خیلی یهویی پاشدم رفتم پیرسینگ زدم و حالا امیدوارم تو خونه رام بدن🥂

کیفیت زندگیم به پایین‌تر حد خودش رسیده.
تنها خوبی اینجا دایی و مامان‌جونم هستن، که برام قهوه و غذاهای خوشمزه درست می‌کنن و هوام رو دارن. نی‌نی‌هاشونم تا وقتی گریه نکنن دوست دارم^^

جهنم‌ترین سال زندگیم (تا الان!) داره تموم می‌شه. هرچند فردا هم مثل هر روز دیگه‌ایه؛ دلم‌ می‌خواد عزیز‌ترین آدم‌های زندگیم رو ببوسم، بغل‌شون کنم، تا مغز استخون احساس امینت بکنم و فکر کنم بفرما: یه نقطه‌ی شروع!

ولی هی زنده‌‌ام :>

Maybe looking at some photos of moments worth remembering before time fades them away.
Tho, u may not understand some of them so... ignore them simply.
And some are repeated.

:>