تصمیم گرفتم یه کانال درست کنم و بیشتر درمورد کتاب‌، فیلم، ویدیو، مقاله و چیزهایی که یاد می‌گیرم بنویسم، یه جور، آرشیو یا انباری آنلاین.
این‌جا برام اینطوریه که، در شرایط "وقتی منتظر اتوبوس ایستادی و نمیدونی باید با دست‌هات چیکار کنی" به دست‌هام هدف می‌ده: نوشتن، هرچند کوچیک. این مغزم رو جمع و جور می‌کنه.‌
عادت کردم بهش؛ ولی دارم زیادی بهش اتکا می‌کنم، اینه که راه نجات جدید: نوشتن از چیزهای دیگه‌ و -امیدوارم- به شیوه‌ای متفاوت.
لینک نمی‌ذارم.‌ می‌خوام اونجا یواش یواش آدم‌هاش رو پیدا کنه، مثل اینجا (ماه‌ها با یکی دو نفر می‌نوشتم^^) هرچند من آدم شمام! پس احتمالن سریع پیداش می‌کنید، حیحی🖤

:>

اومدم طرف‌های انقلاب و بارون میاد :)🧋

-10 - July 2025

بابا هم تمام مدت ازمون یواشکی عکس گرفته.
* هماهنگی من و تینا.

و نوفل‌لوشاتوی بامزه. خیلی بامزه...

* This scene always reminds me of this sonnet:

★ Pablo Neruda - Sonnet XVII ★
(Translated by Stephen Tapscott)

I don’t love you as if you were a rose of salt, topaz,
or arrow of carnations that propagate fire:
I love you as one loves certain dark things,
secretly, between the shadow and the soul.

I love you as the plant that never blooms
but carries in itself the light of hidden flowers;
thanks to your love a certain solid fragrance,
risen from the earth, lives darkly in my body.

I love you without knowing how, or when, or from where.
I love you straightforwardly, without complexities

Trying to resurrect a rhythm I lost somewhere between survival and silence.
* عروسکم رو ببینید راستی، فندق نازم. قراره یه روزی من رو ببره به همون جنگلی‌ که ازش اومده.‌ مامان برام بافته :>

BTW,
احساس می‌کنم نیاز دارم برگردم به تدریس، یا تو کتاب‌فروشی کار پیدا کنم🔮

Fallen from luster
To nothingness and scorn
So fall dark veil
Softly through the morn
A haunted, starless sky
Fragile, oh so deep
The dying softly wakes
And smiles in painless peace

امروز گرم نیست. داغه T-T

Why don't you come and take me with you?

I'm afraid that no amount of fame
Will ever wash away the shame
Of knowing not how to love your only friend
Who will love you 'til the end