدون ادبیات از یک اتفاق فقط اخبار هولناک و اعداد و ارقام باقی‌ می‌مونه، با ادبیاته که ما میدونیم «اون‌ها زندگی کردند، خندیدند، عشق ورزیدند و رفتند.»*

*They lived and laughed and loved and left. - James Joyce

سلام :>
دلم برای شما و اینجا تنگ شده بود.
من معذبم و یادم نمیاد چطوری کانال داشتم...

Feeling like a big-headed, red-nosed clown. I redefined my project titles, pipelines, and charts… well, got to live somehow after all.

Happy Pride Month.
Celebrate, if you can. But remember that Pride is and always will be a protest. Because for many of us, the reasons it began never truly went away.

°-°