نشسته‌ام سهراب می‌خوانم و لذت میبرم از نوشیدن چای در فنجان یادگاری مادربزرگ
ظاهرا همه چیز آرام است و امن و امان
ولی اینگونه نیست
یک فر خشمگین و خسته از بین میله‌های زندان ذهنش‌ فریاد میکشد
گریه می‌کند
همه جا را به هم میریزد و ظرف‌ها را میشکند
از این نقاب و تظاهر به آرام بودن خسته است
از رفتن و رفتن و رفتن خسته است؛
شعر مسافر را می‌خوانم،فنجان چای را سر میکشم و به رسیدن فکر میکنم
به فر خشمگین درونم فکر میکنم،که سزاوار رسیدن است.