باید یه کتاب ثابت بذارم برای مترو. تو خونه ممنوع، بشینه تو کیفم، فقط برای مشغول بودن دست‌ها و چشم‌ها در مترو‌.‌..

میام خونه، پنجره رو باز می‌کنم، پرده رو حدود پنج‌سانت کنار می‌زنم، بالشت رو به دیوار زیر پنجره تکیه می‌دم و روی تخت دراز می‌کشم.
باد خنکی بهم می‌خوره و فضای اتاق ترکیبی از نور نارنجی عصر و رنگ قرمز پرده‌ شده. کتاب می‌خونم، فیلم می‌بینم و به موسیقی گوش می‌دم.
فکر کنم، تابستون باید این شکلی باشه.

Devour my soul as I enter the dark and cold
Fallen from heaven's domains - god's vengeance unfolds
This scenery of loss, a ruined empire of dismay;
A pathway of decay leading afar and always astray.

این ماه دیگه فقط درس، شاید یکی دوتا کتاب دیگه.
ولی منتظرم سپتامبر بشه و لیست کتاب درست کنم.

نمی‌تونم با "تم" کتاب بخونم. مثلن کتاب‌های پاییزی! درواقع اگه کتابی حس پاییز/زمستون بده، من دوست دارم تو تابستون بخونم‌ش؛ تا درد تابستون کم‌تر بشه :') کتاب‌های تابستونی رو دوست دارم تو بهار بخونم!
اصلن، بیشتر کتاب‌ها رو نمی‌تونم به یه فصل نسبت بدم. اون‌ها رو دوست دارم همیشه بخونم: کتاب درمورد جادوگرها، دراکولا، خون‌آشام، اسطوره‌شناسی، تاریخ، ادبیات کلاسیک، کتاب‌هایی درمورد کتاب (موردعلاقه‌‌ترین)، خاطرات نویسنده‌ها، دفترهای شعر، علمی-تخیلی و...
خلاصه... نمی‌دونم، انگار باید احساس نیاز به خوندن اون کتاب در من بیدار بشه، بعد برم بخونم‌ش. برای همین نمی‌تونم لیست کتاب درست کنم، تیک بزنم :(

Elm
Sylvia Plath

I know the bottom, she says. I know it with my great tap root:   
It is what you fear.
I do not fear it: I have been there.

Is it the sea you hear in me,   
Its dissatisfactions?
Or the voice of nothing, that was your madness?

Love is a shadow.
How you lie and cry after it
Listen: these are its hooves: it has gone off, like a horse.

All night I shall gallop thus, impetuously,
Till your head is a stone, your pillow a little turf,   
Echoing, echoing.

Or shall I bring you the sound of poisons?   
This is rain now, this big hush.
And this is the fruit of it: tin-white, like arsenic.

I have suffered the atrocity of sunsets.   
Scorched to the root
My red filaments burn and stand, a hand of wires.

Now I break up in pieces that fly about like clubs.   
A wind of such violence
Will tolerate no bystanding: I must shriek.

The moon, also, is merciless: she would drag me   
Cruelly, being barren.
Her radiance scathes me. Or perhaps I have caught her.

I let her go. I let her go
Diminished and flat, as after radical surgery.   
How your bad dreams possess and endow me.

I am inhabited by a cry.   
Nightly it flaps out
Looking, with its hooks, for something to love.

I am terrified by this dark thing   
That sleeps in me;
All day I feel its soft, feathery turnings, its malignity.

Clouds pass and disperse.
Are those the faces of love, those pale irretrievables?   
Is it for such I agitate my heart?

I am incapable of more knowledge.   
What is this, this face
So murderous in its strangle of branches?——

Its snaky acids hiss.
It petrifies the will. These are the isolate, slow faults   
That kill, that kill, that kill.

I gotta say,
I fucking love Lisbeth Salander

Come lay your head on my lap
And let your hair fall back
You've got to live with yourself
So baby don't look back