چرا انقدر سعی می‌کنم تنها نباشم جدیدن؟ من که خوشحال بودم با تنهایی‌م.

میتونم به جای اهمیت دادن به کسشر تفت‌ دادن‌های بقیه و هیاهوی کثیف دنیای بیرون، سرم‌رو بندازم پایین، درس بخونم، زبان یاد بگیرم، کار کنم، کتاب بخونم، فیلم‌ ببینم، یاد بگیرم، نقاشی بکشم، موسیقی گوش بدم، تئاتر و سینما برم، عکس بگیرم، لباس‌های عجیب بپوشم، شعر حفظ کنم، به کیف‌هام چارم وصل کنم، از این‌جا برم، دنیا رو ببینم، تتو بزنم، روی ماگ‌هام کلمات فرانسوی بنویسم، سفر برم، همه‌جا برچسب بچسبونم، پول در بیارم، موهام رو رنگ کنم، برقصم، با خون نقاشی بکشم، توی کتاب‌ها یادداشت بذارم، شیرکاکائو درست کنم، انیمیشن بسازم، چیزمیز ژنتیکی یاد بگیرم، لباس طراحی کنم تا تینای آینده بدوزه، کلکسیون درست کنم، جیغ بزنم، درخت بکارم، زندگی کنم.

سوال هست میپرسه اگه کسی نگاه نکنه چه کسی هستی، خب من اینم:
با موسیقی راک یا بی‌کلام در پس زمینه و رنگ crimson در بک‌گراند.

تراپیستم میگفت زیادی توی سرم زندگی میکنم و گاهی دنیای واقعی رو فراموش می‌کنم.
فراموش نمی‌کنم. ازش فرار می‌کنم.
اینه که این هفته اصلن دانشگاه نرفتم. کلاس فرانسوی هم نرفتم. امروز پنج عصر بیدار شدم و ده شب از اتاق رفتم بیرون.

به به. رعد و برق. ابرهای خاکستری. وحشتناک دیر رسیدن به کلاس. باد بهاری گرم.

دوباره باید برم تو کلاس خالی بشینم به تخته آلمانی‌ها فحش بدم.

طوفان شد-

Cute^^

The Vision of Brother Martin (1884)
#Art by Vicente Nicolau Cutanda

If this was meant for me, why does it hurt so much?
And if you're not made for me, why did we fall in love?

این اواخر، انگار دست به هرچی می‌زنم از هم می‌پاشه.

گاهی هم فقط تماشاچی گذشتن زمان و تئاتر زندگی هستیم، توهم بازیگر بودن و نقشی داشتن به سرمون می‌زنه.