از اینکه سوگواری کنیم و بهمون بگن سانتیمانتال و احساساتی، متنفرم. فاشیست‌ها! معلومه که هنوز احساس دارم. معلومه که هنوز برام مهمه. غمگین شدن مساوی با ضعیف بودن نیست. ما هنوز مثل شما زورگوها بی‌رحم نشدیم.

بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر چرا نمی‌میری؟!
‌

من فکر می‌کنم این سؤالیه که هر روز باید از خودمون بپرسیم: «من امروز چطور می‌تونم با جمهوری اسلامی بحنگم؟» و گاهی، جواب به دشواری و هم‌زمان سادگیِ «من یه روز دیگه دووم میارم.» عه.
گاهی فقط کافیه یه روز دیگه دووم بیارید، و همین، مقاومت شماست.

بچه ها... دلم براتون تنگ شده.

کسی نظر من رو نپرسید ولی من می‌گم. شعار دادن از خونه، خصوصاً شهرهای بزرگ و آپارتمانی، با تدابیر امنیتی، مثل چراغ خاموش و لای پنجره کمی باز، شدنیه. تأثیرش هم به نظرم از نظر روانی می‌تونه مهم باشه چون مبارزه‌های کوچیک هم حسابن. ترجیح می‌دم صداهای خودی رو بشنوم جای اینکه اون یه نفر تو محله الله اکبر بگه و فکر کنه یک‌تنه نظام رو حفظ کرده. بحث شهرهای کوچیکتر و خونه‌هایی که آپارتمانی نیستن فرق داره. البته اگه هم نمی‌خواید و فکر می‌کنید تأثیری نداره، شعار ندید.

اگه هم کسی این وسط نگرانی بابت امنیت مردم داره، دلیل نمی‌شه بگید اتحاد رو داره بهم می‌زنه. راستش همین اتحادی که در باسن این و اون می‌کنید خودش بیشتر اتحاد رو بهم می‌زنه چون از یه جایی به بعد انقدر کلمه‌ی اتحاد رو زیاد می‌شنوی که می‌خوای اتحاد رو بالا بیاری. اتحاد. اتحاد‌. اتحاد.

اتحاد یعنی کنار هم باشیم، به راه‌های مختلف. تهش همه‌مون یک چیز رو می‌خوایم، حالا روش‌ها فرق می‌کنه ولی تهش معلومه. اتحاد یعنی سر یک پست و نظر به هم‌جبهه‌ای نپریم. اتحاد یعنی روزش که رسید دوباره دست‌های هم رو بگیریم.
‌

شبیه کندن چسب زخمی بود که انقدر کندنش رو طول دادم که زخم سر باز کرد دوباره و دردش تازه شد.

واقعن متاسفم.

میدونم دارم گنگ حرف میزنم فقط... همه چیز عجیب میگذره این روزها

و الان با صدای بارون شدید و رعد برق

یه لحظه حس کردم چقدر زنده ام و خوشحالم که زنده ام و با همه نفرتی که از زندگی دارم، دوستش هم دارم.

خوبه که هنوز اینجا رو دارم برای نوشتن.

حوصله نوشتن ندارم این روزها. حوصله هیچی رو ندارم. ولی...

نمیدونم.

هیچی نمیدونم دیگه.

امروز چندساعت تو تاریکی رو تخت دراز کشیدم و تمام مدت قلبم تند و محکم میتپید. صداش رو میشندیم و لرزشش رو حس میکردم. فکر کردم به همه قلب هایی که دیگه نمیتپن، به همه قلب هایی که برای همیشه شکسته ان و به قلب من و تو که تو سینه امون محکم و خسته میتپه.

احساس تنهایی میکنم. as always!

بین تلاش برای برداشتن یک قدم بزرگ و ناامیدی مطلق تاب می‌خورم.

ادبیات غم رو تقلیل نمیده. هیچوقت نداده. در طول تاریخ ادبیات همیشه راوی بوده و روایت‌ کرده و اجازه نداده اتفاقات در لابه‌لای صفحات تاریخ گم و فراموش بشه. بدون ادبیات از یک اتفاق فقط اخبار هولناک و اعداد و ارقام باقی‌ می‌مونه، با ادبیاته که ما میدونیم «اون‌ها زندگی کردند، خندیدند، عشق ورزیدند و رفتند.»*

*They lived and laughed and loved and left. - James Joyce

سلام :>
دلم برای شما و اینجا تنگ شده بود.
من معذبم و یادم نمیاد چطوری کانال داشتم...