شاید واقعن خون‌آشامم و خودم خبر ندارم :(

I can love you, care about you, listen to you, and hug you, but I can't spend my life trying to make you a different person or changing myself to fit your unrealistic expectations.
As always, I'll leave sooner or later and then think I'm such a monster.

این‌که آدم‌ها دنبال دلسوزی می‌گردن هم حالم رو بد می‌کنه.
من دلسوزی بلد نیستم، در بهترین حالت فکر می‌کنم آدم بی‌کفایت و بی‌عرضه‌ای هستی.
در بدترین حالت هم تلاش کردی شانس نداشتی. بیشتر تلاش کن‌!
به جای مثل سگ دم تکون دادن برای توجه این و اون، نیاز به شنیدن این که چقدر بدبختی، اذیت شدی؛ جمع کن خودت رو.
حداقل از من ناز و نوازش به چنین کسی نمی‌رسه، انتظار بی‌جاییه.

21 نوامبر، 15 ساعت بیرون از خونه بودن با ذخیره ده دقیقه خواب شب و یه عالمه خنده‌ی از ته دل، خستگی شیرینی بود.

وقت محدود کردن روابط رسیده = قطع ارتباط با همه

به نظرم توش کهکشانه :>
ولی بچه‌ها صداش میکردن باربی.

خامم و اشتباه می‌کنم. هربار وقتی باید بهاش رو بدم، با خودم می‌گم، اشکال نداره جوون بودن همینه، یاد می‌گیری. دیگه تکرار نمی‌کنی.
زمین می‌خورم، تا بیام رو زانوهام، دوباره با سر سقوط می‌کنم. گیجم. واقعن گیج، بی‌تجربه و تنهام و مسیر طولانیه.
نمی‌تونم "با هیچکس کامل نیست" گفتن روی نقص‌هام سرپوش بذارم...

آخیش.

کاش میشد با دامن برم سر کار :(

Oh, who is she?
A misty memory
A haunting face
Is she a lost embrace?


Am I in love with just a theme?
Or is Ayesha just a dream?
A mystery
Oh, who is she?

I want to hold her—
not save her,
just witness her.
Sit in the quiet
where her breath trembles
and her hands forget how to be still.

I want her to know
that even if she never heals,
even if she stays cracked and ghost-heavy,
she’s still holy—
To me.

She keeps standing,
When the wind keeps cutting,
and the world keeps forgetting
and still—
she stays.


🩵

My Pintrest home feed is VIBING.

اولین مجموعه داستان کوتاه بهمن فرسی: یازده داستان کوتاه
فایل کیفیت جالبی نداره ولی پیشنهاد می‌کنم بخونیدش :"

زیر- دندان سگ:
از- رفتار خون،
از- فریاد استخوان،
سخن می‌گویم.
آشنا کیست.
بیگانه کیست.

#books

می‌ترسم گیر کنم تو دویدن و دیگه هرگز نایستم تا مرگ بهم برسه. انگار روی دوچرخه‌ی ثابتی نشستم و هی پا می‌زنم تا به مقصد برسم (هدفی رو متصور نشید، حس زنده بودن مقصوده)، خیلی سخت دارم تلاش می‌کنم ولی جای اشتباه.
اگه هیچ‌وقت نفهمم دوچرخه‌‌ام به زمین چسبیده چی؟ بچگانه‌ست؟! احتمالن.
بعد چی‌کار کنم؟ با دماغ قرمز و لبخند نقاشی شده روی صورتم توی قبر بخوابم؟

همین. همین رو می‌خوام :)