What if…what if all that’s been lost could get restored…all that potential. All that trying to live. All those lives. Gone. Lost. Buried six feet deep under the ground. Accumulated to nothing. All that love for life…

I think about this a lot...

نمی‌فهمم مردم افغانستان چه‌طور از تک‌تک ایرانی‌ها متنفر نیستن و با تمام ظلمی که بهشون شده هر‌بار کنار ایران می‌ایستن. به‌هرحال باعث افتخاره برای من کنار شما بودن و زندگی کردن.

به این هم!
حمایتی از ما می‌کنن که ما ازشون دریغ کردیم...

برگردم به زندگیم که مثل قبل بود؟ :) بعد از اینکه فقط یکی، فقط یک نفر ۶ تا گلوله جنگی خورده به قلبش؟

‏نه که قبل این آدم‌های سالمی بودیم و زندگی عادی داشتیم، ولی حتی به اون نکبت قبل این هم‌ نمی‌تونیم برگردیم. قیافه‌ها همه بهت‌زده، شهر مرده. هر روز صبح از زیر آوار بیدار می‌شی خیره می‌شی به جایی تو هوا و فکر می‌کنی چه احمقانه که باید بری سرکار که دیرت نشه، درس بخونی که امتحانتو نیوفتی. چه دغدغه‌های مضحک پوچی.

دلم‌ نمیخواد برم سرکار جدی

حالم به هم میخوره از تک تک آدم‌ها و کارهایی که باید بکنم و حرف‌هایی که می‌شنوم.

هیچ علتی نمی‌تونم پیدا کنم برای تحمل کردن همه این‌ها...

از اینکه سوگواری کنیم و بهمون بگن سانتیمانتال و احساساتی، متنفرم. فاشیست‌ها! معلومه که هنوز احساس دارم. معلومه که هنوز برام مهمه. غمگین شدن مساوی با ضعیف بودن نیست. ما هنوز مثل شما زورگوها بی‌رحم نشدیم.

بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر بمیر چرا نمی‌میری؟!
‌

من فکر می‌کنم این سؤالیه که هر روز باید از خودمون بپرسیم: «من امروز چطور می‌تونم با جمهوری اسلامی بحنگم؟» و گاهی، جواب به دشواری و هم‌زمان سادگیِ «من یه روز دیگه دووم میارم.» عه.
گاهی فقط کافیه یه روز دیگه دووم بیارید، و همین، مقاومت شماست.

بچه ها... دلم براتون تنگ شده.

کسی نظر من رو نپرسید ولی من می‌گم. شعار دادن از خونه، خصوصاً شهرهای بزرگ و آپارتمانی، با تدابیر امنیتی، مثل چراغ خاموش و لای پنجره کمی باز، شدنیه. تأثیرش هم به نظرم از نظر روانی می‌تونه مهم باشه چون مبارزه‌های کوچیک هم حسابن. ترجیح می‌دم صداهای خودی رو بشنوم جای اینکه اون یه نفر تو محله الله اکبر بگه و فکر کنه یک‌تنه نظام رو حفظ کرده. بحث شهرهای کوچیکتر و خونه‌هایی که آپارتمانی نیستن فرق داره. البته اگه هم نمی‌خواید و فکر می‌کنید تأثیری نداره، شعار ندید.

اگه هم کسی این وسط نگرانی بابت امنیت مردم داره، دلیل نمی‌شه بگید اتحاد رو داره بهم می‌زنه. راستش همین اتحادی که در باسن این و اون می‌کنید خودش بیشتر اتحاد رو بهم می‌زنه چون از یه جایی به بعد انقدر کلمه‌ی اتحاد رو زیاد می‌شنوی که می‌خوای اتحاد رو بالا بیاری. اتحاد. اتحاد‌. اتحاد.

اتحاد یعنی کنار هم باشیم، به راه‌های مختلف. تهش همه‌مون یک چیز رو می‌خوایم، حالا روش‌ها فرق می‌کنه ولی تهش معلومه. اتحاد یعنی سر یک پست و نظر به هم‌جبهه‌ای نپریم. اتحاد یعنی روزش که رسید دوباره دست‌های هم رو بگیریم.
‌

شبیه کندن چسب زخمی بود که انقدر کندنش رو طول دادم که زخم سر باز کرد دوباره و دردش تازه شد.

واقعن متاسفم.

میدونم دارم گنگ حرف میزنم فقط... همه چیز عجیب میگذره این روزها

و الان با صدای بارون شدید و رعد برق

یه لحظه حس کردم چقدر زنده ام و خوشحالم که زنده ام و با همه نفرتی که از زندگی دارم، دوستش هم دارم.

خوبه که هنوز اینجا رو دارم برای نوشتن.